Home  Vakantieblogs

   

PAASVAKANTIE 2011
LANZAROTE

volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief
dagelijks op de voet

 

 


Zaterdag 9 april

Binnenkort op 27 april ligt er welgeteld 10 jaar stof op vader en moeder hun trouwboekje.  Reden genoeg om nog eens deftig op reis te gaan ver weg van tegenvallende weerberichten, veel te kleine bungalows op te rumoerige campings en veel te kleine zwembaden met veel te veel volk.   Plaats van de feestelijkheden wordt een hotel op Lanzarote met als jubileeoptie een all-in clausule.

Deze keer brengt niet een haperende bolide het gezin naar de eindbestemming maar wel een ijzeren vogel.  Met een laatste sigaret stijgt moeder al voortijdig nog eens op naar hogere sferen terwijl zoonlief tante Catje uitzwaait.  Deze laatste heeft voor de gelegenheid een vergunning gekregen om één week lang de amortiseurs van vaders Mercedes verder kapot te rijden in de putten van de Belgische wegen.  Geen sigaret meer voor moeder tot ze op Spaanse bodem komt te staan.  Dus moet er op zoek gegaan worden naar een surrogaat.

Amper de douane voorbij vangt de taxfree het nicotinetekort al meteen op.  Moeder opent een shopsessie terwijl vader het meteen afbolt richting gate 61.  Per toeval kruist hij op zijn weg een publieke drankgelegenheid alwaar hij toogfilosofeert met zoonlief.  Aan de gate worden ondertussen de 180 zitplaatsen van de Airbus A380 opgefrist en de catering aan boord gebracht.  Moeder heeft zich een uur goed uitgeleefd in de taxfree en komt terug met een zak gevuld met kleren, schoonheidsproducten en een paar sandalen.  Kort daarna mag er ingescheept worden.

Het gezin heeft 3 zetels op rij  30 ter beschikking gekregen.  Wetende dat de Airbus 180 zitplaatsen telt en dat er 6 zetels op één rij liggen  is de kans redelijk reëel dat vader, moeder en zoonlief op de laatste rij mogen gaan zitten.  Meteen wordt moeder geconfronteerd met de gevolgen van haar taxfree bezoek : voor rij 30 geldt voor het opbergvak boven die rij "No Stowage".  De zak mag gedurende de vlucht van 4u en 4000km aan haar voeten blijven staan.

Het is de eerste keer dat zoonlief vliegt en het is ook de eerste keer dat zoonlief ravioli eet op 10000 meter hoogte.  De vlucht verloopt rustig.  Enkel bij het landen in Arrecife is er redelijk wat wind wat voor wat schudding zorgt in het vliegtuig.

Vandaag staat alles in het teken van "laatst".  Voor de verdere reis naar de hotels zijn bussen ingelegd.  Bus 41 zal vader, moeder, zoonlief en de andere toeristen naar hun respectievelijk hotel brengen.  De reisleiding van Neckermann weet, tot groot ongenoegen van moeder, te vertellen dat haar  "Sandos Papagayo Arena hotel" de laatste stopplaats is van de bus, goed voor nog eens 1 uur zonder nicotine.

Om 23u30 is de eindbestemming bereikt.  Inchecken, nog vlug iets eten en slapen is de boodschap.

Zoonlief is pompaf.

     

     

     


Zondag 10 april

Het hotel ligt in een uithoek van Playa Blanca, een dorp ten zuiden op het eiland.  De kamer is comfortabel ingericht maar geeft op het eerste gezicht een gedateerde indruk.  Maar dat is maar een indruk ; het is gewoon naar Spaanse smaak ingericht.  Vader en moeder hebben elk een tegen elkaar geschoven éénpersoonsbed ; zoonlief slaapt in een tot bed geconverteerde zetel.  Het hotel telt een 5 tal zwembaden en ligt aan het einde van de promenade die naar Playa Blanca leidt.

Deze eerste dag ter plaatse staat in het teken van de rust.  Zwemmen en braadkip spelen staan op de agenda.  Zoonlief start een marktonderzoek rond de zwembaden en stelt vast dat de temperatuur van het hoogst gelegen zwembad het warmste is.  Vader heeft 3 ligstoelen in beslag genomen maar helaas aan het verkeerde zwembad.  Moeder wil een plaatscorrectie uitvoeren maar en zijn geen plaatsen meer aan het warme zwembad.  Dan maar ter plaatse blijven.

De all-in clausule brengt met zich mee dat er geboeft en gezopen wordt tot aan het decadente toe.  Aan de zwembaden is er een snackbar waar eten permanent kan geschept en getapt worden.  Een friet is hier al even gelukkig als een spermatozoïde die een eicel bereikt want de kans dat de friet de maag haalt is stukken kleiner dan dat ze onaangeraakt van buffet over het bord in de vuilbak terechtkomt.  Half leeggegeten borden worden hier schaamteloos verweesd achtergelaten.  Bovendien is, herkenbaar aan de vetlagen, een groot deel van het publiek Brits en dat staat verrevan garant voor een gemanierd gedrag.

Het eten in de snack is best lekker.  Zoonlief kiest enkele stukken pizza, vader gaat voor frieten met een hamburger en moeder laat haar oog vallen op een bereid slaatje.  Dit in afwachting van het avondmaal.  Ondertussen wordt er uitgerust en gezwommen.

Na de zwempartij gaat iedereen een korte wandeling maken op de lavaheuvel naast het het hotel.  Lanzarote is immers een vulkanisch eiland wat zorgt voor ruwe kale landschappen.

Het avondmaal wordt geserveerd in een grote eetzaal.  Een meterslang buffet staat ten dienste van de toerist.  Van "koude pla" tot warme vis- en vlees gerechten ; iedereen vindt hier wel zijn zin.  Elke Europeaan kan zich hier in één week tijd tot een volwaardig uitziend Brit volfretten.  Vader gaat voor de vers gegrilde roodbaars ; moeder stelt zelf haar slaatje samen aan het buffet.  Zoonlief eet vandaag nog eens frieten, ditmaal met gegrilde kip.

De eerste dag zit erop.  Alles is hier naar wens.

     

     

     

     

     

     


Maandag 11 april

Bij het opentrekken van de gordijnen is het weer van dat !  Een bewolkte hemel.  Ook nu blijft de traditie behouden.

Geen weer voor het zwembad in te duiken.  Op zoek naar een waardig alternatief zet vader zijn handtekening onder een huurcontract en wordt zo voor 5 dagen eigenaar van een Peugeot 206.  Het eiland kan nu grondig verkend worden.

Vandaag staat een trip doorheen het "Parque National de Timanfaya" naar de voet van de vulkaan op het programma.  De route er naar heen loopt langst de westkust waar bizarre landschappen te zien vallen.  Onderweg bestelt moeder een cerveza in een authentiek Spaans caféetje in het dorpje Yaiza.  Moeder kan best wat stimulerende drank gebruiken want vader heeft alweer zijn handtekening gezet onder een huurcontract.  Nu heeft hij Brahim en Abdelkader ingehuurd, twee terreinvoertuigen die gewend zijn om zich te verplaatsen op vulkanische grond.  Moeder geniet duidelijk van door Brahim aangeboden zitcomfort.

Ondertussen zijn de wolken verdwenen en heeft moeder genoeg lava en dromedarissen gezien.

Zoonlief beslist om deel te nemen aan het waterpolo tornooi.  Ondanks zijn inzet komt hij maar niet aan de bal wegens nogal inteeltig speelgedrag van zijn ploeggenoten.

Na het avondbuffet staat er nog een kleine avondwandeling gepland in Playa Blanca centrum.  Zoonlief vraagt nu al dagen naar een nieuwe zwemband.  Daar vindt hij zijn goesting en spendeert hij 5 euro zakgeld aan een grote nieuwe band van Intex.  Terug aangekomen op het hotel voltrekt zich een familiaal drama want de pas gekochte band blijkt een lek te vertonen.  Grote woede : er moet onmiddellijk worden teruggereden naar Playa Blanca en de politie moet worden ingeschakeld.  Uiteindelijk valt hij na menig traangevloei in slaap.  De dagorde voor morgen is nu al meteen gekend !

     

     

     

     


Dinsdag 12 april

De nacht heeft raad gebracht.  Zoonlief heeft zich bedacht en denkt er toch twijfelend eventueel aan om mogelijks toch misschien naar vader te luisteren en toch de politie niet in te schakelen en toch geen klacht in te dienen voor oplichting tegen de eigenaar van de bazar die hem een lekke zwemband heeft verkocht.  Vader heeft immers in zijn fototas nog een klever zitten om lekkende opblaastoestanden te dichten.  De klever wordt bevestigd en in de namiddag zal de dichting gecontroleerd worden.

Nog meer wolken dan gisteren aan de hemel.  Maar geen nood.  In de voormiddag staat een tocht gepland over het wijnbouwgebied van La Geria naar Teguise en Puerto Calero, dit in de hoop dat tegen de middag de hemel weer blauw kleurt boven het zwembad.

Onderweg naar Teguise zijn er dus de wijngaarden van La Geria die zorgen voor een wel zeer bizar landschap.  Wijnranken worden hier gekweekt op de lavagrond in kraters omringd door lavastenen.  En het werkt nog ook.  Resultaat is een zoete muskaatwijn.  Teguise zelf valt tegen.  Er valt hier niets te beleven en op het kerkje na is er ook niets anders te bezien.

In Puerto Calero valt er al iets meer te beleven.  Klerenwinkels in overvloed en ook aangename terrasjes om een pils en een ijsje te consumeren.  Vanuit deze haven vertrekt ook een Submarine Safari, een tocht met een duikboot.  Helaas is de gele duikboot voor vandaag volboekt maar vader en zoonlief schrijven zich in voor woensdag.  Moeder duikt niet mee.  Benieuwd wat zij allemaal zal doen op het vaste land tijdens de duik...

Zoonlief heeft genoeg van de trip en wil het gestopte gat gaan keuren van zijn zwemband.  Moeder is het proefkonijn van dienst.  Zij moet op de band gaan zitten en als die blijft drijven dan is de kwaliteitscontrole geslaagd.  Maar dat is alles behalve geen sinecure.  En als zij er uiteindelijk in slaagt om erin te blijven zitten kipt zoonlief haar om om er zelf plaats in te nemen.

Het gestopte gat lijkt gestopt te zijn met lekken.

Bedankt vader.

     

     

     

     


Woensdag 13 april

De wekker loopt om 7 uur af.  Vandaag moet er op tijd vertrokken worden naar Puerto Calero want daar ligt een duikboot te wachten op vader en zoonlief.  De hemel kleurt blauw wat moeder er toe aanzet te kiezen voor een voormiddag rustig alleen lezen aan het zwembad.  Dit ondanks de aanlokkelijke affiche die ze gisteren reeds had opgemerkt in de winkelstraat van Puerto Calero.

Na het hebben gezien van een video omtrent de veiligheidsvoorschriften in de duikboot zakken vader en zoonlief af tot 40 meter diepte in de Atlantische Oceaan.  Gedurende de één uur durende duik valt er zowaar veel vis te zien.  Ook duikt af en toe een scheepswrak op.

Vader heeft genoeg stilgezeten en besluit wat te werken aan zijn fysiek.  Al die buffetconsultaties zorgen er nu al voor dat de broek meer en meer begint te spannen.  Een partijtje Arthurwerpen zou misschien wel eens een paar gram eraf kunnen snoepen.  Moeder heeft gans de voormiddag rustig in de schaduw kunnen liggen.  Ze is nog verbrand van haar onbeschermd bakoffensief van gisteren.  Vader ziet er al bruiner uit dan zij.  Vader die voortdurend in de schaduw ligt.  Dan kon niet zijn.  Moeder werd overmoedig.

Tegen de vooravond is het tijd om nog eens de Peugeot van stal te halen.  De hoofdstad Arrecife is nog niet verkend.  Na er een korte wandeling te hebben gemaakt langs de Castillo de San Gabriel is de centrale winkelstraat aan de beurt.  Daar legt moeder een stock parfumflessen aan terwijl zoonlief werkt aan zijn cholesterol.  Parfum blijkt hier stukken goedkoper te zijn dan in België en nog belachelijk goedkoper wanneer de verkoopster per vergissing nog eens meer dan de helft minder van de prijs aanrekent.  Vader sukkelt al gans de week met technische problemen : eerst valt de touchscreen van zijn videocamera uit, vervolgens geeft zijn gsm het op en nu in Arrecife houdt ook de screen zelf van zijn videocamera het voor bekeken.

Op de terugweg maakt vader nog wat foto's van het vulkanisch gebied om uiteindelijk te belanden in de coctailbar van het hotel.  Moeder voert een studie uit van de kaart en beslist om een brouwsel te bestellen op basis van curaçao.  Volgende stap is gaan buffetboefen.  Daar maakt zoonlief een imitatie van een niet nader genoemde bekendheid.

Moeder en zoonlief gaan slapen terwijl vader nog wat blogt met op de achtergrond YMCA.  Het vandaag disco avond.

     

     

     

     

     

     

     


Donderdag 14 april

Om een dag goed in te zetten is volgens zoonlief een stevig ontbijt onmisbaar.  Daarom staat al enkele dagen een volledig bord worstjes aangevuld met een spiegelei op het menu.  En aangezien vandaag de plaats op het eiland wordt bezocht waar geen leven mogelijk is haalt hij voor de zekerheid nog maar een tweede bord worstjes aan het ontbijtbuffet.

Dagorde is een bezoek aan het natuurpark van de vulkaan Timanfaya.  Vader bezorgt moeder een acute stressstoot wanneer hij haar vraagt om met de Peugeot te rijden zodat hij enkele beelden kan nemen van het prachtige vulkanisch landschap.  Het is toch al 5 jaar geleden dat moeder nog eens manueel een pook heeft bediend.  Desondanks slaagt ze er in het vehikel deftig te bedienen.

Aangekomen in het natuurpark moet er overgestapt worden op  een bus die verder door het prachtige lavalandschap en langs de kraters zal rijden.  Het landschap is er prachtig.  Dit wordt het hoogtepunt van deze reis.  Op het einde van de rit zorgt de gids nog voor wat spektakel door water in een buis te gieten die in contact staat met de hete ondergrond.  Met een hevige knal en een stoomuitbarsting tot gevolg.  Moeder krijgt van de gids ook nog een handje vol lavakiezels opgeschept uit een minikrater en verbrandt haast haar hand.

Het is bijna tien jaar geleden dat vader bij wijze van grap moeder had wijsgemaakt dat hamburgers uit gekkekoeievlees werden vervaardigd, en dit dan nog op het moment dat zij er één smakelijk aan het opeten was.  Sindsdien heeft moeder nooit meer een hamburger aangeraakt.  Het wonder is geschied.  Donderdag 14 april 2011 zal de analen ingaan als de dag dat er weer hamburgers uit moeder haar analen zullen spetteren.  Deze middag eet ze voor het eerst weer een hamburger met lekker veel ajuin.

Zwemmen en wandelen (naar de bar) staan op de namiddagplanning.

Na het avondbuffet kunnen de liefhebbers een partijtje bingo spelen.  Moeder en zoonlief doen mee in de hoop hun reis terugbetaald te zien.  Maar helaas zijn het andere Belgen die met de pot weglopen.  Daarna kunnen de verliezers troost zoeken in een optreden van de Greace musical.

     

     

     


Vrijdag 15 april

Laatste dag van het huurcontract van de Peugeot.  Het noorden van het eiland is nog niet verkend en dat is aan de orde.

Eerst halt is Haria.  Het dorp zou bekend zijn om zijn duizend palmen en zijn prachtige hoofdstraat.  Maar alles moet hier met een korrel zout genomen worden.  Zoveel palmen staan er nu ook weer niet en de hoofdstraat telt welgeteld één winkel en twee cafés.  Het properste van de twee is de plaats waar moeder en zoonlief zich over een fanta ontfermen.

Volgende bestemming is de 'Mirado del Rio'.  Dat staat dan weer bekend om zijn panoramisch uitzicht op het nabije eiland 'Isla Graciosa'.

Het begint steeds warmer te worden en moeder begint te verlangen naar haar ligzetel aan het zwembad.  Maar op de terugweg naar het zuiden stopt vader aan de vulkanische grotten van 'Cuevo de los Verdes'.   Dit ondergrondse grottenstelsel was vroeger een schuilplaats waar de autochtone bevolking ging schuilen wanneer Britse piraten het eiland overvielen.  Midden in de grot is er tegenwoordig plaats voor concerten, en op het einde van de tocht is er diepe put.  Die blijkt achteraf optisch bedrog te zijn ; het is de bovenkant van de grot die wordt weerspiegeld in een plas stilstaand water.  Voor moeder duurt de ondergrondse tocht veel te lang omdat de gids grondig zijn tijd neemt om alles in het lang en het breed in het breed uit te leggen.  Ook de kudde mee afgedaalde Amerikanen, die te pas en te onpas uitdrukkingen met God erin uitkramen, werken op haar systeem.  Eenmaal terug boven valt het bizarre groene landschap op.

Moeder en zoonlief zijn het beu.  Zij willen gaan zonnen en zwemmen want het is te mooi weer om nog verder te bezichtigen.  Maar bij aankomst in het hotel is het er bewolkt en waait er een koude wind.  Het zwembadbezoek zal maar van korte duur zijn.

In de vooravond staat er nog een klein bezoek aan  'Playa de Papagayo', een nabij gelegen strand in een baai, gepland.  Aansluitend dan nog een afdaling naar het strand en promenade aan het hotel, dit om te eindigen bij het avondbuffet dat zo stilaan iedereen zijn oren begint uit te komen.  De vetmesterij haalt zijn limieten.  Iedereen begint verzadigd te geraken van eten en drank.

     

     

     

     

     


Zaterdag 16 april

Laatste dag ter plaatse.  Geen auto meer ter beschikking.  Er kan enkel maar gefocused worden op het essentiële.

Het leven zoals het is : het all-in hotel.

9u - Ontbijt.  Vader en zoonlief gaan voor het betere vethoudende product.  Zoonlief een donut, een spiegelei en een paar sneetjes salami.  Vader een assortiment van twee soorten spek en eveneens een spiegelei.  Moeder houdt het iets soberder en eet een broodje met kaas.

10u - Liggen.  Moeder legt de laatste hand aan haar bruine tint.  Zoonlief heeft maar weinig vertrouwen in nivea zonnecrème.

11u - Aperitief.  Moeder gaat bij haar geliefkoosde arrogante serveuse een batida de coco bestellen voor vader en een ijsje voor zoonlief.  Zelf kiest ze een bacardi cola.

11u30 - Sport en spel.  Balletje werpen naar elkaar.  Zoonlief krijgt nog meer trek in melkproducten.

12u - Middagbuffet.  Zoonlief schuift aan en kiest een portie friet, enkele fishsticks en een stukje gegrilde vis.  Dit alles uiteraard met een klak mayonaise er bovenop.  Aan het dessertbuffet adopteert hij een stuk chocoladetaart.  Vader gaat ook voor de fishsticks maar met kroketten.  Moeder schrikkelt een maaltijd over.

16u - Vieruurtje.  Moeder neemt een paar stukjes pizza gevolgd door een bord koude pla.  Vader een portie frieten, een hamburger en wat gebakken ajuin.  Ideale kost trouwens ter voorbereiding op de terugvlucht.  Zoonlief laat zich verleiden door een paar vers gebakken pannenkoeken en spuit er nog wat chocoladesaus bovenop.

17u - Miss UK verkiezing.

In de vooravond worden de valiezen gemaakt en die zitten al even vol als hun rechtmatige eigenaars.  Een bus brengt iedereen terug naar de luchthaven.

In Arrecife is het al meteen feest.  Een prachtige rij wachtenden aan de incheckbalie maakt moeder al nerveus.   Nog nerveuzer maakt haar het woord delayed achter het vluchtnummer.  De verkeersleiding van Lanzarote houdt vandaag een staking.  Een uur na tijd mag er pas ingescheept worden.  Eenmaal op het vliegtuig moet er dan ook nog een half uur extra gewacht worden om op te stijgen door de schuld van die stakende pipo's.

Aan boord is er geen warme maaltijd ; de tijd kan enkel gepasseerd worden door te spelen op de DS.

 In Zaventem zal tante Catje de toeristen hopelijk komen ophalen en hen veilig terug thuis brengen.