Home  Vakantieblogs

   

ZOMERVAKANTIE 2009
 CADENET - LE GRAU DU ROI
 
volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief
 dagelijks op de voet

 

 


Zaterdag 18 juli

Dit jaar hebben we weer gekozen voor een nachtrit.  We wisten dat de theorie wil dat er 's nachts minder verkeer is en dat kinderen dan minder lastig zijn.  Halve theorie is dat.  Niet omdat we maar één kind hebben, maar omdat we duidelijk niet alleen waren die naar het zuiden reden.  Het traject loopt over Reims, Dijon en Lyon.  Tot in Dijon was het nog te doen ; daarna was de snelweg goed bezet met af en toe een file.

Wat we echter niet wisten is dat een nachtrit multiculturele kennis kan bijbrengen.  Op één van onze stops langs de autostrade, omstreeks zonsopgang, stopt er naast ons een auto.  De chauffeur stapt uit, gooit een stuk plastic op de grond, daarboven een tapijt en begint aan een ritueel van een paar keer op en neer gaan staan, naar voor buigen en zijn handen vrijvend over zijn gezicht.  Duidelijk een moslim die aan zijn ochtendgebed begint.  Bizar om zien.
Enige conclusie die ik kan trekken is dat Mekka iets meer ten oosten ligt dan onze reisroute.

We worden verwacht op camping 'Le Val de Durance' om 15u.  Om 7u zijn we al op 100 km van Avignon dat op zo'n 40 km van de eindbestemming ligt.  Tijd zat dus, en we besluiten om te gaan ontbijten in Avignon.  In een ver verleden hebben we ooit eens een poging ondernomen om de stad, gekend om zijn fuiven-op-de-brug, te bezoeken maar zijn er toen nooit in geslaagd om een parkeerplaats te vinden.  Op dit matinale uur moet dit zeker lukken.  We ontbijten op het terras van een typisch Franse café. Koffie, croissant, stokbrood, confituur en uiteraard ook jus d'Orange.  Dat mocht niet ontbreken als streekdrank ; Orange ligt immers maar op 30 km van Avignon...
Na ons deugddoend ontbijt lopen we nog wat rond in de stad vol aangename terrasjes.  Onze ochtendwandeling brengt ons bij de 'Palais des Pâpes'.  Zoveel godsdienstige symbolen in drie uur tijd hebben we nog nooit gehad.

Omstreeks 10u voltrekken we onze tocht naar de camping waar we rond 11u aankomen. We doen een poging om vroeger in te checken.  Negatief.  De bungalow moet nog presentabel gemaakt worden en we mogen er pas in om 15u.  No negotiation.  Dan maar aperitieven en middagmalen op het terrasje van de camping.  Pizza Reine, Salade Nicoise en Kip Nuggets komen op de bestelbon voor respectievelijk vader, moeder en zoon.  De pizza is van het te hard gebakken type (kok van dienst heeft er vakkundig de zwartgeblakerde randen van afgesneden).  De salade en de nuggets zijn best lekker.  Kort voor 15u doen we weer een poging om in te checken maar zoals in de voormiddag : no negotiation.  De receptie staat vol met mensen die willen inchecken, het personeel staat klaar achter de toog maar de klok staat nog niet met de kleine wijzer op 3 en de grote op 12.  Kort na 15u worden we begeleid naar onze bungalow.

Al bij de kennismaking van de bungalow is er één ding duidelijk : vader zal een verdomd goede reden moeten zoeken om moeder en zoon te overtuigen om nog eens in een tent te slapen.
De bungalow is kraaknet en van het sanitair krijgt moeder een bijna-organsme gezien haar ervaringen van vorig jaar.  Dit is het einde van het campeertijdperk.

Na ons bagage te hebben uitgepakt doen we een verkenning van de camping.  De camping ligt aan een eigen meer en beschikt eveneens over een eigen zwembad.  Onze bungalow bevindt zich op 100 meter van het meer en op 200 meter van het zwembad.  Ideaal gelegen.  Er is een winkeltje waar enkel maar elementaire producten te koop zijn wat ons aanzet om op boodschap te gaan naar het dorp, Cadenet.  We sluiten dan maar de dag af door wat van onze boodschappen op te eten en te gaan slapen op... een echte matras !  De echte matras... vandaag het tweede bijna-orgasme van moeder.

    

     


Zondag 19 juli

Al die bijna-orgasmes kunnen maar één betekenis hebben : er is volledige stijfheid op komst.  Het is traditie dat er in de eerste dagen van het verlof bij moeder altijd iets 'ergs' gebeurt, iets dat het goede verloop van het volledig verlof onmiddellijk hypothekeert zoals al eerder een verstuikte voet of een angina.  Dag twee lijkt daar ideaal voor.  Tradities zijn er om gerespecteerd te worden.  Moeder staat op met een stijve nek en kan amper haar hoofd nog bewegen.  Een doos nurofen, meegenomen van thuis voor andere moederlijke doeleinden, blijkt spierverslappende eigenschappen te hebben en brengt al vlug soelaas.  Een te hoog hoofdkussen blijkt de oorzaak te zijn.

Vandaag gaan we recupereren van onze 1000 km lange tocht.  Geen grote afstanden meer ; een wandeling van 100 meter naar het meer volstaat.  Langs het meer werd een klein strand aangelegd dat blijkbaar ook door niet-campingbewoners mag gebruikt worden.  Toch is het er alles behalve druk.  Het strand is proper, het water is proper.  De laatste resten nekpijn verdwijnen bij deze vaststelling.  Moeder en zoon besluiten wat animo te brengen en openen een waterpistool gevecht.  Hoewel moeder gewend is van een grotere caliber te hanteren slaagt zij erin met het kleinere geweer zoonlief te verslaan.  Na de wasserblitzkrieg wordt al vlug vrede gesloten tussen de beide partijen.  Niet in één of ander verlaten treinwagon in één of ander verlaten bos, maar te water op het laatste nieuw model drijfzetel van Intex.  De drijfzetel, voor zo'n slordige 20 euro gekocht in België, blijkt de koop van het jaar te zijn.  We blijven nog gans de namiddag aan het meer waar het echt heerlijk vertoeven is.

Genoeg gerust.  Tijd om te gaan eten.  De tot veelhoek bijgeknipte pizza van gisteren zet ons aan om op verplaatsing te gaan avondmalen.  In Cadenet zelf zijn er wel een paar restaurantjes maar we gaan naar Pertuis, een iets groter uitgevallen dorp op een 20-tal km van onze camping.  Tot onze grote ergernis moeten we vaststellen dat er daar niets te beleven valt.  Pertuis heeft meer mee van Borgerhout of de Gentse Sleepstraat dan van een Frans provencaals dorpje.  Op zoek naar een restaurant vinden we dan ook enkel in het centrum 'La Couscoussière'.  Dan maar terug naar Cadenet waar we ons installeren op het terras van een op het eerste gezicht banaal restaurantje.  En daar hebben we wel echt lekker gegeten.  Moeder gegrilde gambas en vader een côte de boeuf grillé.  De zoon heeft zich gelanceerd aan een eindwerk 'Kip Nuggets in Zuid-Frankrijk'.  Heerlijke maaltijd hebben we daar geconsumeerd op een nat tafelkleed.  Het glas van de zoon zijn fanta gleed uit zijn handen waardoor dit letterlijk uiteenspatte pal op het moment dat het vriendelijk oud vrouwtje met de boeuf en de gambas afkwam.  Nooit geziene ravage.  Geen glasscherven maar letterlijk kleine brokjes glas zoals die van een voorruit die uiteen spat.  De vrouw des huizes stond er zelf van versteld dat ze prompt gratis een nieuwe fanta bracht... in blik, en met rietje.  Hier komen we nog terug !

     

     


Maandag 20 juli

Zalige maandag voor moeder.  Een maandag zonder stress.  Zeldzaam tafereel.

Onze bijna nutteloze trip naar Pertuis heeft ons geleerd dat er daar een grote Carrefour is.  Vandaag dus terug naar Pertuis om de grote aankopen te doen.

Middagmalen doen we traditioneel met een lichte maaltijd.  Stijl broodje met salami of meloen met jambon de Bajonne.  De meloen is hier heerlijk en niet te vergelijken met de bijna smakeloze overgekoelde Colruyt-meloen verkrijgbaar bij ons.

De calorieen zijn opgenomen.  Tijd voor het grote werk.  Vader gaat een kwaliteitscontrole uitvoeren op de drijfzetel van Intex.  Veiligheid boven alles.  Onder vakkundige begeleiding van de zoon en binnen de bewaakte zone wordt vader te water gelaten.  Mocht het misgaan dan kan vader snel weggesleept worden naar de oever.  Maar alles loopt perfekt.  Zeer confortabel ; een must voor wie op reis gaat en zich in de omtrek van water bevindt.

Na wat uurtjes te hebben vertoefd aan het meer verleggen we ons activiteiten naar het zwembad van de camping.  Een qua omvang middelmatig zwembad met ploeterbad voor de kleintjes, met net zoals aan het meer ligstoelen ter beschikking.  Het water is wel iets frisser dan aan het meer maar best te doen.  Vader besluit zich niet meer te baden en verdiept zich verder in zijn boek 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol' van Dimitri Verhulst waarvan hij de schrijfstijl best kan appreciëren.

Van al dat water krijgt een mens honger.  Vanavond op het menu : Gebraden kip met gebakken patatjes en erwtjes.  Belgischer kan niet op de vooravond van de nationale feestdag.  Vader staat in voor de bereiding van het menu.  Leve het zelfontstekend gasvuur van thuis (of zelfs het campeer gasvuurke).  De gaspit moet hier manueel aangestoken worden en vader slaagt erin tot twee keer toe zijn duim te verbranden bij dit maneuver.  Maar de term verbrand is relatief als je het kieken ziet op de snijplank dat duidelijk een iets te lage factor aan zonnecrème heeft gebruikt.  Zelfs het pluchen kuikentje ernaast heeft er medelijden mee.

     

     


Dinsdag 21 juli

Kwestie van onze dosis cultuur op peil te houden en niet te verzuipen in nog meer meer gaan we vandaag op stap naar Aix-en-Provence.  Een mens stelt zich daarbij een pittoresk provencaals stadje voor maar algauw worden we ontnuchterd.  Behalve het centrum is er weinig procencaals aan.  Voor de rest veel nieuwbouw, file, geen vrije parkeerplaatsen en af en toe zonevreemde gebouwen.  Al even zonevreemd waren die twee moto's die in de verte geparkeerd stonden langs een drukke expressweg waar een absurde snelheid van 50 km/u gold en die uiteraard uitnodigde om een tandje sneller te rijden.  Vaders arendsoog had uiteraard dat tafereel samen met dat in een soort camera kijkend blauw manneke tijdig gezien om zich verder als een slak over de tweevaksweg te laten slenteren.  Pech voor het gevolg dat ons vlot overstak.  Zij vonden wel vlot een parkeerplaats langs de pechstrook ; wij nergens en keerden maar terug naar Cadenet... voor meer meer.

Geen cultuur vandaag ? Dan maar terug watersport aan het meer.  We kunnen er ons dan maar best meteen nuttig maken.  Daarom hebben vader en zoon besloten een baywatch team op te richten.  Met onze zwemvliezen en onze speedplank kunnen we razendsnel naar een drenkeling zwemmen en die op het droge brengen.

Als animatie komt vanavond circus 'Nouveau Cirque' naar de camping.  Klein familiecircus met optredens van onder andere Etoile de pony en Brigitte de geit.  Best gezellig spectacel tot aan de pauze.  Dan worden er lichtjes verkocht om het onderhoud van de twee dieren te financieren.  Wetende dat zoonlief eigenaar is van het Waregemse Lichtjesmuseum en wetende dat hij net dat type lichtje dat nu net het circus verkoopt nog net niet in zijn bezit heeft...  We krijgen een extra vocaal optreden met zoonlief in de hoofdrol.

De dag eindigt met vader aan de blog en moeder aan het boek... belicht door een campingaz lampje uit een ver campeerverleden.

     

     


Woensdag 22 juli

Vanmorgen iets nieuws onder de zon.  Grijze wolken.  Ook dat is traditie.  Al mochten we naar Ethiopië op reis gaan, ook daar zou het regenen.  Even paniek bij moeder die alweer een traditie ziet opduiken, maar het klaart uiteindelijk toch min of meer uit, al blijft er zo'n lichte blijk van onweer in de lucht hangen.

Ondertussen hebben we begrepen dat er, naast onze prachtige camping, hier in de directe omgeving geen bal te beleven valt.  Alles is hier gericht op druiventeelt, wijncoöperatives of propere nijverheid.  Dan maar weer naar het meer, en na ruim aandringen van de zoon vervolgens naar het zwembad.  Wanneer zoonlief het zwembad betreedt heeft het arendsoog van vader, vooral getraind op het percipiëren van personen met een controlerende of verbaliserende functie, het tweekoppig team van de 'Guide Michelin des Campings' opgemerkt.  Deze komen, met een lijvig dossier, een kwaliteitscontrole uitvoeren van de tuinstoelen.  Even denkt vader eraan om de inspecteur uit nieuwsgierigheid eens de drijfzetel van Intex te laten keuren, maar de gedachte wordt al vlug verdrongen door het idee dat indien de controle verkeerd uitdraait vader als baywatcher zijn zwemvliezen mag aantrekken en gans het gevaarte op het droge mag trekken.

Het wordt duidelijk waarom de zoon persé naar het zwembad wou.  Hij heeft zijn ogen laten vallen op Lenny, een veulen afkomstig uit Heist-op-den-Berg.  Net zoals vader valt de zoon op een iets oudere vrouw.  Tijdens het ploeteren in het frisse zwembadwater doet zoonlief ze binnen.

De dag afronden doen we door het ronden van de buik : eten.  Dit genot willen we gaan opzoeken in Apt dat zo'n 25 km ten noorden van Cadenet ligt.  Onderweg passeren we langs 'Village fleuri' Lourmarin waar verdacht veel auto's geparkeerd staan.  Zou er dan toch iets te beleven vallen rond Cadenet ?  Welja !  Een klein dorpje met allemaal steegjes en terrasjes waarop we een tafel tot ons nemen.  'Cuisine continue' hangt er uit, maar wanneer we onze bestelling willen placeren zien ze het precies niet zitten om al om 19u aan het fornuis te staan.  Geen kindermaaltijd, eventueel een kleine brochette d'agneau (?) maar niet in het eerste uur.  Zoonlief, die zijn paringsdans abrupt beëindigd zag voor een andere primaire behoefte van vader en moeder, loopt al gans de avond te zagen.  Moeder daardoor aan het stressen, onvriendelijk personeel en geen kindermenu : we trappen het hier af en gaan terug naar onze banaal uitziende eetgelegenheid van het ontplofte fantaglas.  We hadden immers beloofd om terug te keren.

Aangekomen in ons vertrouwd restaurant 'La Garrigue' vliegt door een windstoot een glas van tafel !  Een voorteken van nog meer ellende ?  Allesbehalve !  Scherven van geluk !  Moeder bestelt de 'Salade au chèvre chaud', vader de 'Tarte d'agneau aux aubergines' en de zoon voor de verandering zijn vertrouwd gerecht.  Na wat lang wachten krijgt vader alweer een overheerlijk gerecht gepresenteerd : mals lamsvlees ingesloten door aubergines gebakken in echte boerenboter met fijne ajuintjes en een bruin sausje, gepresenteerd met verse boontjes, gratin dauphinois, een gegratineerd tomaatje en een gestoofd witloofje.  De hemel op aarde.  Moeder krijgt van haar slaatje haast een derde bijna-orgasme en denkt dankbaar terug aan Brigitte de geit.  Het staat vast : hier komen we nog terug !

 

     

     


Donderdag 23 juli

Voor de tweede dag op rij hangt er vanmorgen een grijze tint in de lucht.  Moeder begint zich zorgen te maken.  Niet over het weer maar over de toestand van haar huid.  Sinds enkele dagen ondergaat moeder een metamorfose en ziet er uit als een wandelende bobbel.  Tientallen bobbels over gans het lichaam.  Is het de zon, is het een insectenbeet, nee ze weet het niet.

Vandaag weer cultuur.  Cultuur moet in het noorden gezocht worden, dat hebben we geleerd na ons kortstondig bezoek aan Lourmarin.  Op het menu staat een bezoek aan Apt, daarna zien we wel.

De weg naar Apt is een franse 'departementale', gaat over een col van 411 meter, kronkelt voortdurend, loopt langs een ravijn en bij momenten is het spannend om een tegenligger te kruisen.  Ondertussen piekt er een 37 op de schaal van Celcius.  Moeder informeert vader dat een rustige rijstijl gepast zou zijn op het traject naar Apt, zoniet zou er wel eens een drol van angst kunnen ontsnappen.  Vader past terstond zijn snelheid aan bij de gedachte van een mogelijke keutel bij 37 graden Celcius.

Apt is een middelgrote stad waar er volgens moeder mooie kleer- en schoenwinkels zijn.  Een winkelstraatje loopt door de stad waar je verder ook nog streekproducten kan kopen.  Aangenaam om door te lopen, maar meer ook niet.

Volgend dorp is Saignon dat op een 5-tal kilometer van Apt ligt.  Saignon is een klein dropje dat bovenop een rots is gebouwd.  Op de markt heeft er zich een restaurant aan de fontein geïnstalleerd.  Leuk om eens door te wandelen.  Na een beklimming kan je zelfs een panoramisch zicht krijgen over Apt tot aan de Mont-Ventoux.

Op weg naar ons derde dorp Roussillon iets ten noordwesten van Apt houden we een piknik.  Het is broeiend heet geworden en Roussillon wordt de laatste stopplaats.  Daarna gaan we afkoeling zoeken.

Roussillon ligt zoals Saignon op een bergtop, en staat bekend voor zijn ontginning van oker.  Dat wordt al meteen duidelijk bij het binnenwandelen van het dorp aan de kleur van de gebouwen.  Het dorp is jammer genoeg volledig ingepalmd door commercie.  Een klein Durbuy, waar we ons na het eten van een vuistijsje al rap weer uit de voeten maken om ons te gaan afkoelen.  Eerst door de airco, vervolgens in het frisse meer.

     

     


Vrijdag 24 juli

Laatste dag in Cadenet.  Geen wilde verplaatsingen meer.  Gewoon relaxen aan het meer.  Voor de gelegenheid wil vader nog eens tonen dat hij de grootste heeft en haalt uit zijn dakkoffer zijn 'Neptunes 250'.  Een vaartuig, bouwjaar 1984, vier luchtkamers, manuele aandrijving, is nog in perfekte staat.  Het is geleden van het jaar 2001 dat het nog eens nat is geweest.  Dat jaar ging vader voor de eerste keer op reis met moeder en tent naar Léran aan de voet de Pyreneeën.

Zoonlief heeft zijn twijfels en wacht nog even om het schip te betreden.  Algauw staat hij paf van de stuurkunsten van vader en zet zich bij.  Minder onder de indruk is hij van die van moeder dewelke meer cirkels draait dan vooruitvaart.

Er is een literair conflict op komst.  Vader leest 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol' van Dimitri Verhuist waarin regelmatig wordt aangehaald dat poepen centraal staat in de evolutie van de mensheid.  Moeder leest 'Duizend schitterende zonnen' van Khaled Hosseini over onderdrukte vrouwen in Afganistan en krijgt met de dag een steeds groter dégout van mannen.  Echt compatibel is dat niet.

Middagmalen staat gelijk aan de frigo leegeten.

Het laatste avondmaal wordt terug geconsumeerd in ons favoriet restaurant.  Moeder neemt de 'Salade Nicoise'.  Vader opteert voor de 'Magrait de canard' vergezeld van pesto-pasta.  Moeder vraagt zich even af of dit wel bij elkaar past, maar het is toch alweer heel lekker.  Moeder krijgt zelfs de gigantische hoeveelheid niet op en laat een deel van haar tomaatjes liggen.  Het staat vast : hier kunnen we jammer genoeg niet meer terugkomen.

Vanavond is het fuif op de camping.  Bij het binnenrijden van het domein speelt dè franse hit van 2008 : 'Un rayon de soleil' van William Baldé.  Vorig jaar ging gans de camping daarop uit de bol, nu is het weer van dat.  Draai dat nummer als DJ in België en je krijgt gegarandeerd de overschot van de Salade Nicoise tomaten naar je kop geslingerd.

Op het moment van schrijven van de blog klinken onder andere : Billie Jean, YMCA, Alexandrie-Alexandra, Relax take it easy... het is 23u30 en de fuif moet stoppen.  Iedereen gaat slapen.

     


Zaterdag 25 juli

We moeten afscheid nemen van ons 'Cottage' bungalow.  Om 11u komt moeder overste moeders kuiskunsten keuren.  Als die haar bevallen krijgt moeder haar voorschot terug welk om 11u10 het geval is.

Om 15u, allicht niet vroeger als we de richtlijnen van Homair doortrekken, mogen we binnen in onze tweede bungalow.  Van Cadenet naar Le Grau du Roi is het 140 km rijden.  4 uur tijd beschikbaar om de 2u15 durende reisroute af te leggen.  Tijd genoeg om onderweg nog eens een maaltijd te consumeren.  Op nog een halfuur rijden van onze eindbestemming houden we halt in Saint-Gilles.  Het oog van moeder valt op restaurant 'Le Clément IV' gelegen langs het haventje van Sint-Gilles waarvan de bazin afkomstig is van... Cadenet.  Er is nog plaats op het kleine door twee strodaken overschaduwde buitenterras.   De menukaart geeft al duidelijk aan dat we de Camargue zijn binnengereden.  Er is een ruim assortiment aan visgerechten.  Vader en moeder kiezen voor de 'Marmite du pechêur', een bouillabaise-achtige vispot met mosseltjes, coquille St-Jacques, paling, langoustine en ander ooit door kieuwen ademend weefsel, allemaal badend in een soepje.  Alweer heerlijk.  Zoonlief gaat voor de menu enfant bestaande uit een visfilet met frietjes en een ijsje.

Kort na 15u komen we aan in Le Grau du Roi.  Al meteen valt het op dat het hier stukken drukker is dan in het binnenland.  We melden ons aan aan de receptie maar worden meteen vriendelijk doorverwezen naar achterliggende bungalow.  Daar is de receptie van Homair.  De camping is in tegenstelling tot die in Cadenet niet eigendom van 'Homair' maar van 'Yelloh! Village'.  Dat heeft zo zijn gevolgen.

Stalach 143 is voor ons gereserveerd. Vader zijn auto geraakt juist in de parkeerplaats.  Veel overschot is er niet.  Had vader iets meer pinten gedronken bij zijn marmite in Saint-Gilles dan had hij zeker een boom gepast.  De bungalow is van het type 'Mistral' waarvan de living iets ruimer is dan de 'Cottage'.  Die in Cadenet was allicht maar een paar jaar oud, deze is zeker meer dan 10 en bijgevolg meer afgeleefd.  Het is toch beter dan een tent denkt moeder.  De frigo is een camarguepaard te klein.  Hier moet elke vierkante meter opbrengen ; hier staan twee bungalows op dezelfde ruimte waar er in Cadenet maar één stond.  Het zou zelfs niet verwonderlijk zijn dat de bungalow staat op een plaats die ooit bedoeld was om een tent op te zetten.

Vader trekt als programmeur meteen de juiste conclusie en installeert nieuwe software bij moeder opdat haar hardware correct zou werken in deze nieuwe configuratie.

Na het uitpakken gaan we even verderop ons boodschappen doen in de Super-U, ons verfrissen in het zwembad, ons er een pint een pastis pakken om tot slot post te vatten op het terras van onze stalach.  Moeder past zich aan aan de nieuwe situatie.  Hoewel we hier op elkaar geplakt zijn als sardienen is het wel best gezellig.  We komen van een luxe oord terecht in het massatourisme ; de omgekeerde volgorde had beter geweest.

     

     


Zondag 26 juli

Eerste nacht in camping 'Les Petits Camarguais' en al een eerste belevenis.  De matras valt qua confort mee maar het grote probleem is dat de kamer door een binnenhuisarchitekt is ontworpen.  De matras past op de millimeter perfekt tussen de muren van de kamer.  Voor vader houdt dat in dat zijn hoofd muur A aanraakt terwijl zijn voeten dat doen met muur B.  Had vader het bed geen tien centimeter in de breedte verschoven dan raakte zijn neus ook muur C.

Wat vader is opgevallen is dat moeder, die persé in een bungalow wou slapen omwille van haar nachtelijke plaspartijen, al sinds het begin van de vakantie nog nooit is opgestaan om een vloeibare ontlasting te vervullen.  De argumenten pro-tent stapelen zich op.

Vandaag een voltijdse dag aan het zwembad.  De camping zelf draagt de naam kindvriendelijk te zijn en dat is ontegensprekelijk zo.  Mooi zwembad met diverse waterglijbanen, opblaastoestanden toegestaan,  leuk speelplein, kinderanimatie...  Er staan ook ligstoelen voor de iets grotere kinderen die om 10u beginnen aan een handdoekenoorlog teneinde een stoel te bemachtigen voor de rest van de dag.  Vader is er op tijd bij en heeft een trio aan stoelen tot zijn eigendom gemaakt onder een olijfboompje.

Zoonlief amuseert zich te pletter en heeft op het speelplein zijn vakantielief Lenny ingeruild voor het Hollandersduo Tim en Tom.  Ook moeder heeft op het terras naast het zwembad contact gelegd met een, op moeders eerste zicht, iets ouder uitziend koppel uit Brakel.  Na wat babbelen komt een jongentje van 5 jaar bijzitten waarop moeder vraagt "Zijn jullie op reis met jullie kleinkind ?' waarop de vrouw antwoordt "Nee dat is het onze".  Effe een generatie misrekend... genant.

Als avondmaal is er de typische Franse steak-haché aan de orde.  Vader staat in voor de bereiding.  De kookplaat, bestaande uit vier gaspitten komt uit dezelfde paardenstal als de frigo en de slaapkamer.  De grootste afstand tussen de vier hoeken van een vierkant ligt diagonaal.  Dat geldt hier voor de kookplaat.  Wanneer de grote bakpan op het vuur staat is er diagonaal aan de overkant nog wat plaats voor een klein kommetje aardappelen.  De erwten mogen nog wat langer blijven leven wegens geen plaats meer op het vuur.  De kipfilets die we gekocht hebben in de Super-U zullen de laatsten zijn die dit playmobilvuur zullen betreden.

     

     


Maandag 27 juli

Moeder houdt een minuut stilte voor de mensen die op deze maandag moeten werken.  Shuuut !

Na gisteren een voltijdse dag bakken is het tijd voor een voltijdse dag te laten bakken.  Vandaag gaat vader eens de Michelin inspecteur spelen.  Het gaspitdébacle hangt immers nog in vaders vel.

Vaders tocht start in 'Port Camargue', de jachthaven van Le Grau du Roi.  De haven ligt vol met boten van mensen die zich geen bungalow kunnen permitteren op een camping en die noodgedwongen moeten slapen op het dobberende water.  We zijn toch gelukzakken.  Na een grote wandeling door de haven is de honger al aangescherpt en gaat vader restaurant 'Chris Mary' gelegen langs de promenade onder de loep nemen.  Op het bord van vader de 'Dorrade grillé', een vis die verdacht veel lijkt op Dolly uit 'Finding Nemo'.  Zij werd onder de grill gebakken met wat look en nog wat andere zuiderse kruiden.  Moeder gaat alweer voor de koude pla onder de vorm van salade met geitenkaas.  Zoonlief verkiest de voedselintoxicatie door ongevarieerd eetgedrag.  Dolly smaakt best lekker vooral door de perfekte kruidenmix.  Moeder vindt echter dat er te weinig Brigitte tussen de sla te vinden is.  Kent iemand nog Brigitte ?

Dat alles verteren doen we door met de auto eens door het centrum van Le Grau du Roi en La Grande Motte te rijden.  En om zeker te zijn dat alles wel echt verteerd is gaan we nog een paar uurkes liggen op een standstoel aan het zwembad van de camping.

Het is 19u, zoonlief heeft weer honger en vader moet nog een tweede restaurant inspecteren.  Na onderling overleg wordt het restaurant van de camping het slachtoffer van de controle.  Het terras, speels aangelegd met allemaal gekleurde stoelen en tafels, ligt aan het zwembad en aan de speeltuin.  Ideaal gelegen.  Ouders kunnen zich tegoed doen aan spijs en drank terwijl het nageslacht zich er kan bezighouden.  We gaan voor de pizza's.  Deze worden ambachtelijk gemaakt en gebakken in een steenvuuroven.  Moeder gaat voor 'La Petite Camargue' met onder andere chorizo, paprika en olijven.  Vader kiest de pizza 'Reine', een klassieker met hesp, champignons, ei en olijven.  Mocht er een pizza met Kip Nuggets bestaan dan had zoonlief die zeker gekozen maar het wordt de basic Margarita.  Het resultaat mag er best zijn en is amper te onderscheiden van dat van een Italiaanse pizzeria.  Het deeg is dun en volgens het originele recept bereid.  Vader en moeder krijgen hun pizza amper op ; zoonlief in het geheel niet gezien er geen kinderversies worden geserveerd.  Een voltreffer.

Het is 22u.  Vader schrijft zijn blog en vraagt zich af wat en waar hij morgen gaat eten.

     

     


Dinsdag 28 juli

Vader heeft slecht geslapen vannacht.  Teveel bier gedronken en teveel gegeten.  Vader had last van zure oprispingen en van een snurkorgel aan zijn linkerzijde.  3u35 is de laatste klokstand dat hij zich weet te herinneren ; rond die tijd moet hij uiteindelijk toch in slaap gevallen zijn.

Stond gisteren de dag in het teken van eten, vandaag staat hij in het teken van Halloween.  Dat hebben we zelf niet bedacht want wekelijks is er een themadag op de camping.  Maar eerst een couchke leggen aan het zwembad.

Zoonlief heeft een nieuwe vriend moeten zoeken want het Hollandse duo is naar huis vertrokken.  Hij heeft zijn ogen laten vallen op griezeldier Lucas.  Lucas is van Gilwe bie Minnde en sprikt wesvloams.  Dat is al een verbetering.  Nu kan zoonlief tenminste weer zeggen dat hij zich zeer heeft gedaan zonder dom aangekeken te worden.

Moeder heeft haar geluk gevonden op de waterglijbaan maar vindt het duidelijk niet prettig dat haar voorganger er een stinkende scheet heeft in gelaten.

Om 16u start de Halloweentocht voor de kindjes.  Die moeten aan bij de campingbewoners gaan aankloppen om snoepjes te bemachtigen.  Al de snoepjes vliegen dan in een grote mand en worden dan herverdeeld onder iedereen.  Zoonlief ziet dat wandelen niet zitten, maar bij de verdeling zit hij samen met Lucas op de eerste rij.

Ook op Halloween moet er gegeten worden.  Vandaag gaat het kieken de pan in om dan op het bord te eindigen met frieten afgehaald op de camping (om gaspitorganisatorische redenen).  De frieten zijn te weinig gebakken.  Spijtig maar het smaakt toch.

Om 21u begint de Halloween show.  Het blijkt een meer dan 2 uur durend spektakel te zijn om U tegen te zeggen met allerlei optredens en dansacts.

Halloween in de zomer, dat is best gezellig !

     

     


Woensdag 29 juli

Vandaag gaan we oostwaarts de kust verkennen.  Een trip van 100 km heen en terug over Aigues-Mortes tot aan Les Saintes-Maries-de-la-Mer.  Om niet al te veel gewicht mee te slepen op deze tocht gaat vader zich eerst ontlasten in het bungalowtoilet van 50cm op 75cm.  Gelukkig is er een venster voorzien in het kleine kamertje om verstikking door metaangas te vermijden.

Aigues-Mortes is een middeleeuws dorp volledig omringd door een versterkte burcht.  Buiten het centrum is er markt.  Moeder heeft nog geen enkele markt bezocht sinds het begin van de vakantie wat al een recordpoging op zich is.  Het is een typisch provencaals marktje waarop je onder andere tapenades kan kopen.

Binnenin de burcht zijn er winkelstraatjes met in het centrum een plein waar het standbeeld van Sint-Clovis uitkijkt over de talrijke terrasjes.  Vader heeft er genoeg van om elk jaar opnieuw de auto te moeten laden met de talrijke valiezen met kleren van moeder.  Vanop het terras ziet hij dat het bij andere toeristen duidelijk anders en met minder kan.

De weg van Aigues-Mortes naar Les Saintes-Maries-de-la-Mer loopt door het natuurreservaat van de Camargue.  Eén vlakte van groen, moerassen en vijvers.  Her en der duikt een 'Mas' op, de streekterm voor een landgoed.

Les Saintes-Maries-de-la-Mer ligt aan het einde van de D38 ; verder is er enkel nog natuurgebied.  De lichtjes Spaans uitziende badstad is gelegen aan de Middellandse Zee.  Er loopt een lange dijk tussen het strand en de terrasjes van cafés en restaurants.  Ook hier in het centrum winkelstraatjes en een kerk waarvan het dak toegankelijk is voor de toeristen.

Moeder, nooit verlegen om een medemens in nood een helpende hand op gelijk welke plaats toe te steken, staat een andere moeder bij om het dak van de kerk te bestijgen.  Zo kan die ook genieten van het panoramisch zicht over de Camargue, de stad en de Middellandse Zee.

Tijd voor te gaan eten ; het is immers al twee dagen geleden.  Vandaag niet meer 'à la carte' maar volledige menu's.  Moeder gaat voor de gegratineerde mosselen gevolgd door een 'Dorrade', vader voor de 'Tellines à la Provencale' en een vispannetje.  Van tellines heeft vader nog nooit gehoord.  Het blijken kleine visschelpjes te zijn bereid in een looksausje.  Lekker.  Vader mag naast zijn dessert, een 'Mousse au chocolat', ook nog het dessert van moeder, een 'Ile flôtante' (met caramel overgoten opgeklopt eiwit drijvend in vanillesaus) in zijn maag stampen.  Veel plaats om te drijven is daar niet meer.  De drank, een halve liter rosé en een pint, krijgen we onrechtstreeks aangeboden door het huis wegens vergeten aan te rekenen.

Vanavond is het weer ambiance op de camping.  Kinderdisco.  Kinderen zetten de dans in, sleuren vervolgens in opdracht van de DJ de ouders op de dansvloer en laten hen er in een derde fase verweesd achter.  Geen respect meer de jeugd van tegenwoordig !

     

     

     

     


Donderdag 30 juli

Dagorde is het standaardprogramma.  Om 8u broodjes halen, blog updaten, ontbijten, tegen 10u meedoen met het standstoelengevecht aan het zwembad, zwemmen en bakken, middagmalen, zwemmen en bakken.  We hebben het hier zo stilaan gehad.

Morgen is het onze laatste dag op deze locatie, en deze locatie is meteen ook de laatste.  Dat betekent opruimen en valiezen maken.  Gezien er een vermoeden is dat de kans eventueel zou kunnen bestaan dat we morgen mogelijks geen tijd zullen hebben om te gaan eten, nemen we het zekere voor het onzekere, en gaan we vandaag eten in Le Grau du Roi.

Le Grau du Roi centrum ligt aan de vissershaven (niet te verwarren met de haven van Port Camargue waar we eerder al zijn geweest).  Langs de oevers van de haven hebben zich allemaal restaurants en winkels gevestigd.  Moeders oog valt op de 'Grand Café de Paris' waarvan de stijl zijn naam bevestigt.  Specialiteit 'Tapas'.  Er is nog een tafeltje vrij dat uitkijkt op het water en dat wordt het onze.  Het menu laat een combinatie toe van verschillende tapas en hoofdschotel.  Moeder doktert een ingewikkelde puzzel uit van gerechten.  Eerst komt de aperitief, een sangria voor vader en een glas rosé voor moeder.  Aansluitend de tapas : een rouille voor vader (visjes in warme looksaus), calamares provencale voor moeder gepikt van het trio tapas van zoonlief dat verder bestaat uit frieten en gefrituurde calamares.  Hoofdgerecht voor moeder is de 'Salade du pirate'.  De 'Pavé du Torreau', een steak van de stier gaat naar de stier.  Alles klopt.  Mooi werk van moeder.  In een recordtempo brengt de garçon de aperitief, gaat terug naar binnen en brengt vrijwel onmiddellijk de tapas, volgens moeder bedoeld als hapje bij de apéro, en de twee gigantische borden van hoofdschotels.  Al het rekenwerk van moeder valt over de leuning het water van de haven in.  Vader troost moeder en past zijn eetstrategie aan en eet eerst zijn hoofdgerecht op, vervolgens de tapas en drinkt als digestief een glas sangria.  Het is nen keer iets anders.  Est-ce que vous voulez des chips comme dessert ?

Klein wandelingetje door het haventje om te bekomen.  Op de camping is het weer party maar we kiezen voor onze slaapsuite.

     

     


Vrijdag 31 juli

Laatste dag terplaatste en meteen ook laatste dag voor het vertrek terug naar België.  Om dat te vieren gaan we onze laatste uurtjes doorbrengen op een strand aan de Middellandse Zee.

De bakplaats van dienst is het strand tussen Carnon en La Grande Motte, ten westen van Le Grau du Roi.  Een rustig strand dat ligt achter een smalle duinstrook.   De parasol wordt geplant voor vader en moeder kan beginnen aan haar baksessie.  Het strand ligt onder de aanvliegroute van de luchthaven van Montpelier.  Af en toe passeert er een vliegtuig boven ons hoofd.  Plots hangt er in de verte een zwarte rookpluim min of meer in de aanvliegroute.  Geen vliegtuig maar een bedrijf waar auto's worden afgebroken staat in de fik.  Moeder en zoonlief laten zich niet afschrikken en lezen gezapig hun literatuur voort.  Zoonlief verdiept zich in 'Puk van de Petteflet' terwijl moeder de laatste bladzijden doorneemt van haar tweede boek 'Mannen die vrouwen haten'.  Geen boeken meer voor vader die ondertussen de volledige geschiedenis van de mensheid heeft uitgelezen.  Vader past nog net in zijn strandstoel zoals in een zetel van een overvliegende 737.

Moeder is gegaard.  Om zoals bij de groenten haar kleur te behouden gaat ze zich schrikken in het frisse water van het zwembad van de camping.  Meteen kan ook het ziltig kookvocht afgespoeld worden.

De valiezen worden gemaakt en ingeladen.  Morgen komt Omer van Homair om 9u45 de boel keuren en daarna zijn we chemin richting België.  Het is het zwarte weekend ; volgens de voorspellingen wordt het feest op de weg.  We rijden ditmaal niet terug over Lyon maar over Montpelier, Millau, Clermont-Ferrand en Parijs om de meeste feestvreugde te vermijden.  Als het toch nog te druk is slapen we nog eens uit.  Morgen is moeder immers jarig.  Een gastronomisch menu in een romantisch hotelletje zou niet misstaan in plaats van junkfood in een wegrestaurant.

Moeder heeft vanavond al haar propere kleren aangetrokken voor de terugrit van morgen die tevens de kleren van dienst waren voor de heenrit.  Ze komt net terug van de afhaalpizzeria en zegt 'Mens ik ben verdikt.  Het zit allemaal rond mijn gerre'.  Kleren idem dito voor vader die de indruk heeft dat iemand de broeksknoop heeft verplaatst.

     

     


Zaterdag 1 augustus

De valiezen zijn ingepakt.  De bungalow is opgekuist.  Om 10u zetten we onze 1000 km lange tocht huiswaarts in.

Op de Franse radiozenders spreken ze al vol lof over de 'Chassé-Croisé', de jaarlijkse uitwisseling van de witte met bruine toeristen.  Wij rijden niet langs Lyon, de 'Vallée du Rhône', waar op dat moment de meeste ellende heerst.  Nog maar 50 km ver en we belanden al in een eerste file op onze alternatieve route.  Moeder krijgt al een 'dépression', terugdenkend aan betere tijden, de tijden van de 'pression' aan het zwembad.  Gelukkig gaat het om een versmalling wegens wegenwerken en is de file na een paar kilometer voorbij wanneer de twee rijvakken op één rijvak zijn samengekomen.  Een schoon plaktaat 'Mise en service : été 2009' pronkt langs de alles behalve afgewerkte werken.  We voelen ons al een beetje in België.

De terugtocht verloopt behalve aan de péages van de brug van Millau en die van Clermont-Ferrand verder filevrij.  Minder fraai is het aan de overkant aan péage van de brug van Millau.  Daar staat 5 km verkeer stil en nog eens 5 km aan te schuiven.  Moeder laat het niet aan haar 44-jarig hart komen en eet een broodje met achter haar de file richting zuiden.

Ondanks technische problemen met onze bolide die op geregelde tijdstippen weigert een helling op te rijden en ons dwingt te stoppen op de pechstrook of  langs afritten loopt de terugreis redelijk vlot.  Zo vlot zelfs dat moeder haar romantisch diner in het hotelletje mag vergeten.  Toch het romantisch gedeelte, want er moet nog altijd gegeten worden.  Het beperkt zich echter tot een steak haché in een wegrestaurant langs de A71 in de buurt van Orléans.

Kwestie van in de mood te komen doorkruisen we met Radio-1  Noord-Frankrijk.

Om 22u45 staat ons paard voor de gang om gelost te worden.

De DS van zoonlief is plat.  Het spelletje is uit.