Home  Vakantieblogs

   

ZOMERVAKANTIE 2011
SAINT-PALAIS-SUR-MER
 
volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief
dagelijks op de voet

 

 


Woensdag 3 augustus

Hoewel de mobilhome maar vanaf woensdag 3 augustus beschikbaar is was het aanvankelijk de bedoeling om al de maandag voordien te vertrekken.  Op het gemak afzakken en twee keer uitslapen op hotel.  Moeder heeft echter de planning aangepast.  Enerzijds omdat er in België mooi weer was voorspeld en anderzijds omdat moeder nog tegen een berg vuile was aankeek van zoonlief die net terug was gekomen van een week chirokamp.  Het vertrek werd twee dagen uitgesteld.

De nieuwe planning blijkt een goede zet te zijn geweest want vader mag de valiezen inladen in de regen en moeder mag tussen Rijsel en Parijs haar sigaret oproken... in de regen.  Positief denken is de boodschap : moeder heeft toch al twee zonnige dagen gehad.  In Parijs wordt moeder daar bovenop nog eens getrakteerd op een propere ochtendspits en het feest kan beginnen.

Na het verlaten van Parijs rijdt alles weer vlot.  Tegen de middag is de Loirestreek bereikt en is het tijd om te middagmalen.  Vader houdt halt in Amboise,  een klein dorpje aan de oevers van de Loire.  Vader werd gisteren door de politie van Waregem achtervolgd en onderschept toen hij frikandellen ging halen met zijn scooter in de plaatselijke Delhaize.  De papiercontrole en aansluitende negatieve alcoholtest zijn hem nog steeds niet bevallen.  Vandaag geen risico's nemen.  Vader opteert meteen voor een halve liter bier.  Moeder doet niet onder en salamandert haar Kirr naar binnen.  De pizza's zijn klein maar best te freten.

Tegen 17u komt het gezelschap aan in Saint-Palais-sur-Mer.  Camping 'Les Logis' voldoet op het eerste gezicht aan moeders verwachtingen.  Het is er proper en rustig.  De mobilhomes staan nonchalant door elkaar opgesteld wat het gevoel van massatoerisme wegneemt.  De hoge sparren zorgen dan weer voor de nodige schaduw.

Na de frigo te hebben gevuld met de aankopen uit de nabij gelegen Carrefour verorbert moeder haar aangekochte kaasplank om na een spelletje monopoly met zoonlief in bed naast vader te eindigen.  No pictures.

     

     

     

     


Donderdag 4 augustus

Er is een mondelinge overeenkomst gesloten met zoonlief dat het vandaag zwembaddag is.

Het zwembad op de camping is groot en beschikt over twee types waterglijbanen, en staat onder streng toezicht van een badmeester.  De regels zijn duidelijk aangegeven.  Zo mag er niet op de buik of op de knieën naar beneden worden gegleden.  Wie de richtlijnen niet opvolgt, krijgt een verwittiging, en wie blijft volharden wordt het zwembad uitgezet en verzocht om in de nabije Atlantische Oceaan verder het zeekalf te gaan uithangen.  Zoonlief krijgt ook een verwittiging.  Geen opblaasbare toestanden op de glijbaan.  Maar ook zonder zijn attributen amuseert zoonlief zich rot.  Ook moeder is best opgetogen want het zwembad is zeer goed onderhouden en al bij al is het er nog niet zo heel druk.

Er werd vandaag door Meteo France regen voorspeld maar het is grotendeels droog en redelijk zonnig gebleven.  Pas in de namiddag zijn er wat microregendruppels uit de hemel gevallen, voelbaar maar onzichtbaar.  Gevaarlijk weer want vader is er weer in geslaagd om in de schaduw verbrand te geraken, gezicht en schedel voorop.

De voorgaande jaren werd steeds een mobilhome van 4/6 personen geboekt.  Concreet betekent dat dat er 4 personen kunnen slapen in bedden ; de andere 2 in de keuken op de zitbanken.  Dit jaar echter is het een mobilhome van 4 personen geworden omdat er niets anders meer vrij was.  Daardoor is de keuken nog kleiner dan de vorige jaren.  Zo is het keukenwerkblad van vader thuis langer dan de totale lengte van de huidige keuken.  Moeder kuist haar salade en de keuken wordt haast volledig ingepalmd.

Op het menu hamburgers met gebakken aardappelen en voor vader en moeder een voorgerecht van meloen met hesp er bovenop.  De keuken barst uit haar voegen.  In het vervolg worden het éénpansgerechten of gaan eten op restaurant.

Iedereen is ondertussen uitgerust van de reis.  Morgen is het tijd om de regio te gaan verkennen.

     

     

     


Vrijdag 5 augustus

Gedurende de nacht is het beginnen te regenen.  Vader weet uit ervaring dat dat moeders humeurcurve niet bepaald positief beïnvloedt.  

Het dak van de mobilhome is bedekt met ijzeren dakpannen.  Elke druppel die er op valt weerklinkt als een hagelsteen van een paar centimeter groot.  Bovendien daalt er af en toe ook een eikel of een dennenappel mee naar beneden vanuit één van de bomen waaronder de mobilhome is geplaatst en dat weerklinkt dan als een aanval van de Duitsers.

Vader gaat te voet stokbrood halen.  Hij vertrekt in het droge en keert terug in de regen.  Zo snel gaat het hier.  Voor het eerst in drie jaar mobilhomehuren wordt er ontbeten in de 'living'.  Het humeur van moeder volgt de koers van de Bekaert-aandelen.

Het weer is te wisselvallig om naar het zwembad te gaan.  Dan maar op daguitstap naar Marennes, een dorp bekend om zijn oesterbanken.  Het traject volgt de kustlijn en passeert door 'La Fôret Domainiale de le Courbe', een bos bestaande uit hoofdzakelijk hoge dennenbomen.  Aan het uiteinde van dat bos staat ook de 'Phare de la Courbe', een vuurtoren gebouwd in 1905.  Vader en zoonlief zien het zitten om de trap, gebouwd door Gustave Eiffel en bestaande uit 300 treden, onder hun voeten te zien passeren.

Van zo'n lichamelijke inspanning krijgt een mens honger.  Aangekomen in Marrenes vallen de ogen van moeder op een klein restaurantje gelegen langs de vaargeul van 'La Cayenne'.  Fruits de mer pour la mère.  Vader houdt het op 'Moules à la Rochelienne'.  Dat klinkt stukken chiquer dan mosselen met room maar het caloriegehalte is hetzelfde en het is uiteindelijk dat wat telt.  Zoonlief krijgt een bord met fishsticks onder zijn neus.

Diezelfde zoonlief is het trippen beu en wil terug naar zijn zwembad met bijhorende glijfaciliteiten.

Terwijl vader een tukje doet aan de mobilhome gaan moeder en zoonlief naar het zwembad.  Daar begint het weer wat te regenen.  Wanneer moeder op de terugtocht naar de mobilhome halt houdt aan de krantenwinkel en een oog slaat op de weerpagina's daalt de humeurcurve van moeder onder die van de Bekaert-aandelen.  De komende dagen is er nog meer regen voorspeld.  Geen regen die verdampt terwijl hij uit de lucht valt maar regen waarmee de regenput kan gevuld worden.

Moeder loopt vies.  Moeder wil volgend jaar terug naar de Provence gaan.

     

     

      


Zaterdag 6 augustus

Dat de weersomstandigheden een  rechtstreekse invloed hebben op de mobilhome heeft zoonlief gisteren nacht  al kunnen ervaren toen de regendruppels met een enorm kabaal op het dak neerkletsten.  Maar dat de mobilhome nu ook al spontaan 's avonds begint te wiebelen zonder dat er enige vorm van wind te voelen is baart zoonlief grote zorgen.  Hij besluit om de kamer van vader en moeder binnen te stormen om hen attent te maken op dit paranormaal fenomeen en vraagt hen om een verklaring.  Bizar genoeg stopt het wiebelen op onverklaarbare manier juist op dat moment.  Vader en moeder begrijpen er ook niets van...

Er is geen discussie mogelijk.  Vandaag zal er indoor ontbeten worden wat de stand in het indoor-outdoor ontbijten brengt op 2-1.  Gelukkig heeft moeder de avond voordien een stokbrood teveel gekocht en is vader nu niet verplicht vers stokbrood te gaan halen om dan daarmee op de wandelpaden van de camping te hollen tussen de regendruppels door.

De weersvoorspellingen van Meteo France zijn niet hoopgevend.  Tegenwoordig kijkt moeder trouwens ook al niet meer of er een zonnetje op hun website staat maar eerder naar de voorspelde grijstint van de wolk.  Vandaag is dat donkergrijs.  Geen zwemweer dus gaat het gezin weer op stap.  Eerste halte is de eigen badplaats.

Saint-Palais-sur-Mer ligt aan een kleine baai en is best charmant.  Elke dag is het er markt.  Moeder laat zich inpakken door een verkoper die een alternatief presenteert voor de klassieke huishoudfolie.  Een soort herbruikbare uitrekbare plastiek die past op elke pot.  Het ziet er in elk geval zeer praktisch uit... toch in de verkoper zijn handen.  Het geld moet rollen.  Moeder schaft zich op de markt vier van die reuze potcondooms aan alsook verderop nog een paar slippers voor zoonlief en een kieken aan het spit voor vader.

Amper de markt verlaten en op weg naar de volgende bestemming begint het weer te gieten.  Het was de bedoeling in Royan de veerboot te nemen naar de linkeroever maar in zo'n weer heb je daar niets aan.  Dan maar gewoon wat doorrijden tot het stopt met regenen.

In Cozes is het zover.  Toevallig is het daar in de straatjes rommelmarkt.  Het is ondertussen middag en moeder hoopt daar een gezellig restaurantje te vinden.  Helaas valt dat tegen want er is enkel een Vietnamees.  Onder de hallen is er een frietkraam.  Moeder schakelt van armoede dan maar over op frieten met braadworst.  En ondertussen is het weer beginnen te gieten...

Tussen de regendruppels door wordt koers gezet naar Talmont-sur-Gironde, een klein pittoresk dorpje met een zwaar Durbuy gehalte, gelegen aan de monding van de Gironde.  De hemel kleurt nog altijd dreigend grijs en er is ook een hevige wind opgekomen.  Na wat slenteren in straten vallen de ogen van moeder op een crêperie waar zoonlief zich tegoed doet aan een eigen creatie van het huis : een Bretoense pannenkoek gevuld met gesmolten chocolade en kokosnootschilfers met daarop een balletje kokosijs en vier torentjes verse slagroom.  Vader en moeder opteren voor de geflambeerde crêpe au grand-marnier met een glaasje cider.  De caloriemeter ontploft.

Zoonlief heeft genoeg van het toeristisch uitgebuite dorp en wil terug naar de camping.

Tegen de avond belandt het kieken op tafel.  Vader en moeder hebben veiligheidshalve plaats genomen onder de luifel, kwestie van geen eikel of dennenappel in hun bord te krijgen want het is nog altijd hevig aan het waaien.  Moeder geniet van het kieken en voelt zich eventjes terug een Oude Belg.  Na de maaltijd plukt vader de restjes van het kieken en ook hier worden alle veiligheidsvoorschriften nageleefd.  Alle kleren uit want de kans dat er één of andere spier van het kieken op vader zijn verse kleren vliegt is zeer hoog.

De avond wordt afgesloten met een zoveelste spelletje monopoly waar vader voor de zoveelste keer de pot wint en voor de zoveelste keer na elkaar de gevangenis invliegt.

     

     

     

     

     

     


Zondag 7 augustus

Bij het verlaten van de slaapkamer, waarvan de oppervlakte 1 m² groter is dan dat van het bed, ziet moeder een stralend blauwe hemel.  

Prompt komt de stand in het indoor-outdoor ontbijten op 2-2 te staan.

Vandaag staat er een dag zwembad geprogrammeerd.  Om 9u55, vijf minuten voor openingstijd, staat het volledig gezin al aan de ingang.  Strategische zet om toch maar een ligzetel te kunnen bemachtigen waarvan de rugleuning kan worden rechtgezet.  Zo zijn er maar een paar beschikbaar.  En het plan lukt.  Moeder weet ook een exemplaar van Het Nieuwsblad van gisteren te bemachtigen.  Haar dag kan niet meer stuk als ze leest dat 'Betties' de populairste taverne van de kust is en dat Yves Leterme in het land is en de situatie van nabij volgt.  Daar moet een Ricard op gedronken worden.

Op de middag gaat naar gelang het individu een stuk stokbrood met salami, kaas of rillettes door het keelgat.

Na het eten gaan moeder en zoonlief terug naar het zwembad terwijl vader in de mobilhome blijft om de afwas te doen.  Daarna plant hij een bezoek aan de lokale Carrefour om spaghetti ingrediënten te gaan halen voor het avondmaal.  Tot zijn grote verwondering plaats zat op de parking van het warenhuis.  Vader heeft het aan zijn rekker.  Hij is na vier dagen verlof al alle tijdsbesef verloren en hij is uit het oog verloren dat het vandaag de rustdag is van de Heer.

Geen avond zonder avondmaal.  Gaan uiteten is de boodschap en dan nog te voet !

Er loopt een wandelpad langs de kustlijn dat uitmondt in het centrum van Saint-Palais-sur-Mer.  Vader beslist dit pad te volgen en dan een aangenaam terrasje te zoeken.  Het traject loopt langs een prachtig landschap en komt als bij wonder uit op restaurant 'Bar à moules Chez Lolo' dat een groot terras heeft met zicht op de baai van de badplaats.  Alleen is alles volzet.  Er zal verder moeten worden gezocht.

Dan ziet vader in de verte het 'Hotel de la Plage'.  Het soort hotel waar la famille Dupont voor het zestiende jaar op rij telkens de tweede en derde week van juli op vakantie komt op halfpension, telkens in kamer 6 slaapt en telkens in het restaurant aan de vierde tafel van links aan het raam zit.  Vaders instinct zegt dat daar zeker nog plaats is.  Bingo !

Vader, moeder en zoonlief nemen plaats tussen de volledig gepensioneerden op halfpension.  Vader en moeder nemen hetzelfde menu.  Als voorgerecht 'Moules poêlees façon Charentaise (ail, persil et chapelure)' en als hoofdgerecht 'Sole de nos côtes (environ 300 grammes) cuite au four et au beurre de homard).  Het smaakt al even lekker als het klinkt.  Moeder begint haast te wiebelen...

Jammer genoeg zijn tijdens het eten de bomen buiten ook beginnen te wiebelen.  Een hevige wind is opgekomen en de blauwe hemel is veranderd in één van grijstinten.  Bij aankomst aan de mobilhome vallen er al eikels en dennenappels uit te lucht.  Mooie liedjes duren niet lang.

     

     

     

     

     


Maandag 8 augustus

Een hevige wind heeft ervoor gezorgd dat de mobilhome deze nacht weer werd getorpedeerd door eikels en dennenappels.  Of dit er iets mee te maken heeft is niet duidelijk maar vanmorgen is het record uitslapen verbeterd en staat nu op 9u.

Indoor-Outdoor ontbijten : 2-3.

Een daguitstap naar l'Ile d'Oléron staat op het programma.  Onderweg diverse stops en eventueel zelfs een overzet naar l'Ile d'Aix waar Napoleon op vol pension zijn laatste dagen heeft doorgebracht.

Onderweg houdt vader halt in het Brouage.  Een volledig omwald dorpje.  Na wat te hebben rondgeslenterd is het ondertussen apéritieftijd geworden.  Voor moeder een Pineau de Charente die ze op onhandige wijze op haar krijgt gekieperd door de serveuse.  Gemarineerde stinkvoeten is het resultaat.  Als schadevergoeding krijgt ze een tweede Pineau aangeboden van het huis.

Op weg naar l'Ile d'Oléron wordt de pret echter bedorven door een kanjer van een file.  Zo goed als stilstaand verkeer en wijziging van de planning : picknicken in de bossen nabij Ronce-les-Bains en dan daar in de buurt wat op het strand gaan liggen.  Maar eerst moet er dan voor eten gezorgd worden.

Vader houdt halt aan het eerste warenhuis dat hij tegenkomt en dat is de Leclerc van Marennes.  De parking kleurt er geelzwart van de nummerplaten en lijkt meer op die van Albert Hein in 's-Hertogenbos.  Hollanders zijn er duidelijk van op de hoogte : bij Leclerc is alles beterkoop.  De nodige picknickattributen vliegen de winkelkar in alsook ingrediënten om vanavond spaghetti te maken.

In de bossen tussen Ronce-les-Bains en La Palmyre zoekt vader een schaduwrijke plaats om te picknicken.  Het kofferbuffet biedt stokbrood, paté de canard au porto, rillettes, salami en cervelas aan.  Eenmaal de maag gevuld wordt plaatsgevat op het nabij gelegen strand dat zicht heeft op l'Ile d'Oléron.  Maar moeder vindt het er te koud en het verblijf is maar van korte duur.  Terug naar de camping.

Na een uurtje zwembad is het tijd voor de dagelijkse portie Monopoly die moeder zo stilaan het keelgat begint uit te hangen.  Vader bereidt ondertussen de spaghettisaus om even later hetzelfde keelgat van moeder te bereiken.

     

     

     

     

     


Dinsdag 9 augustus

De indoorontbijtploeg heeft forfait gegeven.

Moeder heeft nog niet kunnen genieten van het nabij gelegen strand en daar wordt vandaag aan gewerkt.

Op de 'Plage du Platin' zet moeder haar ligzetel uit die totnogtoe verborgen zat in vaders dakkoffer.  Wie al eens met vader mee is geweest op reis weet dat de dakkoffer een grot van Ali Baba is.  Alles wat maar enig comfort kan bijbrengen ter zee, ter land of in de lucht zit in de dakkoffer.  Moeder doet een nederige poging om bij te kleuren onder de bewolkte hemel en bij een lichte zeebries.

Vader heeft zijn ogen laten vallen op een rotsblok die perfect past onder zijn posterieur en heeft die omgebouwd tot broodjesbar.

Zoonlief heeft opgemerkt dat het decor wel menig fruit de mer zou kunnen bevatten en trekt met vader op krabbenjacht gewapend met visnet en emmer.  Maar de jacht valt tegen.  De emmer blijft leeg.  Het enige wat de jacht heeft opgeleverd is dat vader weer zijn bielde heeft verbrand.

Tegen de avond gaat het gezin op zoek naar een eetgelegenheid in Mornac-sur-Seudre, een klein vissersdorp nabij de oesterbanken van Marennes.  Per toeval ontdekt blijkt dit er zeer aangenaam te zijn.  Moeders ogen vallen op restaurant 'Le Marais'.  Daar steekt elk een lekkere pizza achter de kiezen ; vader en moeder één op basis van zeevruchten.

Terug op de camping maakt moeder zich grote zorgen over de toestand van vader zijn bielde.  Ze bedekt het getroffen vlees met een laagje 'Crème du jour UV10' van Louis Widmer in de hoop dat zijn velletje snel herstelt.  Alles is slecht verdeeld in deze wereld.  Moeder legt zich in de zon om te bruinen en blijft haast even wit als bij haar aankomst terwijl vader de schaduw opzoekt en ongewild er dan bijloopt als een indiaan...

     

     

     

     

     


Woensdag 10 augustus

Bij het ochtendkraaien een stralend blauwe hemel.  Geen wolkje aan de lucht.  De tijden dat er binnen ontbeten werd zijn uit het geheugen gewist.

Tegen 10u staat moeder al aan de poort van het zwembad maar al die haast bleek niet nodig te zijn geweest.  Er is nog zo goed als niemand.  Moeder slaat drie ligstoelen in beslag.  Zoonlief is het zwembad ondertussen al beu en grijpt naar de traditionele tijdsdoder, zijn Nintendo DS.  Vader zit bijna aan het einde van zijn boek 'De laatste liefde van mijn moeder', een blog van Dimitri Verhulst over de avonturen van Martine in het Zwarte Woud.  Na een hoofdstukje te hebben verzet gaat vader (met zijn rode bielde) wat darmdruk aflaten in het brobbelbad.

Tijdens de middag worden wat restjes opgepeuzeld onder andere op basis van gerecycleerd brood (beeldfragment).  Daarna nog maar eens een partijtje monopoly...  moeder had liever gehad dat zoonlief het monopolyspelen beu werd in plaats van het zwemmen...

Vader maakt de bedenking dat monopoly toch bizar in elkaar zit.  Zoonlief trekt een kaart 'Uw verzekering vervalt.  U ontvangt 100 €'.
Boenke !  Een kanjer van een dennenappel valt op zo'n goede dertig centimeter van vader zijn machine !
Misschien een tip voor de volgende versie van monopoly : 'Er valt een dennenappel op uw voertuig.  U ontvangt 100 €'.

In de namiddag is het weer tijd om naar het strand te gaan.  Nadat zoonlief eerst een zandkasteeltje heeft gebouwd wordt er weer op krabbenjacht gegaan.  Dit keer met deftig gerief.  Gewapend met een stuk touw en de resten van moeders bolle Roblochon hoopt zoonlief de Europese visquota te overschrijden.  Vader en zoonlief blijven meer dan een uur weg en moeder begint zich af te vragen waar haar twee zeebonken zo lang blijven.  Na anderhalf uur komen ze aan met een emmer gevuld met drie krabben.  Helaas niet genoeg om een avondmaal mee te vullen.  Maar geen nood ! Moeder had zondag, toen ze bij 'Chez Lolo' de melding kreeg dat alles volzet was, meteen een tafel gereserveerd voor vanavond om 19u.

Van op het terras van mosselbar 'Chez Lolo' heeft men een mooi zicht op de baai van Saint-Palais-sur-Mer.  En dat is ook alles.  Het eten is ondermaats.  Blankenbergefret.  Massakeuken.  Koude mosselen.  Personeel dat iets te familiair is met de klant.  Personeel dat (bewust) vergeet wisselgeld terug te geven.  Enkel vaders dessert is lekker en dan nog waarschijnlijk omdat het ijs komt van Carte d'Or.  Gelukkig was het woensdag volzet.  De mosselen van 'Hotel de la Plage' waren toen duizend keer lekkerder.

     

     

     

     

     


Donderdag 11 augustus

Niets boven een potje monopoly na het ontbijt !

Vandaag weinig spectaculaire plannen.  De hemel is nog altijd blauw en wolkvrij.  Ideale omstandigheden voor moeder om haar witbalans nog eens wat bij te stellen.  De tactiek bestaat erin om in de voormiddag naar het strand te gaan en tegen 15u dit te verlaten.  Dit is het uur wanneer de massa afzakt naar het strand en ook het uur wanneer het er net iets te warm begint te worden.

Op het rustige strand van 'Le Platin' leest moeder Het Nieuwsblad van gisteren en is zo weer totaal mee met de brandende actualiteit.  Want in het programma Masterchef waren Betty haar kreeften overgaar.  Dat is het soort nieuws dat je als vakantieganger wil weten wil je kunnen meepraten eenmaal je terug in het vaderland bent.  Zoonlief houdt zich in stilte bezig met het bouwen van een gans dorp in het zand.  Even later geeft hij tekst en uitleg aan moeder over zijn constructie.  Vader laat het niet aan zijn hart komen en eet ondertussen een broodje met rillettes.  Na het middagmaal gaan vader en zoonlief terug op krabbenvangst.

Tegen 15u worden de parasol, ligstoel en relaxzetel opgeruimd om te verhuizen naar het zwembad van de camping.  Een beetje zwemmen, een beetje glijden, een beetje rusten tot 18u want dan gaat de afhaalpizzeria open.  Wie dan bestelt hoeft niet lang te wachten op zijn pizza.

Vader bestelt kort na 18u drie pizza's en dan gebeurt het.  De pointe van het verlof.  Master alarm.  Algemene evacuatie van het zwembad.  Zoonlief en al de anderen badgasten verplicht eruit.  In het frans en daarna in het engels weerklinkt de mededeling 'Please evacuate the swimming pool.  There is... kaka'.  Kort daarna staat een redder met een visnet drolresten op te vissen in het brobbelbad.  Kwade geesten zouden hierin een aanslag kunnen zien.  Een aanslag om de camping in een slecht daglicht te stellen.  Want is er nu geen kwaadwilliger plaats mogelijk dan een brobbelbad om een drol te laten bovendrijven ?  In een mum van tijd wordt de drol door de bubbels in microdrollen uiteengebrobbeld om zich daarna te verspreiden over het gehele zwembad.  Voor moeder is het duidelijk.  Vandaag was de laatste keer dat ze in het zwembad heeft gezwommen.

Ondertussen zijn de pizza's klaar, althans volgens de plaatselijke kok.  Eenmaal op de mobilhome blijken die toch iets te weinig gebakken.  Het optionele ei is nog half rauw.  Moeder had na het drolincident al problemen om smakelijk te eten ; dit bevordert haar eetlust niet.  Maar daar trekt vader zich allemaal niets van aan.

     

     

     

     


Vrijdag 12 augustus

Het ontbijt van de laatste dag terplaatse vindt plaats onder een bewolkte hemel maar toch nog altijd buiten.

Moeder heeft genoeg strand gezien en naar het zwembad gaan is door het drolincident van gisteren niet aan de orde.

Vandaag staat de daguitstap naar het eiland 'Ile d'Oléron', die eerder deze week in het water viel door fileleed, hergeprogrammeerd.  Maar op weg naar het eiland is het weer van dat.  File.  Maar vader bijt door.  Moeder protesteert niet want zij wil ook het eiland eens zien.

Om naar het eiland te rijden is een brug gebouwd van zo'n drie kilometer lang.  Daarop sluit de 'départementale' D734 aan die gans het eiland doorkruist.  Van voor de brug is het file tot het einde van deze weg.  Een file van auto's die naar het uiteinde rijden om iets te zien, en aan de andere kant een file van auto's die terugkeren omdat er niets te zien valt.  Vader buigt dan maar af naar Boyardville.  Enerzijds om van die file af te zijn en anderzijds om daar misschien iets leuks te vinden.  Maar ook daar valt niets beleven.

En dan komt zowaar de tweede pointe van het verlof.  Alsof de darmen van vader medelijden hebben met hem besluiten zij enige actie te brengen op het eiland.  Zij sturen naar vaders hersenen de boodschap dat de laatste verteerde resten van bij 'Chez Lolo' moeten worden geëvacueerd.  Niet seffens, niet sebiet maar nu, maintenant, tout de suite.  Gelukkig is er toevallig op de parking van de haven van Boyardville, waar vader op het moment van de darmboodschap stond geparkeerd, een publiek toilet.  Hij haast zich er naartoe, doet zijn ding en komt dan tot de vaststelling dat er geen toiletpapier hangt in het kleine kamertje.  Voor vader zit niets anders op dan de broek terug op te trekken en met onafgewerkte opdracht de plaats delict te verlaten.  Gelukkig voor moeder werd de parking niet geëvacueerd...

Via de kust rijdt vader in zijn toestand dan naar Saint-Denis-d'Oléron, het uiterste punt van het eiland, in de hoop daar iets te beleven maar tevergeefs.  Iedereen heeft er genoeg van.  Op dit eiland is er gewoon niets.  De terugrit is een oefening op files vermijden met behulp van de GPS.  Maar op het einde, waar de genomen weg uitkomt aan de brug is het weer van dat.  Vader haalt er topsnelheden.  Moeder kan zelfs uitstappen om te paffen zonder het risico te lopen om achtergelaten te worden.  Een snelheidsmeter met twee cijfers na de komma was beter op zijn plaats geweest.  Vier uur heeft de ellende op het eiland in totaal geduurd.

Eenmaal terug op de camping beginnen de kuiswerken want tegen morgen 9u40 moet de mobilhome terug blinken.

In de vooravond gaan vader, moeder en zoonlief te voet langs de kustlijn voor de laatste keer naar het centrum van de badplaats.  Daar had moeder eerder deze week een paar schoenen gezien die haar aankeken met een koop-mij-eens blik.

De schoenen zijn nu moeders eigendom.

     

     


Zaterdag 13 augustus

Moeder is al om 7u wakker en volledig klaar om de finale opkuis in te zetten want straks komt een delegatie van Homair haar kuiskunsten keuren.  Als moeder flink is geweest krijgt ze de kuiswaarborg van 60 euro terug.

Kort voor 10u is ze daar.  Een vieze tante die nauwlettend alles natelt en alles op hygiëne controleert.  Moeder krijgt haar waarborg terug.

Zoonlief zit met Yoohoo klaar voor de lancering.  Het is vandaag een zwart weekend op de weg in beide richtingen.  Vader past daarom de route voor de terugreis aan.  Het traject loopt niet over Poitiers-Bordeaux (waar de meeste miserie is voorspeld) maar over Le Mans-Rouen-Amiens.  Een iets langer traject maar normaal gezien filevrij.

Tegen de middag wordt halt gehouden op de parking van een broodjeszaak om daar als echte Hollanders de eigen broodjes op te eten.  Kestie van niet helemaal als parasieten te worden bekeken koopt moeder daar een vers stokbrood.

De reis verloopt redelijk filevrij, maar dat belet niet dat er op tijd en stond toch gestopt wordt voor moeders pafke.  Enkel aan de péage van Rouen is er een hardnekkige file waardoor een extra half uur moet worden aangeschoven.

Zoals vorig jaar wordt deze reis afgesloten met een slotdiner.  Deze keer is dat in Arras, in pizzeria 'La Scala'.

Tegen 22u30 is het gezelschap terug in Waregem.