Home  Vakantieblogs

   

ZOMERVAKANTIE 2012
DOMME - MARSEILLAN-PLAGE
 
volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief
dagelijks op de voet

 

 


Proloog

De eerste dag ter plaatse is donderdag 19 juli.  Moeder is zopas onwel geworden.


Woensdag 18 juli

Zes weken heeft moeder er op gewacht.  Zes weken herstelt moeder al thuis van haar operatie.  Zes weken in de gietende regen.  De weergoden hebben geen compassie met haar gehad.  Hooguit twee dagen zon tijdens haar revalidatie.
Maar er is beterschap !  De redding ligt op 800km ver van huis.  Daar blijkt de zon uiteindelijk toch te schijnen ondanks de eerder verschenen onheilspellende berichten op de site van Meteo France.

Om 7u wordt het startschot gegeven.  De rit naar de Dordogne loopt over Parijs, Orleans en Limoges.

Parijs...  Zoonlief had graag eens de Eiffeltoren van iets dichterbij gezien dan van langs de Franceîlienne.  Vader ziet dat zitten en rijdt dan maar naar de andere kant van Parijs via de Péripherique, de kleine ring rond de hoofdstad.  Vader is één en ander gewend en schrikt niet meer van het dolle verkeer in de hoofdstad. 

Voor moeder is dat andere kost.  Scooters laveren links en rechts ; mochten ze kunnen dan steken  ze ook voorbij onder de auto's.    Roestende karren met builen en loshangende bumpers proberen in te voegen.  Verkeersborden hebben hier enkel een decoratieve waarde.  Parijs in 3D... allemaal verre van goed voor het cardiovasculair systeem van moeder.

Na een uur is de calvarietocht voorbij.  Zoonlief is tevreden.  Hij heeft een foto  kunnen maken van een stukje Eiffeltoren.

Ondertussen is het 13u geworden en de magen beginnen te rammelen.  Traditioneel wordt dan de eerste beste afrit genomen en op zoek gegaan naar een eetgelegenheid.  De tijd van de steak haché's met frieten warm gehouden onder een rode halogeenlamp in wegrestaurants is al een tijdje afgeschaft.

Moeders ogen vallen op de 'Auberge à la tête de lard' in het kleine dorpje La Ferté-Imbault nabij Vierzon.  De traditionele Franse keuken staat op de kaart.  Vader gaat voor de 'Dodine de pintade fermière aux trompettes de la mort avec asperges vertes' ; moeder voor de 'Cuisse de canard confité avec pommes de terre sautées salardaises'.  Verder commentaar is overbodig.

Eenzaam en alleen zet vader de tocht verder.  Nog 350km te gaan.  Tegen 18u is het einddoel bereikt : camping 'Le Perpetuum' in Domme, Dordogne.  Ondertussen is iedereen beetgaar.  De thermometer piekt 33 graden op de schaal van Celcius.

Na een korte duik te hebben genomen in het zwembad bestelt vader afhaalpizza's die aan de mobilehome worden geconsumeerd.

Iedereen is moe.  Iedereen heeft het gehad voor vandaag.

     

     

     

     


Donderdag 19 juli

Men zou moeten beginnen geloven dat er ergens in moeder een laagluchtdrukgebied zit ingebouwd.  Overal waar ze zich vertoont slaat het weer telkens om.  Celsius heeft een uppercut gekregen :  gisteren nog 33 graden en een open blauwe hemel ; vanmorgen welgeteld nog 15 graden en een hemel van grijstinten.  Op den duur komt een mens dat gewoon.

In het dorp is het vandaag markt.  Domme, waar ooit Filips de Stoute zijn domicilie had, is gebouwd boven op een heuvel en versterkt door verdedigingsmuren.  In de kleine straatjes zijn er overal winkeltjes, een folkgroep brengt iedereen in de sfeer van de middeleeuwen.  Aan de kerk heeft men een uitgestrekt zicht op de vallei van de Dordogne.

De middenstand moet gesteund worden.  Op de markt koopt moeder een pot cassoulet die eerstdaags zal worden geslacht.  Zoonlief investeert in pijl en boog.

Op de middag is het tijd om de frigo te vullen.  In het nabije Sarlat worden de grote aankopen gedaan voor de komende dagen.

Terug op de camping is het tijd voor ontspanning.  De hemel kleur immers weer blauw en is de temperatuur gestegen boven de 25 graden.

Het zwembad van de camping is niet overdreven groot en niet voorzien van glijbanen en ander modern geweld.  Twee klassieke baden : één verwarmd en één dat zich die luxe niet kan permitteren.  Er is niet overdreven veel volk.  Niet alle ligstoelen zijn bezet.  Schril kontrast met vorige jaren waar ligstoelen soms van 's morgens al werden in dienst genomen door badhanddoeken.

Zoonlief heeft voor zijn vertrek nog een opblaasbare dolfijn gekocht en gaat het vaartuig keuren.  Vader kijkt toe vanuit zijn ligzetel en overweegt om een extra kwaliteitscontrole te doen op het ding.  Ondanks de duidelijke waarschuwingen van de fabrikant probeert vader de dolfijn te bestijgen.  Het tuig houdt wonderbaarlijk stand.

Na drie uur zwemmen heeft zoonlief honger gekregen.  Vader trakteert zoonlief op een omelet met versgekochte knakworstjes en gebakken aardappeltjes.

De avond eindigt met een partijtje badminton en met het gezelschapspelleke 'vlotte geesten'.

     

     

     

     

     


Vrijdag 20 juli

Het moest er eens van komen.  Dit jaar passeert de Tour de France in de buurt van de vakantiebestemming.  Het zou zonde zijn dat dit evenement niet zou worden opgenomen in de dagorde.

Vader heeft als kijkpost Payrac uitgekozen.  Payrac ligt op zo'n  30 kilometer van de camping en op zo'n 60 kilometer van de aankomst in Brive-la-Gaillarde.  Het dorp ligt langs de Nationale 60 van Cahors naar Brive-la-Gaillarde en is één straat lang.  Waarschijnlijk valt hier op andere dagen weinig of niets te beleven.

Volgens de tourplanning passeert de karavaan om 13u32 en de renners om 14u56.  Wanneer vader iets voor Payrac de Nationale 60 oprijdt hebben al redelijk wat koersliefhebbers plaatsgevat langs de weg.  Ook in Payrac begint er beweging te komen.  Moeder gaat een stokbrood kopen bij de plaatselijke bakker maar zijn bakkerij is uitverkocht.  Waarschijnlijk draait die vandaag zijn omzet van het jaar.  Gelukkig kan moeder nog in de iets verder gelegen superette het laatste stokbrood van het dorp op de kop tikken.

Het meubilair, daterend uit een ver vervlogen kampeerverleden, wordt opgesteld en het middagmaal kan verorberd worden.  Ondertussen stromen meer en meer mensen toe in Payrac om de Tour te aanschouwen.  Verbazend om te zien hoeveel volk op deze sportmanifestatie in dit vergeten gat afkomt.

Iets later dan voorzien in het uurschema duikt in de verte de tourkaravaan op.  Auto's verbouwd als rijdende siroopflessen, gazetten, canards en pizzahutten rijden met veel kabaal langs het publiek.  Precies Aalst carnaval.  Als strontvliegen die koers zetten op een vers gedraaide drol stormen de toeschouwers naar de gadgets die rond hun oren vliegen uit de reclamewagens.  Oerinstincten komen naar boven.  Leven of dood hangt af van de vangst.  Zoonlief is in zijn element en probeert van elke wagen iets te bemachtigen.  Er zit zelfs logica in het tafereel.  Eerst worden tassen uitgesmeten die even later kunnen worden gebruikt om de buit in op te bergen.  Zeker zo'n 20 minuten duurt het circus.  Dan wordt het weer even stil en kan iedereen zijn inventaris opmaken.

Om 15u is het dan zover.  In de verte duikt de kopgroep op.  Een dikke twee minuten later zoeft dan het peloton voorbij.  Moeder, die toch één en ander gewend is, laat zich volledig gaan wanneer het atletisch lichaam van gele truidrager Bradley Wiggins voor haar neus passeert.

Eenmaal het peloton voorbij verdampt de drukte en wordt Payrac weer het banale Franse dorp dat het een paar uur geleden was.

Bij aankomst aan de mobilhome bekijkt zoonlief nog eens zijn vangst : twee zakken, drie petten, een assortiment sleutelhangers en armbandjes, een opblaasbaar kussen, oplospoeder van Nesquik, een hele hoop snoep van Haribo en zelfs een staal wasmiddel dat moeder met plezier zal gebruiken bij haar thuiskomst.

De dag wordt zoals bij de renners afgesloten met een bord spaghetti en een partij badminton om het geheel te verteren.

     

     

     

     

     

     

     

     


Zaterdag 21 juli

Vandaag rustdag.  De activiteiten worden beperkt tot het minimum.  Daar zit automatisch gaan eten bij.

Zoonlief zet het eten in met zijn dagelijkse drie croissants, vandaag echter aangevuld met een pot melk met Nesquik op basis van een staaltje chocopoeder dat hij gisteren heeft weten te bemachtigen uit de tourkaravaan.

Het weer is nog altijd niet wat het echt zou moeten zijn.  Grote wolken hangen aan de hemel maar Celcius haalt wel de 25 graden.  Ideale temperatuur om aan het zwembad te vertoeven.   Dat wordt de place-to-be tot in de late namiddag.

In de vooravond is de zoektocht naar een restaurant gepland.  Na een stop in het nabij gelegen dorpje La Roque-Gageac dat langs de Dordogne is gelegen eindigt het speurwerk in Belvès dat boven op een heuvel ligt.

Moeder laat haar ogen vallen op het gezellige terras van hotel-restaurant 'Belvédere de Belvès'.  Hier zal de nationale feestdag gevierd worden.  Al wat hier geboren wordt als eend eindigt via een pan in de toerist zijn bord.  Op het bord van moeder als voorgerecht vanavond de 'Salade de gésiers & de magrait fumé maison' ; bij vader de 'Crème de fois gras de canard & ses petits croutons' wat eigenlijk neerkomt op een romige fois gras soep.  Als hoofdgerecht komt de 'Confit de canard & ses pommes de terre salardaises aux Cèpes' zowel voor vader als voor moeder op tafel.  Zoonlief krijgt nuggets van vis met frietjes.  Voor dessert zijn er een dame blanche en een fraise melba inbegrepen, elk voorzien van een reuze kwak slagroom.  Leve de wightwatchers !

Bij aankomst aan de mobilhome stelt zoonlief vast dat hij zijn trui is vergeten in het restaurant.
Een tweede restaurantbezoek dringt zich op.

     

     

     

     


Zondag 22 juli

Moeder is vanmorgen spontaan wakker geworden van de koude.  Tijdens de nacht koelt het hier redelijk af.  Een open kamervenster heeft geleid tot iets te koude voeten tijdens de matinale uren.

In België is het de gewoonte dat er op zondag een zacht gekookt eitje bij het ontbijt hoort.  Vader kookt gewoontegetrouw zijn drie eieren maar komt bij het dekken van de tafel tot vaststelling dat Homair in hun keukenmateriaal geen eierdopjes heeft voorzien.  Vader, niet vies om zijn handen vuil te maken, tovert op volle MacGyver wijze drie eierdopjes te voorschijn uit de kartonnen verpakking van de eieren.

Hollandermop van de dag.  Een Fransman en een Hollander zijn op vakantie.  De Fransman verlaat de camping en vertrekt met zijn klein Peugeotje 205 terug naar huis.  Hij heeft op zijn achterruit zijn fietsen vastgebonden.  De Hollander draait net op dat moment de camping op met zijn caravan en raakt de fietsen van de Fransman.  De achterruit van de Fransman zijn Peugeot ontploft met een luide knal.  De fietsen hangen door het raam en zijn autootje ligt vol met duizenden kleine glasscherven.

Vandaag staat een luierdag aan de oevers van de Dordogne op het programma.  Vader had de eerste dag op weg naar de camping een klein strand gezien niet ver van de camping.  Dit wordt de bestemming.  Vader neemt weer de campeerstoelen mee.  Ten eerste om op te zitten en ten tweede om als hulpmiddel te gebruiken om zijn zwemvliezen aan te doen.  Het moet geleden zijn van in de tijd van de steak haché's met frieten warm gehouden onder een rode halogeenlamp in wegrestaurants dat vader nog gewoon rechtstaand zijn zwemvliezen kon aandoen.  Maar het lukt.

De temperatuur van het water van de Dordogne is aangenaam.  Er is lichte stroming en geregeld passeren er kajakkers voorbij.  Vader trekt een paar breedtes om zijn conditie op peil te houden terwijl moeder geniet van de eerste professionele zonnestralen.  Er staat een lichte wind.  Gevaarlijk weer om te verbranden.

Zoonlief heeft zijn ogen laten vallen op de trampolineconstructie die staat opgesteld naast het strand.  Zoonlief, ook niet verlegen om de lokale middenstand te steunen op kosten van het ouderlijk gezag, trommelt 5 euro af van moeder om met behulp van elastieken salto's te springen.  Gelukkig dat oma Mariette dit niet ziet...

De namiddag eindigt in het zwembad waar vader zoonlief opzadelt met een buil op het voorhoofd wanneer hij hem met iets teveel enthousiasme de dieperik van het zwembad ingooit.  Gelukkig dat oma Mariette ook dit niet ziet...

Vanavond zal de eerder gekochte pot Cassoulet in Domme geslacht worden.  Vader opent, zoals het ritueel het wil, de pot Cassoulet met het deksel gericht naar Castelnaudary in één vlotte beweging en dankt de schepper van dit wonderbaarlijk gerecht voor zijn daden.  Met gebakken aardappeltjes komen de bonen, worst, spek en zowaar de 'confit de canard' op tafel.  Vader geniet en denkt na waarom er eigenlijk vier gaspitten zijn terwijl er maar twee pannen naast elkaar kunnen staan...

Deze nacht zal het kamervenster toch zeker blijven openstaan.

     

     

     

     


Maandag 23 juli

Dan rijdt een mens om op reis te gaan 807 kilometer ver om dan op zijn vakantiebestemming 28 kilometer verder andere mensen op te zoeken die in hun thuisstad op 1,3 kilometer ver van hun deur wonen.

Vandaag brengen vader, moeder en zoonlief bezoek aan de familie Desmet, beter bekend bij vader en moeder als Bert en Tine, en nog beter bekend bij zoonlief als meester Bert.  Zoonlief krijgt volgend jaar het genoegen om de leerstof van het 5de leerjaar door meester Bert aangeleerd te krijgen.

De familie Desmet verblijft in een bungalow op het 'Hotel de plain air Les Valades' in het nabije dorp Le Coux.  De titel alleen al doet vermoeden dat de accommodatie van een andere dagorde zal zijn dan die in 'Camping le Perpetuum' in Domme.  Zoals vader en moeder van op hun terras een uitzicht hebben op de acht meter verder staande mobilhome van hun gebuur hebben de bewoners van het 'Hotel de plain air' zicht op een grote vlakte waarin tweehonderd meter lager een meer en een zwembad zijn gelegen.  Meester Bert troost op gepaste wijze zijn gasten.

Ondertussen is de zon het beste van zichzelf aan het geven.  Koeling is te vinden in het meer waar de temperatuur van het water zeer aangenaam is.  Het water van het zwembad is zelfs subtropisch warm.  Deze vakantiegelegenheid straalt rust uit en ook het publiek bestaat uit mensen die deze rust opzoeken.  Hier geen bitterbalfretters die alles op stelten zetten.  Zoonlief beleeft een leuke dag met Senne en Flore.

Meester Bert heeft een tafel gereserveerd in het restaurant van het domein.  Geen uitgebreide menukaart.  Pizza's en standaard gerechten zoals salades, entrecôte en niet te vergeten de onderdelen van de eend zijn te verkrijgen.  De kinderen bestellen kipnuggets, de vrouwen een pizza, vader een entrecôte en meester Bert een kipfilet met pesto mozzarella.  De kip die de filet leverde was blijkbaar nog een puber want meester Bert kon er zijn honger niet mee stillen.

Na enkele flessen rosé te hebben gekraakt rijdt vader met zijn gezelschap terug naar het drukke Domme.

     

     

     


Dinsdag 24 juli

Laatste dag op de camping 'Le Pertetuum' in Domme.  De laatste restjes uit de frigo worden opgegeten.  Vader had nog een kipfilet liggen en bakt die voor zoonlief.  Vader stelt net zoals meester Bert dat gisteren deed vast dat de kipfilets hier effectief niet overdreven groot zijn.  Zouden ze dan toch in België opgespoten worden ?  Moeder als vies van de gedachte houdt het bij het oppeuzelen van de rest van de kaas.

Vandaag komt meester Bert in de namiddag op tegenbezoek.  De temperatuur stijgt hier ondertussen dag na dag.  Vandaag 32 graden, morgen wordt 34 graden verwacht en donderdag zelfs 38 graden.  Te warm voor zware activiteiten ; een rustige namiddag aan het zwembad zal volstaan.  Terwijl de mannen hun beklag doen over hun vrouwen doen de vrouwen hun beklag over de mannen.

In de vooravond trekt het gezelschap naar Sarlat.  Charmant dorp met overal kleine restaurants.  Aan het volume van de chef-koks te zien kan hier goed gegeten worden.  Jammer genoeg staat er op het marktplein een grote tribune bestemd voor een optreden dat het mooie zicht om zeep helpt.  Tante Tine kent de omgeving en weet een aangenaam restaurant liggen in één van de steegjes.  In restaurant 'Le chevalier de la tour' wordt het laatste avondmaal geconsumeerd.  Uiteraard komen weer diverse vormen van eend op het bord.

Na het eten neemt iedereen afscheid.  Maar voor zoonlief niet voor lang !  Binnenkort mag zoonlief meester Bert terug begroeten op chirokamp waar hij meegaat om patatten te schillen en bouletten te draaien voor 180 man. 

     

     

     

     


Woensdag 25 juli

Tegen 10u45 moet de mobilhome kraaknet zijn.  Dan komt een delegatie van Homair moeder haar kuistalent keuren.  Een week geleden bij aankomst gaf de delegatie moeder al de raad om voor de poetsbeurt eens lang de receptie te komen omdat zij beschikken over de ideale kuisproducten.  Er mag niet met gelijk wat gekuist worden.  Het zal dus niet eenvoudig worden om een podiumplaats te bemachtigen.

Moeder heeft stress.  De wekker werd de dag voordien gezet om 7u kwestie van zeker op tijd klaar te zijn.  Na het ontbijt verandert moeder in Assepoester.  Vader zet ondertussen alle bagage buiten om die vervolgens op een gestructureerde manier terug in de auto te krijgen.  De kuissessie duurt toch tot 10u30.  Om 10u50 krijgt moeder het Belgisch volkslied te horen en een bloemekee van Homair.  Moeder heeft beslist : dit is de laatste keer dat ze een mobilhome kuist.  Voortaan mogen ze haar de kuisforfait aanrekenen.

Om 11u krijgt vader clearance voor take-off.

Door dat vroeg opstaan beginnen de magen ook vroeger te rammelen.  Volgens de befaamde techniek neemt vader rond het middaguur de eerste afrit en wordt er op zoek gegaan naar een eetgelegenheid.  Die afrit leidt naar Caussade.  Banaal Frans dorp.  Moeder haar ogen vallen in het centrum op de bar-restaurant-pizzeria 'Le Canotier' waar op het terras verbazend veel volk zit.  Dit kan maar een goed voorteken zijn.  Moeder gaat voor de salade Italienne, zoonlief voor nog maar eens de kipnuggets met frieten en vader voor de pizza van het huis.  Jammer dat de dop niet goed vastzat van de pikante olie.  Vader zijn mond komt behoorlijk in brand te staan en buiten is het ook al zo'n 33 graden.  Voor geen geld eet en drinkt iedereen zich de maag lekker vol.

Na een vlotte rit komt het gezelschap rond 16u aan in Marseillan-Plage.

Een duik in het zwembad zorgt voor verfrissing.  Kleine aankopen worden gedaan in de Casino van de camping.

Na het avondeten gaat iedereen slapen.

     

     


Donderdag 26 juli

In tegenstelling tot de vorige campings van Homair is deze 'Les Méditerranées' een speciaal geval.  Normaal maakt het mobilhomepark deel uit van de camping ; hier is dit een volledig afzonderlijk afgesloten domein waar niets anders te vinden is dan mobilhomes.  Wie hier niet hoort te zijn kan er ook niet binnen.  De mobilehomes staan hier serieus dichter tegen elkaar geplakt dan in de Dordogne maar toch is het er al bij al nog rustig.  De eerste dag krijgt men een armband om die toegang verschaft tot de faciliteiten (zwembaden, animatie, enz) van 3 aangrenzende campings.  Daardoor ligt alles wel iets verder af.

De camping is gelegen in Marseillan-Plage nabij Beziers, middellandse zee.  Vader heeft de tweede week in deze streek geboekt om toch zeker te zijn van één week warm en droog weer.  Als het hier in de zomer één week aan een stuk regent dan hebben de groenen gelijk en is het klimaat inderdaad om zeep.  Op weg naar hier heeft vader op de GPS waterplassen gezien die in de realiteit volledig opgedroogd blijken te zijn.  Als dat geen goed teken is.

Of het ingebouwde laagluchtdrukgebied van moeder er iets mee te maken heeft is nog niet duidelijk maar deze nacht heeft het geregend en tijdens het ontbijt hangt er nevel in de lucht.  In de voormiddag worden dan maar de boodschappen gedaan in de Carrefour een dorp verderop in de hoop dat het weer betert.  Moeder wordt weer licht onwel als ze hoort dan het in de Dordogne én in België schitterend weer is.

Na een grondige aperitiefsessie krijgt vader een zwak moment.

In de namiddag wordt het zwembad van de dichtste camping verkend.  De foto's in de brochure van Homair zijn vakkundig genomen.  Alles is er in realiteit veel kleiner.  Gelukkig kiest een groot deel van het campingpubliek voor de nabij gelegen middellandse zee waardoor het aan het zwembad al bij al nog niet te druk is.  Vader haalt wat kunstjes uit met zoonlief terwijl moeder zichzelf bijkleurt.  Binnen een paar kilo's wil vader ook zo'n hoed als JR.

De nevel van tijdens het ontbijt blijkt hier vandaag een fenomeen te zijn.  Om de zoveel tijd duikt die van uit het niets op en verdwijnt na een zekere tijd weer vanzelf.  Mensen die aan het strand liggen worden in enkele minuten tijd gekatapuleerd naar de oevers van het Lochness op een vochtige herfstochtend.  Zeer bizar.  Moeder weet niet wat ze daarover moet denken.

Vanavond op het menu de eerder deze ochtend gekochte mosselen bereid op provençaalse wijze.  Vader snijdt de paprika's en ajuinen in brunoise en laat daarbij een traantje.  Na het aanstoven van de groentjes en look in olijfolie vliegen de in de middellandse zee gekweekte mosselen erbij en beëindigen ze hun bestaan in dronken toestand door de scheut wijn die vader er bijkletst.

Doordat de mobilehomes redelijk op elkaar geplakt staan moet iedereen delen in de geuren.  Alles wordt opgegeten.  Pech voor de buren.

Vader recupereert de jus en denkt al aan het eten van morgen.  Het mosselvocht met de gegaarde groentjes zou wel eens een ideale basis kunnen zijn om daarin wat verse vis te pocheren.  Wordt vervolgd.

     

     

     

     

     

     


Vrijdag 27 juli

Vandaag is het tijd voor een bezoek aan het strand.  Vader heeft tijdens zijn verkenningen al vastgesteld dat het strand aan de overkant van de straat van de camping niet de geschikte plaats is om tot rust te komen.  Veel te veel volk en veel te veel lawaai ; vooral veel te veel verstaanbaar lawaai.  Het strand heeft er veel weg van dat van Cadzand-bad.  Vader heeft gezien op de kaart  dat de weg naar Sète loopt langs de kust.  Daar zal wel een rustiger plek te vinden zijn.

Op de weg naar Sète zijn verschillende afritjes voorzien die leiden naar het strand.  Vader neemt de afrit van Castellas Plage.  Op nog geen 5 kilometer vindt vader een oase van rust.  Een uitgestrekte vlakte met heel weinig volk.  Het enige waarneembaar geluid is dat van de zee.  Vader stelt zijn infrastructuur op en moeder kan haar kleuren van gisteren verder zetten.  Zoonlief bouwt een bescheiden kasteel.

De temperatuur is aangenaam en draait rond een graad of 25 ; er staat een lichte zeebries.  Maar toch is het weer nog altijd niet wat het zou moeten zijn.  De nevelbuien van gisteren zijn verdwenen maar nu kleurt de hemel eerder onweerachtig.

Na een twee uur strand keert iedereen terug naar de camping om iets te eten.  Moeder en zoonlief gaan in de namiddag naar hetzelfde zwembad van gisteren terwijl vader een uiltje vangt.

Elke avond is het party op de nabij gelegen camping 'Beach Club Nouvelle Floride'.  Gisteren zijn moeder en zoonlief gaan kijken naar de optredens en ze waren niet echt te spreken over de kwaliteit van het aanwezige publiek.  Zoonlief wil vandaag teruggaan omdat hij er een oplichtend armbandje heeft kunnen versieren en hij hoopt vandaag weer met iets te kunnen terugkeren.

Om 21u is er de animatie voor de kleinsten.  Kinderen die op de camping logeren verzorgen enkele optredens op het podium aan de bar.  Bij het bestellen van een cocktail zit in het glas een oplichtend staafje.  Zoonlief wil zo'n lichtje.  Vader offert zich op en drinkt een cocktail.  De optredens stellen niet veel voor.

Moeder is serieus onder de indruk van de hoeveelheid aan men-in-black die her en der staan opgesteld.  Security mensen die de boel in de gaten houden.  In het ontvangstboekje had moeder al gelezen dat ze onlangs een gedragscode hebben ingevoerd omdat 'de directie de laatste jaren een verslechtering en achteruitgang heeft geconstateerd in het gedrag van enkele campinggasten en met name bij kinderen en teenagers'.  Moeder is blij dat ze in een mobilhome op haar afgescheiden domein logeert.

Tijdens de terugkeer naar de mobilhome flitst in de verte de hemel.  Wanneer moeder in bed ligt hoort ze het buiten regenen.

Vader zijn bedoelingen waren toch goed om een week aan de middellandse zee te boeken om zeker te zijn van toch één week goed weer...

     

     

     


Zaterdag 28 juli

Na regen komt zonneschijn.  De haan kraait deze morgen bij een open blauwe hemel.  Moeder haar geluk kan niet op te meer omdat vader een krantenwinkeltje heeft gevonden dat Het Nieuwsblad verdeelt.

De temperatuur loopt al mooi op na het ontbijt.  Zoonlief wil naar het iets verder gelegen zwembad dat meer glijbanen heeft dan dat van de nabij gelegen camping.  Reden is dat hij zo ten volle kan genieten van zijn klein surfplankje dat hij onlangs heeft gekocht.  Pech voor hem ; de redder fluit hem terug.  Hier geen surfplanken op de glijbanen.  Een licht ontweer hangt boven zoonlief.  Van de onweersbui mogen geen foto's genomen worden.  Moeder laat het niet aan haar hart komen en baadt haar pootjes in ware Princes-Caroline-van-Monaco-stijl.

Op de middag wordt aan de mobilhome een broodje gegeten.  De temperatuur stijgt tot boven de 30 graden.

Na het eten gaan moeder en zoonlief weer naar het dichtste zwembad waar surfplanken wel toegelaten zijn.  Vader heeft zijn draai gevonden en doet vanaf nu zijn dagelijks dutje met de airco aan op de achtergrond.  Daarna besluit hij om eveneens naar het zwembad te gaan.  Temperaturen van rond de 35 graden worden genoteerd.

Lang geleden dat de benen nog eens passief onder tafel werden geschoven.  Vader besluit om het land in te trekken en daar een restaurant met een deftige keuken op te zoeken.  De zoektocht valt behoorlijk tegen.  Eenmaal het land in valt er gewoonweg niets te vinden behalve domeinen van wijngaarden.  De kaap wordt dan maar gezet op het vissersdorp Mèze dat aan de 'Bassin de Thau' ligt en een lagune vormt.

Langs de haven ligt het vol met restaurantjes en overal hangen fruits-de-mer menu's opgehangen.  Moeder haar ogen vallen op het modern interieur van restaurant 'Le Coquillou'.  De kaart is niet echt uitgebreid en bestaat hoofdzakelijk uit visgerechten.  Dat brengt al meteen een probleem mee : wat zal zoonlief eten ?  Vader gaat voor gegratineerde oesters en mosselen als voorgerecht  ; moeder kiest voor de rauwe variant.  Daarna eet iedereen een gegrilde dorade.

Voor het eerst zal zoonlief een vis op zijn geheel op zijn bord krijgen en zal hij die zelf moeten dissecteren.  Wanneer de dorade voor zoonlief zijn neus verschijnt kan hij de wat-heb-jij-mij-aangedaan-blik van de vis niet aan en heeft hij op slag geen honger meer.  Na enkele happen besluit hij dat hij nooit meer vis zal eten.  Hij heeft medelijden met de vis en stelt hopen vragen over zijn levenseinde.

Vader en moeder daarentegen beleven hoogdagen.  De avond valt over het vissersdorp.

     

     

     

     

     


Zondag 29 juli

Terwijl zoonlief speelt op zijn DS zet vader zijn dagelijkse ochtendwandeling in.  De trip omvat drie stops.  Eerst houdt vader halt aan de receptie.  Daar is een WiFi verbinding waar hij gebruik van maakt om de dagelijkse upload te doen van zijn blog.  Tweede halte is de krant kopen voor moeder.  Derde halte : de bakker, de comedy casino van de camping.

Elke dag is het hier lachen geblazen met de avonturen van 'Kees koopt een brood'.  Na decennia het Franse middellandse zeegebied tijdens de zomermaanden te hebben gekoloniseerd slagen onze noorderburen er nog altijd zo goed als niet in om zich uit te drukken in de lokale voertaal.  De evolutietheorie van Darwin heeft er gelukkig wel al voor gezorgd dat ze het woord 'baggit' kunnen uitspreken ; met veel moeite komt er soms een 'krwasan' uit.  Op vlak van tellen in het Frans staan ze nog nergens ; zelfs tot nul lukt niet.  Maar de uitbaters van de bakkerij hebben zich toch georganiseerd om een toch min of meer vlotte bediening te garanderen.  Zo hebben ze hun volledig aanbod binnen wijsbereik tentoongesteld.  Zo kan Kees in één beweging met de ene hand wijzen naar wat hij wil en met de andere hand tonen hoeveel hij ervan wil.  Deze methode is dan uiteraard echter beperkt tot 5 stuks.  Voor de 'baggit' en de 'krwasan' is er meer marge ; daar kan in één beweging tot 10 stuks besteld worden.  De display van de kassa staat duidelijk in zicht om ook bij het afrekenen geen tijd te verliezen.

Voor complexere activiteiten, zoals het inschrijven bij aankomst op de camping, nemen de Franse uitbaters tegenwoordig Hollandse jobstudenten in dienst.  Kwestie van ook daar uitzichtloze wachttijden te vermijden.

Het is zondag en net zoals vorige week in de Dordogne zal ook hier een zacht gekookt eitje worden geconsumeerd.  Vader heeft zijn MacGyver eierdopjes gelukkig gespaard want ook in deze mobilhome zijn er geen beschikbaar.

Het is nog eens tijd om naar de kust te gaan.  Zoals eergisteren is Castellas Plage de bestemming.  Het is er rustig en er is veel ruimte.  Vader stelt weer de parasol en het meubilair op.  Moeder leest de krant ; zoonlief rust en kiest voor de beschermingsfactor 100.  Ingerold in handdoeken kan geen zonnestraal hem raken.

Alles is rustig tot zich plots een ramp voordoet waar de tsunami van Fukushima bij verbleekt.  In België zou de gouverneur er zijn bijgeroepen om het rampenplan te coördineren : moeder is haar sigaretten vergeten.  Na eerst de strandtassen te hebben omgekeerd en vervolgens vaders auto moet moeder de feiten onder ogen zien : geen sigaretten.  Geen winkel in de buurt.  Niets.  Dit wordt een voormiddag zonder sigaretten.

Vader ontvlucht het rampgebied en gaat schelpjes rapen.  Moeder zoek een alternatief voor haar nicotinegebrek en gaat een zwemke plasseren om vervolgens ook nu op ware Prinses-Caroline-van-Monaco-stijl het water te verlaten.

Tegen het middaguur wordt weer koers gezet naar de camping waar Bastos de verlossing brengt.

Na het eten staat een bezoek aan het derde zwembad op de agenda.  Het zwembad is een stuk verder afgelegen dan de andere twee en bezit geen glijbanen wat meebrengt dat er veel minder volk is.  Het zwembad zou volgens de brochure echter wel voorzien zijn van kunstmatige golven maar daar is weinig van te zien.  Naast het zwembad ligt er een bar met terras.  Na een drie tal uur zwemmen is dat de ideale plaats om een mojito te consumeren.  Dit zwembad blijkt ondanks het gebrek aan glijbanen het aangenaamste van de drie te zijn.

Van al dat zwemmen heeft zoonlief honger gekregen.  Vader neemt geen risico's en maakt nog eens een omelet met aardappeltjes en knakworstjes klaar.  Knakworstjes hebben geen ogen die zoonlief zoals de dorade van gisteren misdadig zullen aankijken en hebben bovendien geen triestig levenseinde meegemaakt.

Na het avondeten ruimt moeder de keuken op.

     

     

     

     

     

     


Maandag 30 juli

Vandaag wordt een hoogdag voor zoonlief : een daguitstap naar Aqualand in het nabije Cap d'Agde.

Zoals een echte koopt vader de tickets niet rechtstreeks aan de kassa maar wel op voorhand bij de Office de Tourisme van Cap d'Agde.  Strategische zet om niet te moeten aanschuiven aan de kassa.  Jammer dat iedereen die strategie kent.  Klokslag 10u staat er al een behoorlijke massa volk met hun vooraf gekocht ticket aan te schuiven aan de ingang.

Zoonlief schiet direct in actie en neemt moeder maar meteen mee naar een wilde attractie : de 'Wave'.  Een gele kuip waar je langs één kant van boven in moet glijden en dan vervolgens een paar keer van de ene kant naar de andere wordt geslingerd.  Moeder zit bij het glijden iets te diep in het luchtkussen waardoor haar zitvlak enige blikschade oploopt.

Opdat moeder niet al vroeg op de dag perte-totale zou eindigen kiest zoonlief vervolgens voor een iets rustiger attractie : de 'Rapid'.  Luchtbanden om in te zitten dalen een kronkellig parcours af.

Vader houdt zich behoorlijk afzijdig.  De laatste keer dat hij naar Aqualand is geweest werd hij uit een luchtband geslingerd en moest hij de afdaling in een open buis noodgedwonnen verderzetten op zijn achterwerk wat er toe leidde dat dan bijna zelf uit de buis werd gekatapulteerd.  Zoonlief weet hem wel te verleiden om toch mee te gaan op de 'Colorado', een gele slang waarin een boot snel afdaalt.  De buis is gesloten ; vader zal er zeker niet uitvliegen.  In de boot moeten verplicht 3 personen plaatsnemen.  Eerst zit zoonlief op kop gevolgd door moeder en vader.  De secutity moet echter tussenkomen om het gewicht beter te verdelen.  Zoonlief moet in het midden zitten.  Na een moeizame start komt iedereen in zijn geheel beneden aan.

Na het middagmaal, bestaand uit zelf meegebracht stokbrood en beleg, gaan moeder en zoonlief de 'Black Hole' te lijf.  Dat is een afdaling in een kronkelende gesloten buis waarin het volledig donker is.  De wachttijd loopt er ondertussen op tot één uur.  De temperatuur stijgt vandaag ook weer boven de 30 graden en het is er aanschuiven in zo goed als open zon ; moeder loopt er bijna een zonneslag op.  Vader kiest voor de rust en blijft op zijn ligstoel liggen in de schaduw.

Zoonlief weet vader op het einde nog te overtuigen om nog eens de afdaling de 'Congo River' te doen.  Waarschijnlijk de rustigste attractie van gans het park.

Om 16u hebben vader en moeder het gehad en is het tijd om terug te keren naar de mobilhome.

     

     

     


Dinsdag 31 juli

Laatste dag op de camping.  Iedereen heeft het hier definitief gehad.  Moeder start de inpakvoorbereidingen.

In de voormiddag staat een sessie aan het tweede verste zwembad gepland.  Een straalblauwe hemel verwelkomt moeder maar haar gedachten zitten al in België, meer bepaald op welk weer ze zal getrakteerd worden bij haar aankomst.  Zoonlief doet nog enkele afdalingen van de glijbanen maar die zijn nu belachelijk klein en lomp geworden na het bezoek van gisteren aan Aqualand.

Op de middag wordt de frigo leeggegeten.  De verveling slaat toe en zoonlief neemt wat onnozele foto's van zichzelf.  Vader assisteert even wanneer zoonlief de nieuwe dresscode van volgende zomer showt.

In de namiddag, terwijl vader een dutje doet, gaan moeder en zoonlief nog eens naar het dichtste zwembad maar ook daar slaat het we-hebben-het-gehad-gevoel toe.  Na twee uur komen ze terug.  Moeder pakt verder in.

De locatie om voor de laatste keer de benen onder tafel te schuiven werd gisteren al bepaald tijdens het Aqualand bezoek : Cap d'Agde.  Vader is er dertig jaar geleden ooit eens op vakantie geweest.  Er is een haven dus zullen daar rond zeker wel fijne restaurants zijn.  De stelling blijkt te kloppen.  Moeder haar ogen vallen op restaurant "l'Estacade" waar het vismenu haar al toelacht aan de ingang.  Zoonlief bestelt deze keer kipnuggets.  Vader gaat voor de vissoep en gegrilde rouget.  Moeder voor een bord fruits-de-mer gevolgd door een loup de mer.  Deze laatste kijkt bij het serveren gelukkig weg van zoonlief.  Alweer een perfecte restaurantkeuze.

Wanneer de zon valt over de haven van Cap d'Agde is het tijd om de laatste bagage in te gaan laden.  Moeder krijgt morgen voor haar verjaardag een kuisvrijstelling van de mobilhome.  Daardoor kan er al vroeg op de ochtend vertrokken worden naar België.

Onderweg zal moeder wel nog eens gevierd worden bij een passende maaltijd.

     

     

     

     

     


Woensdag 1 augustus

Hoewel vader al om 23u in bed zat heeft hij nog de klok op 1u30 live gezien.  Maar niet willen in slaap geraken.

Om 5u staan vader en moeder op.  Vader is moe.  De laatste bagage wordt ingeladen en om 6u gaat het startschot af.

Gezien het vroege uur van vertrek zal er moeten ontbeten worden onderweg.  Na 2u rijden houdt vader halt in een cafetaria langs de snelweg iets over de brug van Millau.  De croissants en de chocoladekoeken vallen mee.

Er is zo goed als geen verkeer.  Er kan vlot gereden worden.

Het is vandaag moeder haar verjaardag en die moet nog gevierd worden met een maaltijd.  Rond de middag rijdt vader af in Bourges maar daar valt behalve industrie niets van deftige restaurants te vinden.  Dan wordt maar koers gezet op het verder gelegen Vierzon waar een van buiten uit redelijk deftig uitziend Italiaans restaurant 'La Toscana' in het oog springt.  Moeder eet een slaatje op basis van zowaar gerookte eend en fois gras, vader een escalope Milanese en zoonlief een pizza margarita.

Daarna wordt de eindrit ingezet naar België en die loopt net zoals de heenrit over Parijs.  Moeder wordt op haar verjaardag getrakteerd een volwaardige avondspits.  Iets waar ze hoogst allergisch aan is, iets wat haar zeer onhebbelijk maakt.  Vader daarentegen is er volledig immuun voor geworden.  Moeder haar levensverwachting wordt op slag door de filestress met enkele uren ingekocht, vader zijn levensverwaching evenveel door moeder haar gezaag.  Twee uur duurt het om aan de andere kant van Parijs uit te komen, iets wat normaal in 40 minuten lukt.

Op het einde van de terugrit worden nog in de gietende regen de werken in Rijsel omzeild ; in de verkeersinformatie op de radio is er sprake van 7 kilometer file !

Om 19u45 is Waregem bereikt.  Tijdens een korte periode van droogte haalt vader nog vlug alles uit de auto.  Daarna begint het weer te gieten.

De vakantie eindigt in de regen.  België heet u welkom.