Home  Vakantieblogs

   

ZOMERVAKANTIE 2015
SAINT-FLORENT, CORSICA
 
volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief
dagelijks op de voet

 

 


Proloog

Nonkel heeft de smaak te pakken en vergezelt ook dit jaar vader, moeder en zoonlief op hun jaarlijks avontuur (zie stamboom in de vakantieblog zomervakantie 2014).

En zoals gewoonlijk moet er weer iets onverwacht gebeuren dat het verdere verloop van het verlof meteen hypothekeert.

Dit jaar geen chirokampvirussen, diarreefonteinen of moedervoetverzwikkingen, nee... deze keer is het de beurt aan de mekaniek want vanmorgen degradeerde nonkel zijn Touran hem tot voetganger.  De embrayage vond dat het tijd was om tijd te zijn.

Met man en macht wordt er gewerkt om dat euvel hersteld te krijgen.

Om 16u30 is de Touran weer operationeel en kan nonkel zijn stress eindelijk doorspoelen.

     


Dinsdag 14 juli

Vader is niet de man van de risico's.  Nadat Corsica Ferries een mail in zijn Postvak IN had gedropt dat het wel eens zwaar aanschuiven zou kunnen zijn aan de terminal heeft vader zijn wekker nog een uur vroeger gezet.  Om 2u gaat het onding af.

Zoonlief en 't neefke hebben het zich gemakkelijk gemaakt op de achterbank.

De rit naar Toulon verloopt aan een ongelofelijk vlot tempo.  Vertrekken op de nationale feestdag is een absolute aanrader.  Geen vrachtwagens, nergens file.  Na enkele stops onderweg om te ontbijten, wat te middagmalen en moeder op tijd en stond te voorzien van een nicotineshot arriveert het gezelschap al om 15u30 in Toulon.  Het is er voorbij de 34 graden en onderweg heeft de thermometer zelfs ter hoogte van Cavaillon gepiekt op 38 graden !

Na iets te hebben gedronken op een terras in Toulon volgt een kleine wandeling langs het strand van het plezierhaventje van Toulon naar de ferrie terminal.  Lichte vergissing is dat.  Het vroege wekkeruur en de hoge temperatuur hebben al heel wat energie uit het lichaam gezogen.  De wandeling is verre van een plezierwandeling maar één en al geklim tussen rotsen.  Oma heeft het gehad.

Vanaf dan beginnen de kleine ergernissen zich op te stapelen.  Ergens is kauwgom aan vader zijn schoen blijven plakken en dit dan nog ter hoogte van het gaspedaal, zoonlief is er weer in geslaagd om nog eens ergens zijn zonnebril te laten liggen, vader en moeder hebben een echtelijke discussie over het al dan niet eten voor of na het inchecken...

Helemaal hot wordt het wanneer moeder out-of-stock loopt van Bastos sigaretten.  Vader heeft bij het laden van de auto de voorraad in het reservewielcompartiment geplaatst zodat deze zeker geen schade zouden oplopen.  Enig nadeel daarvan is die enkel bereikbaar zijn door gans de auto te ontladen wat absoluut geen optie is.  Vader stelt moeder gerust dat het schip één en al shop is en dat ze daar zeker wel een noodpakje zal kunnen kopen.

Ondertussen is de indrukwekkende Mega Smeralda binnengevaren in de haven.  Het schip vaart onder Italiaanse vlag.

Vader, die al niet te hoog oploopt met de Italianen en hun land krijgt al meteen zijn vooroordelen van ontvlambare oplichters bevestigd.  Het personeel werkt duidelijk dik tegen hun zin op het schip.  Met een keurige precisie vliegen de koppen koffie op het bord : hard genoeg om duidelijk te stellen dat hun job hun ballen uithangt en nog net zacht genoeg zodat de koffie er niet uitspat.

Moeder daarentegen is nog nooit zo actief geweest.  Amper op het schip schuimt ze alle dekken af op zoek naar sigaretten maar nergens is een winkel te bespeuren.  Moeder is in alle staten en dat zal vader geweten hebben.

De full option krijgt vader wanneer hij het personeel filmt dat achter de bar tapt.  De Italianen willen niet gefilmd worden en vader wordt ter orde geroepen en krijgt daar ook de volle lading.  Ook hier met een keurige precisie : net niet grof genoeg om klacht te gaan indienen en nog net zacht genoeg om vader zijn avond volledig te verknallen.  Na nog geen twee uur op het schip heeft vader al zijn buik vol van de zuiderlingen.

Het avondmaal gaat uiteindelijk dan toch de slokdarm in op het schip.  Ook dat is niet om naar huis over te schrijven.

Tegen 23u ligt iedereen kapot in zijn kajuit.

     

     

     


Woensdag 15 juli

Vader heeft niet goed geslapen.  De airco in de kajuit werd de avond ervoor uitgezet omdat die te veel kabaal maakte en daardoor was het natuurlijk veel te warm in de kajuit.

Eén ding moet je de Italianen toegeven : ze zijn consequent.  Ook bij het ontbijt staan ze dik tegen hun zin te werken achter het buffet.

Om 7u komt het schip aan in Ajaccio en gezien er pas vanaf 15u mag worden ingechecked in de camping wordt een zeer bizarre curiositeit bezichtigd : het plaatselijk kerkhof !

Maar eerst mag vader op de eerste parking de Bastosvoorraad bovenhalen.  Gelukkig duikt onverwacht in een zak een verdwaald pakje op en moet niet gans de inboedel uitgeladen worden.

Het kerkhof dus.  Volgens de reisgidsboekje voeren de plaatselijke notabelen er al eeuwen een onderlinge strijd van wie er de meest indrukwekkende graftombe neerplant.  Graftomben met zicht op zee, halve buitenverblijven, het is een bebouwde kom binnen de bebouwde kom.  Enkel openbaar vervoer en verkeerslichten ontbreken nog.  Menig dakloze zou hier niet weten waar hij het heeft.  En binnenin kunnen zelfs meer personen gelogeerd worden dan in een kajuit van de Mega Smeralda.  Volgens een arbeider van het kerkhof kost zo'n optrekje gemiddeld evenveel als een vakantiewoning.  Vader zijn ogen vallen echter wel op een inwoner die blijkbaar niet verder is geraakt dan de aankoopakte van de grond...

Na het morbide cultureel bezoek gaat de rit verder richting eindbestemming.  Vandaag moeten immers nog zo'n 180 km verwerkt worden.

Het traject loopt door een groot deel van het eiland, van zuidwest naar noordoost, door de bergen via de N193, zowat de enige hoofdweg van het eiland.  Op een tussenstop geniet moeder met volle teugen van haar gemiste gerief.

Onderweg houdt vader halt aan een pizzeria met zwembad voor haar clienteel.  Een zeer goede keuze.  Vader en nonkel verzetten er een paar halve liters Pietra, de plaatselijke pils van Corsica.  Het eten is er voortreffelijk en de bediening in zwaar contrast met dat van de avond ervoor.

Met een volle maag worden de laatste 30 km gereden.  Vader en nonkel hebben het zeer moeilijk om wakker te blijven.  De rit loopt voor het laatste stuk over de D81.  Een weg waar de rechte stukken van 100 meter op één hand kunnen worden geteld.  Het ultieme testcircuit om nieuw op de markt te brengen servostuurkolommen of antikotspillen uit te testen.

Om 16u30 is de golf van Saint-Florent in zicht.  Daar is de camping gevestigd.

     

     

     

     

     

     

     


Donderdag 16 juli

Camping 'Kalliste' ligt in Saint-Florent aan een baai die dezelfde naam draagt.  Dit is de noordelijke kant van Corsica.  De camping is van het kleinere type.  Dit jaar liggen de twee verblijven van vader en nonkel naast elkaar.

Vandaag staan er activiteiten zonder al te veel zweetproduktie op het programma.  Aperitieven hoort daarbij.

In de namiddag wordt het bij de camping aansluitend strand verkend.  Zo goed als niemand ligt op de beach.  Het water is er tropisch warm.  Iedereen houdt zich nu ook bezig met een zweetarme activiteit.

De camping heeft ook een paar kleine 'zwembaden' : een paar bubbelbaden en een bad waarin vader zeker in staat is tientallen lengtes te trekken.  Goed genoeg voor wat verfrissing op te zoeken.  Men veronderstelt hier duidelijk dat iedereen naar het strand trekt.

In de plaatselijke supermarkt gaan vader en nonkel de inkopen doen voor het avondmaal.  Vader heeft spaghetti in gedachten, nonkel gaat een paar koteletten de pan indraaien.  Hier verkoopt men paprika's waar blikken bier rood van schaamte van worden.

Tante en de kleine doen een verrassende move : ze komen de rest van de spaghetti van vader opeten, dat terwijl nonkel met volle overgave als volwaardig stamhoofd de maaltijd voor zijn nakomelingen bereidt.  De kotelet van tante blijft verweesd achter op haar voorziene bord.  Als dat maar ook niet tot een echtelijke discussie leidt...

Vanavond komt een Corsicaanse band optreden op festivalweide van de camping.  Oma wil er zeker naar gaan kijken.  En deze keer zal oma, in tegenstelling tot vorig jaar tijdens een karaokeavond, haar niet laten inpakken.  Oma zal blijven tot het bittere einde van het concert.  De groep brengt authentieke plaatselijke nummers in het Frans en Corsicaans.  De muziekstijl is zuiders getint, bestaat uitsluitend uit gitaar en zang, heeft iets mee van Vaya con Dios en flamingo en past perfekt bij het eiland.

     

     

     

     

     

     

     


Vrijdag 17 juli

Na de rustdag van gisteren staat vandaag een uitstap naar Calvi geprogrammeerd.

Calvi ligt aan de westkust van het eiland op zo'n 66 km zuidelijk rijden van Saint-Florent.  Om daar te geraken moet weer de fameuze D81 worden afgereden.  En het is prijs : de kleine werkt het interieur van nonkel zijn Touran wat bij met croissantianse motieven.  De rit is geen lachertje ; ritten in het algemeen zijn eigenlijk geen lachertje op het eiland.  Afstanden overbruggen vergt veel tijd.  Voor de 66 km moet meer dan 2 uur uitgetrokken worden.

Calvi is het Saint-Tropez van Corsica.  Een haven met - in plaats van de ontersjiekste graftombe - de ontersjiekste boot, een promenade met elegante terrasjes, kleine winkelstraatjes met de betere winkels... van dat laatste loopt 't neefke duidelijk niet hot.  Onder de winkels de 'Chapellerie Casa di Panama'.  Moeder, tante en oma zoeken al een geschikte hoofdversiering voor de komende Waregem Koerse.

Het is verschroeiend heet ; 36 graden meldt de thermometer van de apotheek.  Elke inspanning kost liters zweet en kleren plakken aan het lijf.  Ondanks dat alles gaan vader, moeder en nonkel te voet naar de Citadel.  Moeder komt zelfs als eerste boven alsof er daar Bastos te verkrijgen zijn.  Vanaf het hoogste punt is er een mooi zicht op de stad en de haven.  Tante en oma passen voor de beklimming.

Kort na de middag gaan in een met airco voorziene snackbar wat salade Nicoise, frieten, kipnuggets en worsten de maag in.

Tijdens de terugrit blijven de snacks zitten waar ze horen te zitten.

Eenmaal terug op de camping gaat iedereen ofwel de zee ofwel het zwembad in.

Het idee om vanavond deftig te gaan eten in Saint-Florent wordt afgevoerd.  Na de verweesde kotelet van gisteren gaat tante vandaag zelf spaghetti klaarmaken.  Nonkel kan het niet meer aanzien en gooit het in de drank.  Vader maakt zuiderse mosselen klaar : met veel look en paprika's.

Moeder en tante staan in voor de afwas onder het kritisch oog van oma.

     

     

     

     

     

     

     


Zaterdag 18 juli

Vader merkt op dat langs de N193, die de westkust verbindt met de oostkust, een riviertje loopt : de Golo.  Vader denkt dat daar ergens wel een mooie plaats moet te vinden zijn om de dag door te brengen.

Zoonlief en 't neefke worden tegen hun zin meegesleurd.  Zij willen op de camping blijven want ze hebben vriendschap gesloten met twee Hollanders.  Ook hebben zij geen goesting om weer anderhalf uur in de auto te zitten om de 66 km af te leggen.  Maar er is geen marge voor onderhandeling.  De twee moeten mee.

Ter hoogte van Castello-di-Rostine vinden vader en nonkel een geschikte plaats.  Eerder op de weg hadden ze al andere mooie locaties gezien maar die waren niet bereikbaar voor oma die niet meer als een bok een rotswand kan afdalen.

Langs het kabbelende water is het gezellig zitten.  Vandaag is het weer 33 graden warm maar aan het water is het stukken koeler.  Terwijl de oudere garde hun zinnen zet op aperitieven ravot de jeugd in het water.  Zelfs zoonlief en 't neefke hebben nu toch geen spijt dat ze hun Hollanders achter zich hebben laten liggen.  Stroomopwaarts is er een waterversnelling waar ze Aqualand kunnen spelen.  Oma daarentegen vangt een uil.  Een groot stuk van de namiddag wordt doorgebracht aan de Golo.

Op de terugweg draait vader af langs Murato waar boven op een bergtop het 13e eeuws kerkje van San Michele prijkt.

Bij het oprijden van de camping staat het bareel open.  Praktisch.  Bij het betreden van de bungalow werkt de airco niet.  Minder praktisch.  Bij het openen van de frigo staan de pinten warm te worden.  Een ramp.  Er blijkt geen elektriciteit meer te zijn ten huize vader.  Consternatie alom want bij nonkel werkt alles nog perfect.

Vader gaat het tafereel voorleggen aan het onthaal.  Blijkt dat er een stroompanne is in de cabine van EDF die de camping voorziet van elektriciteit.  De camping wordt driefasig gevoed en er is één fase uitgevallen.  Nonkel heeft geluk dat hij op de juiste twee fasen zit ; vader gebruikt natuurlijk de fase die is uitgevallen.  Maar het probleem zal snel opgelost worden zeggen ze aan het onthaal.

Vanavond staat Saint-Florent op het programma.  Daar zal gegeten worden.

Het centrum van Saint-Florent ligt op zo'n 2 km van de camping.  Het is een kleine gezellige haven vol restaurantjes en cafés vanwaar je de zon kan zien zakken in de zee.  In restaurant 'U Pescadore' lopen de buikjes vol met vlees en vis gerechten.  Vader kiest voor een bord gebakken stukjes inktvis met boontjes en een provençaalse ratatouille.

De haven is heel sfeervol en het bruist er van het uitgangsleven.  In Calvi waren de aangemeerde boten al niet min, hier ligt de top van het marktsegment.  Drijvende graftomben van Ajaccio zijn het.  Ostentatief in het zicht zittende matuvu-mensen laten zich bedienen door hun personeel terwijl het proletariaat op de dijk voorbijslentert.  Champagne vloeit terwijl op een cinemascherm in de achtergrond pulp wordt geprojecteerd.  Niemand kijkt ernaar ; het is vooral de bedoeling gezien te worden.

Omstreeks 23u is iedereen terug op de camping.  De stroompanne is opgelost want de airco werkt weer en de pinten voelen koud aan.

     

     

     

     

     

     

     


Zondag 19 juli

Vader ontwaakt om 4u.  Het is serieus warm in de kamer.  Het is dus zover.  Er is weer een fase uitgevallen in de stroomcabine.  Het ziet er niet naar uit dat één of andere Corsicaan op dit uur die derde fase weer in gang zal komen steken.  Zweten in bed zal het worden.

Vandaag is het rommelmarkt in Bastia.  Gesneden koek voor oma die graag rondloopt tussen de overbodige en onnodige brol.

Het is behoorlijk sleuren om zoonlief en 't neefke mee te krijgen.  Ze willen naar het zwembad.  Men zou beginnen denken dat ze daar één of andere poes op het oog hebben.

De weg naar Bastia verloopt via de andere kant dan de D81 en dat stuk is eveneens zijn naam waardig.  Moeder zit aan de kant van de afgrond en voelt zich allesbehalve op haar gemak.  Om Bastia te bereiken moet de Col de Teghime worden overgestoken.  Van daarboven is er een prachtig zicht op de baai van Saint-Florent en de wijngaarden van Corsica.  Moeder ziet van daar een bus de col oprijden.  Voor geen geld op de wereld zou men haar daar in krijgen.

Het is drukkend warm in Bastia.  Op weg naar de rommelmarkt krijgt oma al een pré-rommelmarkt voorgeschoteld.  Gelijk Fyra's staan rommeltreinen te roesten in het station van de badstad.  De rommelmarkt zelf vindt plaats op de Place Saint-Nicolas.

De Waregem Koerse problematiek is nog niet opgelost.  Alleen moeder heeft al een passende hoed gekocht.  Op de rommelmarkt staat een echt hoedenkraam.  Oma en tante gaan over tot aankopen.  Tante kan zich voortaan Caro Emeraldgewijs door het leven voortbewegen.  De kleine krijgt ook een hoofddeksel.  Moeder, die niet wil onderdoen qua koopgedrag, investeert dan maar in een paar nieuwe luchtige tabbaarden om op de dijk te flaneren.

De warmte droogt iedereen uit.  Een terras is aan de orde.  De interesse en motivatie druipt er van zoonlief en 't neefke af.  Diegenen die dan wel gemotiveerd zijn verliezen door de warmte hun heldere geest ; zo out vader zich even FrankieThuis-gewijs.

Na een liter Pietra wandelt iedereen door naar de oude haven van Bastia om via de kathedraal terug te keren naar de auto.  Of het één of andere goddelijke kracht is of gewoon het Pietra-effect is niet duidelijk, maar bij het binnentreden van de kathedraal begint het zweet gewoon spontaan uit vader te vloeien met lopende druppels.

Kwestie van af te koelen worden op het marktje naast de kathedraal kaasbeignets gekocht die dienst zullen doen als middagmaal.  Deze lekkernijen zijn blijkbaar een Corsicaanse specialiteit.

Kort na de middag is iedereen terug op de camping.  De rest van de namiddag wordt gevuld met wat rust en met af en toe een duik in het zwembad om af te koelen.

Vader en nonkel hebben besloten dat er deze avond zal gebarbecued worden.  Zij gaan in de vooravond naar de plaatselijke Leclerc om het nodige vlees te gaan aankopen.  Consternatie alom als blijkt dat deze gesloten is.  Vader was er nochtans van overtuigd dat de winkel open was op zondag, zij het minder laat dan tijdens de andere dagen.  Gelukkig is er in het centrum van Saint-Florent nog een Spar.  Die is gelukkig wel open en alle aankopen worden toch nog succesvol uitgevoerd.

Tegenwoordig mag er niet meer gebarbecued worden op houtschool in zowat alle campings om brand te vermijden.  Nonkel is er op voorzien en heeft zijn elektrisch stel meegebracht.  De aangekochte marchandise wordt ten huize nonkel keurig gebakken tot plots de elektriciteit nog maar eens uitvalt.  Vader kijkt de zekeringen na maar daar is niets mis mee.  Het is dus weer zover.  Deze keer heeft nonkel de fase aan zijn been.  Gelukkig is er een nabije oplossing : de bungalow van vader.  Nonkel tovert uit zijn aanhangwagen een verlengkabel.  De elektrische barbecue wordt nu gevoed met elektriciteit van vader zijn bungalow.

Tergelijkertijd speelt zich een familiaal drama af.  De kleine wil niet eten van de barbecue.  Ze wil de rest van de spaghetti opeten van gisteren.  Maar ook 't nichtje had haar zinnen gezet op die overschot.  De kleine wil de toch aanzienlijke hoeveelheid niet delen en tante komt af met een éénzijdig akkoord : de kleine mag de spaghetti opeten maar als haar bord niet volledig leeg is vliegt ze stante pede naar haar bed.

Terwijl de kleine het vonnis op haar ziet afkomen en probeert de spaghetti binnen te persen gaat het bij nonkel van kwaad naar erger.  De elektrische barbecue is weer zonder elektriciteit gevallen.  Ook nu is er niets mis met de zekeringen.  Technisch gezien moet, als nu ook vader een fase kwijt is, gans de camping zonder elektriciteit zitten.  Maar helaas speelt op de achtergrond de muziek van de DJ van de camping en ook de buurman van nonkel heeft nog stroom.  Het probleem ligt duidelijk bij de barbecue.

De kleine hangt en vliegt tegen haar zin vroegtijdig naar bed, 't nichtje mag de overschot van de overschot van de spaghetti opeten en vader en nonkel gaan naar het onthaal met hun probleem.  Blijkt dat er op de camping niet elektrisch mag gebarbecued worden want de stroomvoorziening is beperkt per standplaats.  Maar de Corsicanen zijn goede zielen.  Ze geven onder tafel de sleutel mee van de hoofdzekeringskast die de bungalows van vader en nonkel bevoorraadt en geven meteen ook de tip mee dat als de airco wordt uitgezet het net nog zal lukken om toch verder te bakken.

Zogezegd zo gedaan.  Het bakken verloopt verder probleemloos.  Iedereen heeft ondanks de problemen lekker gegeten.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     


Maandag 20 juli

Nonkel is een ochtendmens.  Elke dag ontwaakt hij als eerste op de camping.  Om 6u30 gaat hij per fiets naar de bakker in Saint-Florent en verkent hij de omgeving.  Tijdens één van die expedities heeft hij een mooi stukje strand ontdekt. Vandaag gaan vader, moeder, nonkel en tante daar een ochtendzwem placeren.

Behalve twee verdwaalde snorkelaars is er op het strand nog niemand.  Moeder geniet van de algemene rust.  Vader en nonkel gaan ook wat snorkelen.

Naast het strand ligt het restaurant 'La Crique' waar al rond 10u30 de dagelijkse aperitiefsessie wordt ingezet.

Het ziet er naar uit dat het een luie dag zal worden vandaag.

In de namiddag wordt de frigo aangevuld en wat gezwommen in het campingzwembad en aan de zee.

Het is nog altijd boven de 30 graden warm.  Om wat te lachen met de oververhitte toeristen valt er in de late namiddag als regenbui een tiental druppels uit de lucht.

Vanavond komt de overschot van de barbecue van gisteren op tafel.  Vader bakt nog wat extra steak haché en tovert een provençaals sausje uit zijn mouw.  Gebakken aardappeltjes mogen ook niet ontbreken.

Terwijl vader kookt in zijn veel te kleine keuken is de DJ van de camping druk bezig.  Vader komt tot de conclusie dat al die camping-DJ's waarschijnlijk wettelijk verplicht zijn om gans de zomer door te brengen met één plaat en dat ze verplicht zijn die plaat nog de komende 30 jaar af te spelen.  Schandalig rijk zou een mens worden mocht hij de muziek op voorhand mogen voorspellen op Franse campings.  Tot vervelens toe weerklinkt elk jaar en elke avond opnieuw Last Night en Hey Baby.

Het resultaat van vader zijn kookkunsten verhuist naar de bungalow van nonkel waar een groot deel wordt opgegeten.

Morgen staat een actievere dag op het programma.

     

     

     


Dinsdag 21 juli

Iedereen moet iets vroeger uit de veren want vandaag staat de Cap Corse op het programma.  Een autorit van zo'n 140 km rond het noordelijk uitsteeksel van het eiland.  Het afrijden van het circuit verloopt met klokwijzerzin.  Zo wordt er altijd tegen de kant van de berg gereden waardoor moeder zich iets minder op haar ongemak voelt.

Onderweg begint de opbiedende desinteresse tussen zoonlief en 't neefke meer en meer op vader en moeder hun zenuwen te werken.

In Nonza houdt vader naast de kerk halt om de eerste tekenen van dorst te laven.

Vanaf daar valt het natuurlijk schoon van onderweg niet te beschrijven in woorden noch te comprimeren in JPEG's.

Snelheid halen op de weg is een verloren zaak geworden.  De D80, familie van de D81, kronkelt aan de lopende band, gaat voortdurend bergop en bergaf en naarmate men naar het noorden rijdt wordt de staat van het wegdek slechter en slechter.  Het is duidelijk te zien dat de Tour de France hier 2 jaar geleden niet is langsgereden want andere stukken weg zijn wel volledig vernieuwd.

Op de middag is de noordelijke top van Corsica bereikt ; kort na de middag de oostkust.

Het is vandaag de Belgische nationale feestdag en zelfs de Corsicanen zijn dat niet vergeten !

In restaurant 'La Galère' gelegen aan het haventje van Macinaggio is het tijd om de magen te vullen.  Visgerechten, steak haché's en pizza's landen op het bord.  De kleine is blij met haar dessert ; bij 't neefke en zoonlief druipt het enthousiasme er weer met bakken af.

Na het eten gaat de rit zuidwaarts verder richting Bastia.  Het wegdek is stukken beter en vlakker.  Langs de weg liggen massa's onbereikbare kleine strandjes gelegen aan glashelder water.  Om 16u30 is iedereen terug in Saint-Florent.

Vanavond is het op de camping 'moules à volenté'.  Vader, moeder, nonkel en tante hebben zich ingeschreven want de rest lust de mossel niet.

Wanneer vader en nonkel het campingrestaurant betreden is de muziekkwis bezig.  Dagelijks organiseert het feestcomité van de camping een muziekkwis waarmee een gratis aperitief kan worden gewonnen.  Vader en nonkel springen in.  Het is muziek uit de jaren 80 ; dat gaat hier niet goed aflopen.  Tot de Fransen hun grote verbazing vegen vader en nonkel de al begonnen kandidaten vierkant onder tafel.  Muziekfragmenten van amper een halve seconde worden binnen de kortste tijd geraden.  Vader en nonkel incasseren zonder moeite met nummers als 'Maniac' en 'D.I.S.C.O' de gratis Ricard.

De mosselen zijn lekker, speciaal gekruid met onder andere dragon.  Nonkel wint nu ook het ontermeest mosselenfretten.

Aan het strand zakt de zon achter de bergen.  Saint-Florent bereidt zich voor op het een nacht uitgangsleven.

Op de camping schiet de DJ in gang.  Voor de verandering klinkt 'Hey Baby' uit luidsprekers.

     

     

     

     

     

     

     

     


Woensdag 22 juli

De vakantie is halverwege.  Vanaf nu is het aftellen.

Na de kilometerrijke dag van gisteren is het vandaag surplace.

De camping, een iPad en internet.  Meer is er niet nodig om zoonlief en 't neefke weer te zien lachen.  Moeder gaat in de voormiddag een plonske doen in de zee.  In de lucht duikt een canadair op.  Voorteken dat het in het binnenland ergens aan het branden is.  Maar moeder laat het niet aan haar hart komen.  Gelijk een volwaardige Pamela Anderson stapt ze het stand af.

Na het strandbezoek gaat moeder een partijtje manillen bij tante.  Terwijl nonkel een gebraden kieken gaat halen in Saint-Florent maakt oma appelmoes.  Langs vaders kant is het vanmiddag stokbrood met beleg uit wat de frigo biedt.

In de namiddag is iedereen geweldig lui. Vader doet onder aircobegeleiding binnenin de bungalow een tuk om u tegen te zeggen.  De rest geraakt niet verder dan het zwembad van de camping.

In de vooravond gaat vader de dames afzetten in het centrum van Saint-Florent want zij willen ongestoord gaan shoppen.  Wanneer vader en nonkel ze tegen de avond terug gaan oppikken hebben de dames tot hun grote verbazing niets gekocht.  Op het binnenplein gaat het niet verteerde geld op in een enkele consumaties.  De plaatselijke bevolking speelt even verder een partijtje petanque.

Naast de markt staat een halve motowinkel tentoongesteld.  De tweewieler is hier immers het verplaatsingsmiddel bij uitstek en dan nog liefst in de vorm van een maxiscooter.  Deze zoeven hier aan een vlot tempo over de weg met bestuurders zonder enige beschermende kledij.  Af en toe moet er hier toch één liggen te grillen op het wegdek.

Vanavond gaan vader, moeder en zoonlief de pizza's proeven in het restaurant van de camping.  Zoonlief vraagt een pizza chorizo maar zonder al de verdere voorziene garnituur zoals paprika's en courgettes.  Maar de kok beslist er anders over en zoonlief krijgt toch de standaard chorizo pizza voorgeschoteld tot groot ongenoegen van deze laatste.

Na de maaltijd besluit moeder om vanavond aan pré-nightswimming te gaan doen.  Nonkel en tante vinden dat een goed idee.  Onder een halve maan en met een volle maag gaan de drie zwemmen in de baai met de zon die reeds is gaan slapen achter de bergen.

     

     

     

     

     

     


Donderdag 23 juli

Gezien zoonlief het zeewater niet verdraagt omwille van huidproblemen en hij ook recht heeft op zijn plons in de natuur staat er vandaag een tweede expeditie naar het bergrivierke de Golo op het programma.

Twee keer dezelfde plaats opzoeken is volgens vader not done.  Daarom rijdt hij nog wat verder het gebergte in op zoek naar een mogelijke stopplaats.  Eenvoudig is het niet maar toch ziet vader plots een gemakkelijke toegang vanaf de weg tot de oever van de Golo.  Vader en nonkel gaan op verkenning en zij zien dat het goed is.

Deze keer is er geen Golo-Aqualandparcours maar staat er wel een grote rots van waar er kan in het water gesprongen worden.  Bovendien is er ook enig ergonomisch gesteende waar vader en nonkel perfect in passen.

Maar het feest is deze keer van kortere duur.  Na amper een uur of twee weerklinkt gedonder tussen de bergwanden en de belichting gaat naar donkergrijs.  Onnodige risico's worden niet genomen.  Inpakken is de boodschap.  Niets is minder aangenaam dan in de regen te moeten hollen naar de auto om daar kletternat gerief in de dakkoffer te moeten droppen.

Op Corsica heerst er toch een zeker voodoogedoe.  Ook hier ligt vandaag aan de oever van de Golo een onderkaak van een dier.  Vorige keer was dat ook het geval op de andere locatie langs de Golo.  Maar vandaag vallen nonkels ogen op een volledig everzwijnkostuum dat ligt te drogen op een rots langs de weg, net op de plaats waar het pad begint om af te dalen naar de rivier.  Moeder bestudeert eigenaardig het ritueel.

Gezien de vervroegde aftocht besluit vader om langs de Etang de Bigulia, een laguna achtige waterplas net onder Bastia, terug te rijden naar Saint-Florent.  De omgeving heeft daar iets mee van de camargue.  Helaas is de waterplas niet bereikbaar maar de kust is dat wel.  Vader houdt halt nabij La Marana.  Daar is een uitgestrekt strand zonder al te veel volk.  Een beperkte delegatie gaat het warme zeewater in.

Om de dag te eindigen maakt vader 's avonds voor en al even beperkte delegatie een couscous variant klaar op basis van zuiderse groeten, kip en merguez.  Vader is tevreden van zijn creatie.

     

     

     

     

     

     


Vrijdag 24 juli

Als het 's nachts niet de airco is die uitvalt, dan is het zoonlief die in gang schiet.  Kort na middernacht komt zoonlief de kamer van vader en moeder in rep en roer zetten.  Hij heeft verschrikkelijk pijn aan het oor.  De problemen waren al eerder op de avond begonnen en toen kreeg zoonlief een dafalgan toegediend.  Blijkbaar is het ernstiger dan gedacht.  Vader geeft zoonlief nu een nurofen in de hoop dat daarmee de pijn wat verzacht kan worden.  Zoonlief slaapt uiteindelijk toch weer in.

's Morgens is de pijn nog even groot om niet te zeggen erger.  Een doktersbezoek valt niet meer uit te sluiten.  Via internet vindt vader het adres van dokter Gilles Blanchier in Saint-Florent.  Moeder belt, de man kan zoonlief onmiddellijk ontvangen.

Dokter Gilles Blanchier heeft zijn praktijk in de hoofdstraat van Saint-Florent.  Aanvankelijk is de man nogal kort van stof.  Maar wanneer hij hoort dan zijn patiënt van België afkomstig is, meer bepaald Waregem wordt hij vrolijk ; hij kent namelijk Waregem Koerse !  Een infectie van de gehoorbuis is het verdict, waarschijnlijk opgelopen tijdens het zwemmen.  Zoonlief krijgt druppels voor in zijn buis en pijnstillers.

Het weer is onstabiel.  Donkere wolken beginnen samen te spannen boven de camping maar het blijft warm.

Op de middag defileren kroks, slaatjes met tonijn en megakoebeestvleeslappen op tafel.

Verder gebeurt er zo goed als niets behalve rusten, zij het buiten onder de wolken, zij het binnen onder de airco.  Even begint het licht te regenen maar dat weerhoudt moeder en tante niet om te blijven liggen aan het zwembad.

Tegen de avond vindt vader dat het welletjes is geweest en dat er wat beweging mag inkomen.

Vader had bij het begin van het verlof gezien dat er een tof restaurantje lag langs de ondertussen bekende D81 maar onderweg overrult moeder vaders keuze door het hotel-restaurant 'U Santu Petru' gelegen langs diezelfde weg.

Het restaurant heeft een mooi terras met zicht op de ondergaande zon maar helaas zijn de beste plaatsen aan de balustrade gereservereerd.  Een tafeltje iets verderweg is wel vrij.

Vanavond gaan vader en moeder voor de Corsicaanse keuken : vader kiest de civet de sanglier, een stoofpotje van everzwijn ; moeder l'assiette gourmande Corse, een bord met Corsicaanse specialiteiten waaronder enkele soorten kaas, gerookte ham, een gebakken pannenkoekje en eveneens een kleinere portie civet.  Alles is zo lekker dat zelfs de wespen telkens opnieuw een raid inzetten naar de tafels waar er wordt gestart met eten.

Zoonlief zijn hoogtepunt komt pas bij het dessert : een soepbord profiteroles.  Zijn dag kan niet meer stuk.

Op de terugweg uit het gebergte komt de baai van Saint-Florent by night tevoorschijn.

Aangekomen op de camping is het discoavond.  En ja daar gaan we weer : Last night klinkt op de dansvloer !

     

     

     

     

     

     


Zaterdag 25 juli

Het is moeilijk om nog variatie te brengen in de programmatie vooral omdat afstanden afleggen een traag gegeven is.  De jeugd wil nu éénmaal zwemmen, het moet zoetwater zijn en de Golo is al volledig verkend.

Vader doet zijn best en hoopt iets te vinden langs de D506 die zo'n 40 km onder Bastia loopt.  Daarlangs ligt de bron van de Caldane die niet veel verder al uitmondt in de zee.  Deze waterloop ligt iets meer ten zuiden van de Golo.  Tijdens diverse stops vinden vader en nonkel mooie locaties maar allemaal zijn ze niet oma-toegankelijk.  Bij de vierde poging is het wel raak.

Aan de oevers van een grote plas diep water worden alle attributen neergezet.  Gelijk een neanderthaler gaat nonkel de omgeving verkennen.  De rest spits zich toe op de picknick.  Zoonlief kan zich rustig baden als hij maar zijn hoofd boven water houdt.  Het water is lekker fris en ook de temperatuur is aangenamer dan aan de kust.

Het gebergte is de laatste dagen redelijk gevoelig voor dreigend onweer ; de wolken blaffen maar ze bijten niet.

In de late namiddag is iedereen terug op de camping.  Het is er wel 36 graden.  Dat moet zo'n 10 graden warmer zijn dan aan de rivier.  Daarnaast is ook een hevige wind komen opzetten.

Vanavond zal er collectief gegeten worden in Saint-Florent.  Na een kort marktonderzoek gaat de keuze naar restaurant 'U Furnellu' wat een optie van moeder is.  Vlees en vis komen op tafel.  Zo kiest vader als voorgerecht de friture du golf, een Srebrenica van kleine visjes.  Moeder gaat voor de vissoep.

Een correspondent in Waregem volgt het voetbalgebeuren en stuurt geregeld berichten met de evolutie van de wedstrijd tegen Lokeren.  Het wedstrijdverloop evolueert gunstig wat moeder haar maaltijd nog meer doet smaken

Zoonlief heeft duidelijk zijn ding gevonden en bestelt vanavond weer profiteroles als dessert.

     

      

     

     

     

     


Zondag 26 juli

Vandaag staat er een tweede bezoek aan de rommelmarkt van Bastia op de dagorde.

Moeder begint nerveus te lopen want ze is begonnen aan haar laatste pakje Bastos, haar strategische voorraad.  Moeder hoopt in Bastia deze via de hulp van een ander merk (want Bastos wordt hier niet verkocht) terug op een veilig niveau te kunnen brengen.

In Frankrijk is de tabaksverkoop strikt gereglementeerd.  In een beperkt aantal winkels kan men sigaretten kopen.  In supermarkten is dat bijvoorbeeld niet het geval.  Maar vandaag is het zondag en moeder ziet de ene tabakswinkel na de andere in gesloten toestand.  Moeder krijgt koud zweet ; vader houdt zich op afstand.  Maar gelukkig is er aan de rommelmarkt een winkel van een goede ziel open die moeder haar hoofdzorgen kan wegnemen.

Er hangen donkere wolken boven Bastia.  Er is vandaag immers een einde gekomen aan de hittegolf.  De thermometer is toch zo'n 7 graden gezakt.

Na een vluchtig bezoek aan de rommelmarkt gaan vader en nonkel de citadel van Bastia bekijken maar de toegang is vrij beperkt.  Aan de citadel ligt een marktje met restaurants waar blijkbaar zeer lekker kan gegeten worden.  Van daar is er een algemeen zicht op de haven vanwaar de boten uitvaren naar het continent.  Bepaalde zangers hebben het blijkbaar ver geschopt.

Vader en moeder scheiden zich af van de groep en gaan in de namiddag via de oostkust nog eens terug richting Cap Corse om wat aan zee te vertoeven.  Vader stopt aan een strand waar een handvol gasten liggen.  De zee is er behoorlijk wild.  Moeder start er een promotiecampagne voor een bekend bikinimerk.

Van al die maritieme catwalktoestanden krijgt moeder zin en steekt ze nog eens een Bastos op.  Moeder heeft immers een paar sigaretten van haar lievelingsmerk opzij gehouden om tussen het depannagerommel van Marlboro door op te lurken.  Vader neemt een paar selfies alsof hij al in pensioen is en alleen op reis is met moeder.

Boven de camping hangen al sinds het begin toertisten aan duo-parapente te doen.  Zoonlief, 't neefke en 't nichtje hadden dat graag eens gedaan voordat ze terug naar België gaan.  Nonkel ziet dat ook zitten maar die wordt om één of andere reden niet toegelaten.

Een vet kwartier zweven ze ronde de baai van Saint-Florent.  Zoonlief zorgt voor beelden vanuit de lucht.

Voor het slapen gaan schrijft vader wat aan zijn dagelijkse blogupdate.  Op de achtergrond klinkt de Claude François muziekkwis van de camping.  En zodra die is afgelopen begint de DJ aan de discoavond met 'Last Night' !

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     


Maandag 27 juli

Het grootste deel van de omgeving rond de camping is gezien.  Alleen het noordwestelijke deel, het mooiste en lastigste qua verplaatsing nog niet.  Vader en nonkel beslissen om vandaag solo de trip voor zich te nemen.

De route start in Calvi, gaat langs de westkust over de Col de la Croix tot aan de Golf de Porto, dan het binnenland in over de Col de Salto en wat skigebied om te eindigen in de Gorges du Golo.

Vader en nonkel ontmoeten op hun tocht van 300 km naast natuurlijk schoon ook wilde varkens, een gebakken entrecôte, 15 graden temperatuurverschil, wegpiraten, Pietra, salamanders, een dorade provençale, wegen waar moeder zich nooit op zou durven wagen, graftomben op bergtoppen, koeien en een berggeitenwegblokkade.

     

     

     

     

      

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     


Dinsdag 28 juli

Het is de laatste dag op Corsicaans grondgebied.  Alles moet op en wat verpakt is in flessen krijgt de hoogste prioriteit.  Zonder al te veel inspanning wordt er vlot uitgepuld en oma vindt dat best gezellig.

Om niets meer vuil te maken is op de middag uit gaan eten de boodschap.  Aan de overkant van de Leclerc supermarkt is er een ristorante/pizzeria dat vader toch nog graag eens had bezocht voor hij het land uitgaat.  Van Italianen moet vader niet veel weten maar hun eten dat kan er wel door.  Vader denkt aan een combirit : eerst nog wat Corsicaanse drank gaan kopen in de Leclerc en vervolgens de straat oversteken naar het restaurant.

Maar de plannen worden verstoord door een onverwacht spektakel.  Onderweg valt zoonlief zijn ogen op een beginnende vuurhaard midden een heuvel.  In een mum van tijd verspreidt het vuur zich aangewakkerd door de wind bergop.  Nog geen kwartier later stormen van alle kanten brandweerwagens de heuvel op.  Een vliegtuig biedt assistentie door een brandvertragend poeder te droppen op de stukken die dreigen in de fik te vliegen.

Spijtige zaak maar iedereen gaat toch eten.  Heerlijke pizza's en pasta gaan vlot de mond in.  De tiramisu is ook best te pruimen.  Jammer dat dit restaurant niet vroeger is bezocht.

Ondertussen lijkt de brandweer het vuur min of meer onder controle te krijgen.

De straat wordt overgestoken en in de Leclerc wordt de wijn voor moeder 50ste verjaardagsfeest van komende zaterdag aangekocht.

Terug op de camping is het bagage pakken, inladen en de opgeruimde bungalow laten keuren.

Omstreeks 17u30 wordt koersgezet richting Bastia waar om 21u de boot zal vertrekken richting Toulon.

Maar de boot heeft vertraging en wordt pas verwacht om 22u.  Moeder heeft de oplossing om de wachttijd te doden.

     

     

     

     

     

     


Woensdag 29 juli

Gisteren dinsdagavond omstreeks 22u15 komt uiteindelijk de 'Mega Express 5' binnengevaren in de haven van Bastia.  Maar van inschepen is nog geen sprake.  Eerst moeten al de voertuigen nog uitgereden worden.  En dat gaat aan een ongestrucutereerd en tergend traag tempo.  Er lijkt ook geen einde te komen aan de sliert voertuigen.  Het is precies alsof er langs de onzichtbare voorkant weer auto's binnenrijden.

Om 23u15 mag er in de 'Mega Express 5' van 21u worden ingescheept.  Het schip draagt waardig zijn naam.

De 'Mega Smeralda', het schip van de heenreis, had nog iets mee van een cruiseschip.  Deze 'Mega Express 5' heeft meer mee van een drijvend blok om kudde's te verplaatsen.  Het personeel werkt ook deze keer tegen hun goesting maar nu heerst er in het schip ook een totale anarchie.  Mensen die geen hut hebben betaald gaan overal waar ze maar plaats vinden gelijk daklozen slapen op de grond.  Ook op het bovendek gaan mensen liggen om de nacht door te brengen onder de sterren.  In de gangen en traphallen is het is bij momenten slalommen tussen mensen, honden en hun afval om ergens te geraken.  Gelukkig hebben vader en nonkel hun eigen hut maar die zou ook wel eens wat renovatie mogen gebruiken.

Om 0u30 vertrekt het schip uit de haven van Bastia en vaart langs de oostkust van Cap Corse.  De zee is redelijk woelig.  Vader geraakt maar niet in slaap.  Vader ziet zelfs nog de vuurtoren van het uiterste noordelijk deel van Cap Corse passeren voordat het schip de volle zee invaart.  3u30 is de laatste tijd dat vader ziet op zijn GSM voor hij uiteindelijk in slaap valt.  Maar om 5u is hij weer wakker en is het afgelopen.  90 minuten geslapen, dat belooft voor de aankomende rit van 1100 km.

Door het late vertrek komt de 'Mega Express 5' ook veel te laat aan in Toulon.  In plaats van 7u is het 8u45 geworden.  Om 9u45 staat iedereen op vaste grond en kan er vertrokken worden naar het noorden.

Maar eerst moet de sigarettenvoorraad van moeder weer aangevuld worden.  Door een berekeningsfout is moeder deze ochtend op de boot drooggepaft.  Moeder zullen ze niet meer liggen hebben ; moeder koopt in de eerste sigarettenwinkel meteen twee pakjes Marlboro om de dag te overbruggen tot in België.

De terugrit verloopt zonder al te veel verkeersmoeilijkheden.  Om 22u is Waregem bereikt.  Daar gaat iedereen nog een frietje stekken bij Frituur Erik om de reis definitief af te sluiten.

Buiten is 17 graden koud.  Dat zijn er 15 minder dan 48 uur geleden.