Home  Vakantieblogs

   

ZOMERVAKANTIE 2016
MESSANGE
 
volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief
dagelijks op de voet

 

 


Dinsdag 9 augustus

Terwijl moeder haar laatste werkdag uitzweet op haar geliefde Brenntag is vader bezig met de bagage in te laden.

Vader gedraagt zich als een volwaardig Equus Africanus Asinus, want na zijn near divorce experience van vorig jaar zal hij zich geen tweede keer stoten aan dezelfde nicotinesteen.  Moeder haar Bastossloffen komen bij het inladen aan haar voeten te liggen zodat zij in gelijk welke benarde situatie haar verslaving ten volle verder kan zetten.

Vader raadpleegt nog eens de site van Meteo France.  Vanaf de eerste dag tot de verste voorspellingen schijnt de zon en halen de temperaturen haast die van vorig jaar in Corsica.  Moeder krijgt spontaan een droge droom.


Woensdag 10 augustus

Het is 3u30 wanneer vader zijn bed wordt uitgewekkerd.  Het moet rond middernacht zijn geweest dat hij in slaap viel.  Echt fris is hij niet.  Moeder staat mee op.  Zoonlief heeft de nacht doorgetrokken, kwestie van moe genoeg te zijn om een groot deel van de heenrit al slapend te kunnen doorbrengen.

Het duurt tot 5u30 voor het startschot weerklinkt.  Terwijl vader met opperste concentratie het stuur hanteert ligt te rest te maffen.  Om onderweg geen tijd te verliezen heeft vader gisteren negen eieren de kom ingekletst en er een voorraad boterhammen met omelet mee klaargemaakt.  Tijdens de gebruikelijke pafstops draait moeder er eentje binnen.  Het smaakt.  Zoonlief denkt er anders over.

De rit loopt over Parijs en Bordeaux.  Twee filegevoelige steden maar tot ieders verbazing rijdt alles vlot.  Naarmate de eieren de oren van moeder uitkomen stijgt buiten de temperatuur.  Het komt nog goed : 27 graden in Bordeaux en dit terwijl aan het thuisfront een magere 12 graden wordt genoteerd.

Om 16u checkt vader in op de camping.  Daar krijgt hij een nieuwigheid te horen : auto's zijn niet toegelaten op het domein.  De camping is autovrij ; enkel uitladen van bagage en boodschappen mag om nadien te koers te zetten naar de nabij gelegen parking.  Dat is even schrikken.

In de vooravond worden de grote boodschappen gedaan, aankopen dus.  Daarna is het tijd om te gaan avondmalen en liefst iets op basis van non-zuivelprodukten.

In het dorp Messange, amper een paar straten groot, vallen vader zijn ogen op Pizzeria "Le Grillon".  Hij vult zijn maag met een pizza op basis van eendenmaagjes en eendenborst.  Moeder en zoonlief kiezen voor de meer klassiekere varianten.  Op het einde landen er nog een tiramisu en een mousse au citron op tafel.  Vulling genoeg om goed te slapen.

     

     


Donderdag 11 augustus

Vader ontwaakt rond 7u30 en dat is al een prestatie.  Doorgaans gebeurt dat spontaan stukken vroeger maar door de verduisterende gordijnen in de slaapkamer heeft hij het wat verder kunnen rekken.  Vader trekt naar buiten en meteen vallen hem twee dingen op : het is ijzig stil en het is vooral ook ijzig op zijn eigen.  Vader stelt zich de vraag of de temperatuur buiten eigenlijk uit twee cijfers bestaat ?  Moeder staat even later ook op en zij is van hetzelfde gedacht.  Het moet van in Saint-Palais-sur-Mer (ook gelegen aan de westkust) zijn geweest dat het nog zo koud was in de ochtend tijdens een zomervakantie.

Vader gaat stokbrood en croissants halen.  Zelfs over gans de camping is het ijzig stil want iedereen ligt blijkbaar nog te maffen.  Op de campingwachter en een jogger na kruist vader niemand.  Vader passeert langs de parking om eens de temperatuur te bekijken via de auto.  Het is welgeteld 10 graden !  Bij zijn terugkeer vindt hij moeder op het terras in winterkledij.  Haar handen blijken te tintelen van de koude.

Om van al de frigide toestanden af te geraken besluit moeder om een warme douche te nemen.  Helaas.  De warmwaterboiler doet zijn uiterste best om in gang te schieten maar tevergeefs.  Enkel koud water voor moeder.  De gasfles blijkt bijna leeg te zijn...

Genoeg miserie van morgen ?  Mijn gedacht !  Vader probeert van al die antarticaanse toestanden een foto te nemen maar ook dat tevergeefs.  Zijn reflexcamera meldt hem dat er geen geheugenkaart inzit hoewel dat wel het geval is.  Verder onderzoek leert dat er aan de geheugenkaart niets scheelt.  Het toestel is om zeep.  Gelukkig had vader zich voor het vertrek nog eens laten sleren en zijn al niet geringe multimediale collectie uitgebreid met nog eens een compact fototoestel, want zijn vorig klein toestel was onlangs ook definitief gesneuveld nadat er vorig jaar, tijdens een motorit met zijn slechte moaten, wat gerstenat van het type Pelforth Blonde in de lens was gevloeid.  Vader zijn slechte moaten lijken alleen nog maar te verslechteren en vader is een vooruitziend mens : hij heeft deze keer dan maar een waterproof  compact toestel gekocht.

Camping "Lou Pignada" ligt in Messanges zowat tussen Bordeaux en de Spaanse grens.  De camping is middelgroot en bestaat uit enkel bungalows.  Er is een "zwemparadijs met glijbanen" maar op het eerste zicht een beetje te klein volgens de hoeveelheid bezoekers.  De bungalows staan tussen bomen en redelijk dicht bij elkaar, maar hebben zowat allemaal wat zon.  Zowat allemaal behalve die van vader.  De zon kan er niet bij en die ligt bovendien ook nog in een trekgat.  Met de buren heeft vader ook geen geluk want die maken redelijk wat kabaal.

Vandaag geen grote uitstappen.  Enkel een bezoek aan het het zwemparadijs staat op de agenda.  Vader ontfemt zich over "Bloed Boek", het laatste kunstwerk van Dimitri Verhulst : een hervertelling van de eerste vijf Bijbelboeken.  Verhalen over een slang die Eva voor dwaze troela verwijt omdat zij niet van de vruchten van de boom der kennis van goed en kwaad wil eten, langlulmuggen die gered worden op de boot van Noah, het bewegelijke bekken van Metuselach die zich op honderdzevenentachtig jarige leeftijd nog eens voor een laatste keer voorplant, enz, enz...  kortom spek naar vader zijn bek.

Moeder en zoonlief laten zich ontdooien in de zon.  Eenmaal goed opgewarmd gaan vader en zoonlief de waterproofheid van het fototoestel testen en duiken het zwembad in.  Jammer dat Kurt Cobain dit niet meer kan meemaken.  Nevermind...

Tussen twee plonsjes door gaat zoonlief een broodje eten in de bungalow.  Hij eet alles op.  Moeder, die even later een hongertje krijgt, kan op haar kin kloppen.

In de late namiddag gaat vader ingrediënten halen voor het avondmaal.  Zelf koken is hier immers vermagerend want om boodschappen te doen moet er eerst te voet naar de auto gewandeld worden.  In de supermarkt bedenkt vader spontaan een willekeurig recept : een stoofpotje van kip, provençaalse groentjes en passata met rijst.  Bij thuiskomst vertelt vader aan moeder zijn plannen.  Moeder ziet het zitten ; zij is immers scheel van de honger.  In zijn veel te kleine keuken bereidt vader zijn gerecht.  Het geheel is eetbaar.

De spontane receptcreatie van vader bezorgt moeder een al even spontane afwasgoesting.

Of de koude ervaringen van moeder eerder op de dag ten ore zijn gekomen bij de campingdirectie is niet duidelijk maar vanavond staat er een soirée tropical gepland in de feestarena van de camping.

Moeder is onder de indruk van het gebeuren.  Schaars geklede dames met pluimen om plaatsen waar normaal geen pluimen horen te zitten huppelen van links naar rechts over het podium.  De volledige bevolking van de camping lijkt naar hier afgezakt.  Iedereen zingt en zwaait mee.  De temperatuur stijgt.  Hopelijk blijft die wat hangen tot morgen ochtend.

     

     

     

     

     

     

      


Vrijdag 12 augustus

Alle records worden verbroken.  Vanmorgen ontwaakt vader pas om 9u.  Vader heeft zeer slecht geslapen.  Vannacht is hij wakker geworden van de koude en is dan maar blijven ronddraaien in zijn bed.  Waarschijnlijk heeft hij vroeg in de ochtend dan toch slaap gevat.  Dit verklaart wellicht dit onhebbelijk laat uur van opstaan.  Hierdoor is de meeste ochtendkoude buiten aan hem voorbij gegaan.  Op het terras kan er vanmorgen al zonder klappertanden ontbeten worden.

Moeder wil vandaag aan het strand liggen en prepareert zoonlief voor deze missie.

Het is al middag wanneer het gezelschap aankomt op Messange-Plage, het dichtste strand bij de camping.  De temperatuur is gestegen tot 29 graden en het is er aangenaam vertoeven.  Strandbezoeken komen nogal snel de oren van zoonlief uit en na een goed uur is de activiteit afgelopen.

Aan de bungalow worden de magen met nuttige materie gevuld om daarna koers te zetten naar het zwembad.  Het is er behoorlijk druk.

's Avonds is het nog eens tijd om te gaan uiteten.  Vader zet koers naar het nabij gelegen Capbreton, volgens de kaart een dorp aan zee met een vissershaven en een pier.  Daar kunnen alleen maar lekkere visgerechten op tafel belanden.  Het is er serieus zoeken naar een parkeerplaats.  Dat bevestigt alleen maar dat vader goed heeft gekozen.

Langs de dijk liggen verschillende visrestaurantjes maar nergens is er plaats.  Eurka !  Vader ziet daar toch in de "Mona Lisa" een tafel vrij.  Vlug neemt hij plaats.  Pas later beseft hij dat het eigenlijk een iets meer Italiaans gericht restaurant is.  Het interieur bevalt moeder ; hier zal lekker kunnen worden gegeten.

Behalve rauwe tonijn staat er geen vis op de kaart.  Vader en moeder kiezen dan maar voor het dagmenu.  Zoonlief een hamburger.  Helaas bestaat er geen relationeel verband tussen het de aard van het interieur en de inhoud op het bord.  Het voorgerecht is nog te doen maar het hoofdgerecht, een soort tot reepjes mismeesterde eend vergezeld van een aardappelpuree doordrengd van boter valt tegen.  Het moet gezegd : de hamburger van zoonlief is conform de normen.  Daarna eet vader nog de twee desserts, die zijn inbegrepen in het menu, op.  Ijs van Carte d'Or, dat kan niet mislopen maar dan is er nog dat tweede dessert van het huis, een in één of ander dun chinees deegvel gedraaide pêche melba vulling met een frambozencoulis.  Vader prutst de vulling er uit want dat deegspul is niet te doen.  Het niet opgegeten vel gewikkeld in resten frambozencoulis blijft verweesd liggen op het bord en heeft iets mee van een nageboorte.  Kwestie van het helemaal fout te laten aflopen verschuift zoonlief na het feestmaal op een lompe manier de tafel waardoor moeder helemaal wordt bezet met haar glas witte wijn...

     

     

     

     

     

     

     


Zaterdag 13 augustus

Geen decadente toestanden meer : vader ontwaakt weer op zijn normaal uur.  Buiten is de temperatuur van die aard dat er kan ontbeten worden zonder skivest.  Alles valt op zijn plooi.

Vandaag is er een exodus op de camping.  Een gekleurde meute toeristen bolt het af ; een nieuw voer bleekschijters komt hen aflossen.  Bijgevolg is het in de voormiddag zeer rustig aan het zwembad.  Moeder kan eens een demarrage placeren in haar boek.

Het gebrek aan vis gisteren zal vader vandaag compenseren door zelf voor de voeding te zorgen.  Vader koopt bouchot mosselen in de plaatselijke supermarkt.  Die zijn iets kleiner dat de obese Zeeuwse beesten die in België te vinden zijn.  Voor zoonlief geen weekdieren op deze zaterdag.  Het moest er van komen en daar is hij, gelijk de verplichte wat-hebben-wij-geleerd in SOS Piet, de nationale Franse onontbeerlijke brok vlees : de steak haché !

Vanavond is er een optreden van een Engelstalig (wat een prestatie is in Frankrijk, en dan nog accentloos ook) coverbandje in de arena.  Het meiske doet haar best maar krijgt de menigte niet op temperatuur.  Het publiek houdt een veiligheidsperimeter van 20 meter rond het podium alsof het meiske het zikavirus heeft.

     

     

     

     


Zondag 14 augustus

Een stralend blauwe hemel fonkelt tussen de hoge dennenbomen.  Wat moet een mens meer hebben.

Genoeg chloor geroken de voorbije dagen.  Vandaag staat San Sebastian op de dagorde.

Kwestie van nog iets anders te zien dan péages heeft vader een route uitgestippeld langs de kustlijn.  Kort voorbij Saint-Jean-de-Luz loopt de Route de la Corniche.  Heel mooi allemaal al is dat maar gepruts na wat vorig jaar in Corsica werd tentoongesteld.

Na de rotsen komt vader kort voorbij de grens terug op de snelweg naar San Sebastian.  Daar staat in de andere richting een kanjer van een file richting Frankrijk.  Nutteloze grenscontroles, zoals die in Rekkem, kennen ze hier precies ook.  Al is die in Rekkem ook maar gepruts naast deze.  Moeder komt al nerveus, en met zoonlief die haar al gans de tijd zit te burken komt ze helemaal zot.  Vader kan zich maar beter beginnen voorbereiden om een alternatieve route te zoeken voor de terugrit.

Parkeren in San Sebastian gaat uiterst vlot.  Er zijn ondergrondse parkings waar men met de dakkoffer op in geraakt.  Dat gebeurt ook niet elke dag.

Moeder heeft dorst gekregen en neemt plaats op het eerste zichtbaar terras.  Moeder roept een ober zonder snor en bestelt in haar beste Spaans dos cervezas.

Zegen of vloek, de winkels zijn vandaag in San Sebastian gesloten maar er is wel een rommelmarkt.  Moeder laat zich gaan aan een charcuteriekraam.  Zoonlief heeft wat honger en moeder bestelt aan een ander kraam wat verderop een broodje met een soort beenham aan het spit.  Blijkbaar een specialiteit van de streek.

San Sebastian ligt aan de kust.  Het ganse binnenland is naar hier getrokken om hun parasol te planten in het zand.  Elke vierkante centimeter is bezet.

Na een uur of drie slenteren heeft vader het gehad met de stad van de heilige.  Citytoestanden zijn zijn ding niet. 

Tijdens moeder haar laatste bezoek aan haar huisdokter bleek dat die brave mens juist terug was van San Sebastian.  Hij had moeder getipt om zeker ook het nabije Zarautz te bezoeken.  Het zou het Knokke zijn van Spanje.  Maar Zarautz valt behoorlijk tegen.  Behalve een meute Spanjaarden die hun parasol niet kwijtkonden in San Sebastian is er hier niets te zien.

Vader houdt Spanje voor bekeken en keert terug via een alternatieve weg en komt daardoor geheel toevallig terecht in het kleine dorpje Urrugne.  Hij hoopt daar te kunnen avondmalen want er staat een wegwijzer van een auberge.  Een klein marktje loopt er op zijn einde.  Jammer genoeg is de auberge gesloten.  Vader hoopt op de verdere weg terug nog wel iets te vinden om te eten.

Maar de algemene trend in deze regio is dat zodra je de trekpleisters verlaat er verder niets te beleven valt.  En naar de trekpleisters trekt uiteraard iedereen, en precies vandaag in het bijzonder.  Een parkeerplaats vinden is heel moeilijk.  Zo loopt vader een aantal gezellige eetgelegenheden mis.  Vader moet zelfs de handdoek in de ring gooien.  Het avondmaal wordt van armoe afgehaald op de camping.  Steak haché en kip nuggets met frieten.  Moeder kiest voor een gezonde salade Niçoise.  Moeder had gehoopt toch iets feestelijker te kunnen eten op deze dag waar Zulte-Waregem bovenaan het klassement prijkt...

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     


Maandag 15 augustus

Gisteren was het zondag en het was vader ontgaan : op zondag komt normaal bij het ontbijt een zacht gekookt ei op tafel.  Gisteren was het de rustdag van de Heer ; vandaag ging de moeder van Zijn zoon naar de hemel.  Dus is het vandaag eigenlijk ook een beetje een ei-dag.  Vader zet zijn zonde van gisteren recht.

Moeder probeert bij het ontbijt Het Nieuwsblad te downloaden op de iPad zodat zij het verslag kan lezen over de overwinning van haar favoriete voetbalploeg.  Tevergeefs.  Ze legt zelf de link nog niet maar het is Maria haar schuld.  Geen Nieuwsblad editie vandaag wegens feestdag.  Vader stelt moeder voor om de site van Sporza te raadplegen.  Moeder leest het verslag en haar haar komt recht.  Ze heeft klachten.  Voor de zoveelste keer is de teneur in het verslag dat de overwinning het gevolg is van een zwak spelende tegenstander en niet een sterk spelend SVZW.  Datzelfde fenomeen werkt al jaren op haar systeen bij het lezen van Het Nieuwsblad.  Moeder probeert de beelden te downloaden maar krijgt dan de melding dat Sporza geen rechten heeft om voetbalbeelden te tonen in het buitenland.  Moeder is niet tevreden.

Maar moeder is niet alleen.  Ook vader is niet tevreden want vanmorgen werd hij twee oude stokbroden aangesmeerd in de superette van de camping.  Dan rijdt een mens meer dan 1000 km om twee weken af te zijn van het oud brood van de Waregemse bakkerij P.

Na de niet onaardige rit van gisteren naar San Sebastian gaat het er vandaag rustig aan toe.  Een dagje niets doen, een dagje zwembad.  Maar het is er behoorlijk druk ; men zou denken dat men weer in San Sebastian is.  Vader en moeder lezen hun boek afgewisseld met een afkoelende duik in het zwembad.  Vader moet er wel zijn gedachten bijhouden want sinds vanmorgen zwemt er een freule rond die dezelfde Maya-de-Bij bikini draagt als moeder.  Een vergissing is snel gebeurd...

Vader zit in de helft van de lezing van zijn boek en kan al stilaan de grote lijnen van de Bijbel, herverteld door Dimitri Verhulst, samenvatten.  Een ding is duidelijk : in die tijd werd er naar hartelust gevogeld.  En het stak niet nauw met wie.  Met de eigen vrouw, de slavin, de halfzus en zelfs met de stiefmoeder.  Allemaal werden ze zonder gêne en soms met goedkeuring van de eigen man bestegen.  Zwanger geraken ging zonder problemen, zelfs op 80-jarige leeftijd.  Altijd was het een schot in de roos en zo goed als altijd werd een zoon gebaard.  De weinige vrouwen die in die tijd op de wereld kwamen hadden dus maar best niet te dikwijls een zeer hoofd.  De geneeskunde stond ook op punt want iedereen lag nooit voor zijn 150ste verjaardag definitief plat.  Isaak, zoon van Abraham, werd bijvoorbeeld 180 jaar.  Ja... Abraham... dat moet zowaar de Roger van Dobbit TV zijn geweest van zijn generatie.  Als het hem inviel bouwde hij op de meest onherbergzame plaatsen een altaar en dat zonder deftig alaam van Black & Decker of Caterpillar.

Mirakel aan het zwembad.  Door de luidsprekers klinkt Belgische muziek van Balthazar.  Respect.  Ook al is het gejank, je moet het toch maar doen om in een godvergeten gat in Frankrijk gespeeld te worden.

In de namiddag worden temperaturen gemeten van rond de 37 graden.  Vader en moeder gaan nog blij zijn dat hun optrekje in een schaduwrijk trekgat staat.  Om enige afkoeling te krijgen zijn er twee opties : het zwembad en de supermarkt want daar is er airco.  Moeder blijft aan het zwembad terwijl vader naar de supermarkt gaat om de ingrediënten aan te kopen voor het avondmaal.

Vanavond staat er spaghetti op het menu.  Eenvoudig te bereiden met relatief weinig afwas.  Bizar genoeg kan vader geen wortels vinden.  Varkensgehakt is ook een zeldzaam produkt maar dat wist vader al.  Bijgevolg is het spaghetti zonder wortels en op basis van jawel Steak Haché.

Vader had vanmorgen even contact met een bevriend sportjournalist gespecialiseerd in voetbal en liggend karabijnschieten.  Vader doet zijn beklag dat moeder de beelden niet kan bekijken op Sporza.  De bevriend journalist tipt vader om te kijken via Stadion op de site van VTM.

Na de spaghetti vertelt vader moeder het goede nieuws.  Moeder en zoonlief kijken naar de beelden.  Maar helaas komt moeder haar haar weer recht voor alweer dezelfde redenen als vanmorgen.  Ze had juist haar haar geblazen.  Zonde van het werk.

De avond valt en er is een weersverandering op komst.  Het begint zwaar te waaien.  Denappels vallen uit de bomen alsook de eerste verdwaalde regendruppels.

Het is discoavond in de arena.  In de verte weerklinken de jaarlijkse klassieke wereldvreemde Franse campinghits.

     

     

     

     


Dinsdag 16 augustus

Vandaag staan Arcachon en Cap-Ferret gepland.  Vader heeft beslist via de gewone wegen naar het noorden te rijden om dan terug te keren via de snelweg.

Onderweg begint zoonlief moeder weer te burken.  Moeder kan er niet meer om lachen en schiet uit haar kraam.

Vader houdt een eerste halte in Gastes aan de 'Lac de Biscarosse et de Parentis'.  Het treft, er is daar juist een klein marktje aan de gang.  Zoonlief investeert in een nieuwe zonnebril.  Moeder ziet een nougatkraam maar loopt het straal voorbij.  Moeder heeft nare ervaringen met nougatkramen.  Een portie olijven en tapenades gaan er altijd in maar Habib begrijpt niet goed de betekenis van 'un petit peu'.

Zoonlief is zich aan het ontplooien tot ridder van de nicotineverdelging.  Moeder mag aan tafel drinken, maar om te paffen wordt zij door zoonlief vriendelijk doch kordaat naar een andere bank verwezen.  Vader mag met zijn halve liter blijven zitten.

Arcachon is een leuke badplaats.  Gezellig maar niet overmatig druk.  Vader is vandaag de lomperik van de dag en hij kegelt zijn 1664 tegen de vlakte.  Hij krijgt er een nieuwe van de ober, gratis en voor niks, maar deze keer houdt vader hem stevig vast.  Op het stand zijn zandsculpturen gemaakt van beesten.  In de binnenstad voelt moeder zich volledig in haar element.

Cap-Ferret ligt amper 2 km aan de overkant van Arcachon maar om ter te geraken moet de volledige baai worden rondgereden.  Een trip van zo'n slordige 60 km.

Op die trip valt er een crapuleus feit vast te stellen.  Moeder zit er met een dringende behoefte en vader laat haar haar ding doen op een stoffige parkeerstrook.  Wanneer vader eveneens uitstapt hoort hij het geluid van een poes.  Hij doet zijn werkhandschoenen aan en gaat in het struikgewas op zoek naar de bron van het geluid.  Een klein poesje van nog geen 10 cm lang ligt daar te krijsen om haar moeder.  Hoogstwaarschijnlijk daar gedropt als een stuk vuil door één of ander stuk onmens.  Was tante dit jaar mee geweest op reis dan zou het beestje asiel hebben gekregen in België.  Vader kan met pijn in het hart weinig ondernemen.

Na een moeizame tocht met druk verkeer wordt Cap-Ferret bereikt.  Het eindpunt van het schiereiland is een mooi stukje natuurgebied.

Op Cap-Ferret zit er grondige storing op de vader-zoonlief relatie.  Hormonen beginnen meer en meer parten te spelen.  Zoonlief verbergt zich achter zijn zonnebril en beperkt zich voortaan tot de woorden ja en nee.

De terugrit vanuit Cap-Ferret is nog moeizamer dan de heenrit.  Er is maar één weg om terug te keren en die is verzadigd.  Vader gaat op zoek naar een restaurant voor het avondmaal en hoopt dat na het dessert de file wat zal opgelost zijn.

Vader zijn ogen vallen op restaurant 'La Pleine Mer' in Piraillan.  Het is dan 19u15 maar de service begint maar vanaf 19u30.  Aperitieven voor openingstijd lukt niet.  Dan maar een kwartiertje mediteren met zicht op de Bassin d'Arcachon.

Amper aan tafel loopt het restaurant in geen tijd vol.  Dit is een goed teken.

Moeder gaat voor de Linguines et couteaux au pesto, vader voor de Dorade au beurre blanc en zoonlief voor een Entrecôte au gorgonzola.  Voor dessert passeren twee borden Profiteroles voor vader en zoonlief hun neus.  De calorieën zijn binnen voor vandaag.  Dit is de keuken waar vader op reis naar op zoek gaat.

Na het eten valt zoonlief iets op.  Iemand heeft precies de stop uit het Bassin d'Arcachon getrokken.

Het verlaten van het schiereiland verloopt nog altijd stroef.  Om 23u rijdt vader de parking van de camping op met meer dan 300 km op de dagteller.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     


Woensdag 17 augustus

Na de royale autorit van gisteren wil moeder vandaag haar gat laten bekomen op een transat van het zwembad.  Donkere wolken kleuren de hemel wat direct zijn invloed heeft op de bezettingsgraad van de ligstoelen.  Het is bijgevolg zeer rustig vanmorgen aan het zwembad.  Moeder profiteert ervan om in het bubbelbad haar zitvlak terug in de juiste plooi te krijgen.

Rond aperitieftijd komen de tapenade en de olijven van Habib op tafel.  Visueel zit de tapenade bij moeder al behoorlijk mis.  Die doet haar aan vanalles denken behalve aan tapenade.  Bij de smaaktest is het hek al helemaal van de dam.  Gans Habib zijn gerief vliegt de vuilbak in.

Tijdens de namiddag gaat moeder haar rug bijkleuren.

In de vooravond is er wat opschudding aan het zwembad wanneer de SAMU (de MUG) een tiener moet reanimeren die aan het verdrinken was.

Zoonlief verstuikt even later zijn grote teen en kan nog moeilijk lopen.  Zoonlief denkt dat zijn teen scheef staat omdat hij gebroken is.  Een Dafalgan brengt voorlopig redding.

Vader gaat shoppen in de Leclerc van Souston.  Kwestie van eens een andere winkel aan te doen.  Op het menu vanavond een collectief steak haché moment.  Vader ziet in de diepvriesafdeling pommes salardaises (aardappelen gebakken in eendenvet met look en peterselie) liggen, een specialiteit uit de Dordogne die hij er enkele jaren geleden heeft leren kennen.  Vers overheerlijk ; uit de diepvries overgemakkelijk.

Iedereen is tevreden met vader zijn menukeuze.

     

     

     


Donderdag 18 augustus

Deze nacht is het beginnen regenen.  Het moest er een keer van komen.

Vader kon geen betere titel hebben gevonden voor zijn vakantieblog dan "volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief dagelijks op de voet".

Met de voet van zoonlief komt het niet goed.  Het zou wel eens kunnen zijn dat zijn teen inderdaad gebroken is.  Vader en moeder, goed voor samen 3 gebroken tenen, herkennen de kenmerken en symptomen.  Aan gebroken tenen valt er niet veel te doen behalve te ondergaan.  Met voeten op reis gaan... het is nooit een goede combinatie geweest en daar weet moeder alles van.  In 2006 op doortocht naar Salou verstuikte moeder al tijdens de heennachtrit haar voet.  En nog geen week later, toen de voet eindelijk was bekomen, viel een toen nog 4-jarige zoonlief, met tabouret en al, op diezelfde voet.  Problemen met voeten, het zit in de familie.

De feiten zijn geen voetnoot ; de rest van het activeitenschema zal moeten worden aanpast.

Om de voet te sparen plant vader vandaag een autorit naar Frans Baskenland.  De heenrit loopt door een mooi stukje natuur en geheel uit het niets besluit vader om te picknicken.  In Bidache wordt in een buurtwinkeltje wat salami, hesp en drank gekocht.  Aan de overkant is een bakkerij.  Die levert het stokbrood.  Moeder ziet er echter ook belegde broodjes liggen en koopt er zich één met mozzarella en tomaten.

Onderweg draait vader 'Forêt de Mixe' in.  Daar zullen de voeten onder tafel worden geschoven.  Vader ziet een bankje.  Zoonlief huppelt er naartoe.  Vader en zoonlief zorgen voor hun eigen kost.  Het broodje van moeder lijkt een dag te oud te zijn.

Daarna zet vader koers naar Saint-Jean-Pied-de-Port, stadje met een citadel.  Helaas is het er behoorlijk druk en kan er niet geparkeerd worden op huppelafstand.  Noodgedwongen moet er verder gereden worden.

In Saint-Etienne-de-Baïgorry parkeert vader rechtover een terras.  Daar draait moeder een Mojito Basque binnen.  Bij de Mojito Basque is de rhum vervangen door Izarra, een Baskisch likeur.

Vader zet de tocht verder via kleine wegen door de Baskische velden.  Straatnamen zijn hier zowel in het Frans als in het Baskisch aangeduid.

Vader veegt er zijn voeten aan : geen vers eten vanavond maar afhaalpizza's van de camping.  Het zijn dezelfde pizza's die worden geserveerd in het restaurant.  Ze zijn best lekker.  Zoonlief kiest voor nog maar eens kipnuggets met frieten.

     

     

     

     

     

      

     

     


Vrijdag 19 augustus

Meteo France voorspelt in de voormiddag mooi weer maar naarmate de dag vordert komt er bewolking en vervolgens regen en onweer.

Moeder laat het niet aan haar hart komen en vult zich met Ricard.  Vervolgens wordt zoonlief zijn tenen getaped.

Aan de hemel komen de eerste speelse wolkjes tevoorschijn.

Er werd vandaag zoonlief een dag aan het nabije meer beloofd maar gezien de weersvoorspellingen lijkt het beter de dag door te brengen aan het zwembad.  De hormonen van zoonlief schieten weer in gang.  Het is niet naar zijn gedacht en hij blijft in zijn bed liggen.

Maar vader trekt er zich geen bal van aan en gaat toch naar het zwembad waar op de middag het kampioenschap Splash wordt uitgevochten.  Bedoeling is om van de glijbaan het water in de plonzen en het talrijk opgekomen publiek zo nat mogelijk te spatten.  De bookmakers zijn het unaniem eens : gedoodverfd winnaar is Jean-Claude alias 'Le Canon'.  Tijdens de preselectie ploft Jean-Claude de plas in en maakt iedereen zeiknat.  Het zwembadpersoneel denkt al aan de overuren die zij vanavond zullen moeten kloppen om het waterpeil terug op niveau te brengen.  Maar de finale draait anders uit.  Jean-Claude laat zich overklassen door een onbekende outsider.  De winnaar wenst niet gefotografeerd te worden en wil anoniem blijven.

Vader daarentegen wint goud op het kampioenschap Mister Belgian Beauty.  Er is maar één Belg op de camping...

Op de middag haalt vader zijn kunsten frieten recycleren uit.  Via een door hemzelf bedachte en verfijnde speciale techniek worden de door moeder veel te veel aangekochte frieten van gisteren terug tot leven gebracht.  Het smaakt vader en zoonlief.  Moeder heeft zo haar bedenkingen.

In de namiddag wordt dan toch naar het 'Lac de Léon' getrokken zodat zoonlief zijn hormonen wat kan koelen in het water.  De bewolking neemt alsmaar toe en uiteindelijk vallen enkele weinige druppels.  Vader is de zot van dienst en mag het drijvend materieel opblazen.

Na wat drijven houdt zoonlief het meer voor bekeken ; hij weet duidelijk niet wat hij wil.

Moeder wil lossen en vader wil vullen.  Aan het meer ligt een terrasje waar moeder een Pina Colade binnendraait.   Zoonlief let op zijn lijn en stelt het met één bolletje speculoosijs.  Vader houdt het bij de vaste waarden : een Affligem van het vat.

Vanavond geen junkfood meer op het menu.  Het is tijd voor deftig eten.  Vader heeft twee deftige stukken Onglet de Boeuf gekocht (smaakvol stukje rund en lievelingseten van Jeroen Meus).  Gebakken in stukjes en geserveerd met fijne boontjes.  Top.  Moeder doet het met een zelf gemaakte Salade Niçoise.

     

     

     

     

     

     

     

     


Zaterdag 20 augustus

De camping ligt er deze morgen troosteloos bij.  Het is koud, het is nat, een groot deel toeristen is vertrokken om plaats te maken voor nieuwe.  Vandaag stond normaal een dagtrip naar Biarritz gepland maar het weer is er niet naar en zoonlief zijn voet is nog niet in orde.

Zoals moeder al maanden sprak om naar Biarritz te gaan sprak ze ook al maanden erover om deze zomervakantie te fietsen.  Uiteindelijk is het nog vader die iedereen over de streep trekt om het zadel op te springen.  Naarmate de dag vordert zou het weer wat moeten beteren zonder dat het echt snikheet wordt.  Ideaal fietsweer.

Vader trekt kop en zet koers naar het noorden, naar Léon, daar waar zoonlief gisteren zijn hormonen heeft gekoeld.  Deze regio is goed voorzien van fietspaden.  Er loopt een rechtstreeks fietspad door de bossen naar Léon.  Onderweg zijn de eerste herfstkleuren al zichtbaar.

In Léon is het markt.  Allemaal kraampjes met streekproducten maar moeder haar ogen worden meteen getrokken naar één kraam : Habib Olives.

Door de fietstocht zijn heel wat calorieën verbrand.  Hoogtijd om die te compenseren.  Er lijkt maar één deftig restaurant te zijn in Léon en dat is 'Le Pignon'.  Moeder kiest de 'salade du Pignon' en zoonlief een pizza met chorizo.  Vader gaat voluit voor de 'Parillada de Canard'.  Een plank met daarop alles wat zowat eetbaar is aan een eend : een bil, een stuk borst, gegrilde hartjes, gebakken maagjes en een toastje met fois gras, dat alles vergezeld met frietjes, ratatouille en zoals het voor vader hoort een minimum aan konijneneten.  Vader gaat gestructureerd te werk en houdt het beste, de fois gras, voor het laatst.  Vader denkt dat hij na Waregem Koerse best weer eens een soepdieet kan inplannen.

Maar vader twijfelt of hij wel genoeg voedingsstoffen binnenheeft om de terugrit te kunnen uitrijden en neemt voor de zekerheid nog een sorbet van peche en kers.

Tijd om terug te keren.  Tegen wind en met een maag vol eendewisselstukken vindt vader dat de heenrit toch iets vlotter ging, en na verloop van tijd vindt zijn zitvlak dat het genoeg is geweest.  De camping komt in zicht maar in plaats van de fietsen in te leveren rijdt vader zuidwaarts door naar Vieux-Boucau-les-Bains waar moeder haar tweede adem vindt.

In totaal zijn vandaag 28 kilometer verzet op een manueel vervoermiddel.  Vader en moeder zijn tevreden over hun prestatie.

Moeder en zoonlief eten als avondmaal de overschot van de spaghetti op die vader had ingevroren.  Vader zal zich beperken tot de rest van de rest van de tweede spaghettisessie want hij kan nog even verder op zijn reserves.

Vanavond ontvangt Zulte-Waregem in het Regenboogstadion Oostende.  Moeder zet alle middelen in om de wedstrijd live te volgen.  Via de livestream van Radio 1 en simultaan het Match Center van Sporza volgt zij de evolutie van de partij.  Nog voor moeder goed en wel de juiste hellingsgraad van de iPad voor een optimaal zicht heeft bepaald staat het 0-1.  Moeder is niet blij.  Maar wanneer het in de tweede helft 1-1 wordt gaat moeder uit de bol. 1-1 is ook de eindstand.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     


Zondag 21 augustus

Moeder ontwaakt van de regen die klettert op het dak.  Haar handdoeken hangen nog buiten.  Dit was niet voorzien.  De strikte planning voor de overblijvende dagen gaat in het water vallen.

Door de regen blijft moeder binnen in de bungalow en roept via de iPad de uitzending van Stadion op om de beelden te kunnen zien van Zulte-Waregem.

Maar naarmate de voormiddag vorder klaart de hemel uit.

Deze middag geen indrukwekkende borden vol eten.  De restjes charcuterie en kaas gaan de maag in.  Voor vader is dat de overschot van zijn pot rillettes, zijn vakantiestokbroodbeleg bij uitstek.

Daarna krijgt zoonlief zijn zin : een namiddag aan het 'Lac de Léon'.  Het is er bij aankomst bijzonder rustig.  Het strand is bijna uitsluitend voor vader, moeder en zoonlief.  Vader tovert uit zijn dakkoffer zijn indrukwekkende assortiment aan strandgerief.

Het middagmaal was bij nader inzien misschien toch iets te weinig vet.  Een 'coupe Créole' en een 'dame blanche' zorgen voor enige correctie.  Daarna wordt er nog wat geploeterd in het water en gebakken op het strand.  Tegen het eind van de namiddag is er al een pak meer volk.

Bij thuiskomst zet vader zijn eet-eens-de-frigo-leeg actieplan verder.  Zoonlief krijgt een bord samengesteld uit al de overschotten.  Vader en moeder trekken een blik cassoulet open.

Morgen mag moeder de dagorde bepalen.

     

     

     

     

     

     


Maandag 22 augustus

Het is zover.  Moeder gaat eindelijk haar Biarritz zien, de mondaine badplaats aan de Baskische kust.

Vader heeft er zijn handen vol om alles in beeld te brengen.

Na een flinke wandeling langs de kustlijn bij 33 graden is het tijd om de dorstigen te laven.  Vader bestelt een halve liter Affligem en algauw wordt duidelijk dat je hier beter Diesel of Super 98 drinkt op een terras.  11.70 euro voor de vaas Affligem ; in totaal 22.70 euro voor een rondje.  Moest vader naar hier komen met zijn slechte moaten dan gaat hij failliet.

Zoonlief zijn teen is nog altijd niet in orde.  Spijtig voor moeder maar zwaar flaneren in de winkelstraten zit er niet meer in.

Gezien de kortste weg diegene is die het minst lang is wordt in plaats van het langzaam hellend wandelpad deze keer de trappen recht naar boven genomen naar de auto.  Moeder puft zich bijna dood.

Het is nog maar kort na de middag en vader besluit om nog een klein ritje te doen in het binnenland.  Na amper een tiental kilometer rijden komt al een heel ander landschap tevoorschijn.  Vader zet koers naar de Col d'Ibardin en komt zo even later in het Spaanse dorpje Bera terecht.  Daar ligt een leuk terrasje in de schaduw van een boom.  De dorstigen worden terug gelaafd.  Dit keer een rondje op basis van een halve liter Ambar : totaal 6.50 euro.  Zwaar contrast met de mondaine badplaats...

Het is gezellig in Bera.  Moeder haalt er nog wat tapas bij : wat broodjes, een kaaskroket, een champignonkroket en een pikante rundskroket.

Voldaan zet vader de rit verder en komt terecht in het Franse bergdorpje Sare waar even wordt halt gehouden.  Moeder wil niet blijven plakken want ze zou graag nog een verfrissende duik in het zwembad van de camping willen plaatsen.

Terug op de camping komen de hormonen van zoonlief nog eens in actie.  Hij wil niet mee gaan eten in het restaurant van de camping.  Hij verkiest oud brood stokbrood met salami.

Vanavond zijn het er mosselen à volonté maar vader heeft zich niet ingeschreven.  Moeder moet het dan maar stellen met mosselen van de kaart.  Maar ook die enkele portie is ruim voldoende.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     


Dinsdag 23 augustus

Maar niets kan duren, niets kan eeuwig blijven zijn.
Aan mooie uren komt, altijd een eind.

Frank Vander Linden zong het al jaren geleden.  Vandaag is het een feit.  De laatste dag in Messanges is aangebroken.

Veel calorieën zullen er vandaag niet worden verbrand ; in het slechtste geval komen er nog een pak bij.

Moeder leest voor de laatste keer op haar gemak de digitale krant ; vader eet voor de laatste keer zijn croissantjes.

Vandaag niet meer maar ook niet minder dan een dagje zwembad.  Moeder placeert zich voor de laatste keer op haar vaste plaats onder de houten parasol.  Stralende hemel.  Enkel vliegtuigen slagen er in met hun contrails even het matte blauw om zeep te helpen.  De temperatuur stijgt boven de 30 graden en de zon bakt iedereen bien cuit.  Zoonlief wordt voor de laatste keer ingesmeerd.

Het grootste gevaar bij dergelijke hoge temperaturen is dehydratatie.  Voldoende drinken is belangrijk.  Op weg naar het containerpark blijkt dat aan dit probleem duidelijk hard werd gewerkt.

Waar het ooit begon zal het eindigen.  Het laatste avondmaal vindt plaats in Pizzeria "Le Grillon" ; daar werd de ook de eerste avond gegeten.  Moeder neemt er deze keer een voorgerecht bij : een carpaccio van rund.  Vervolgens passeren weer drie pizza's.  Vader en zoonlief sluiten de vakantie af met tiramisu.

Moeder zit met het inpakken in haar hoofd en begint al zwaar te stressen en meteen ook zwaar op vader zijn zenuwen te werken.  Vader begrijpt al die commotie niet want er is geen enkele deadline.

Moeder gaat vroeg slapen om morgen nog vroeger te kunnen opstaan.

Vader blijft nog wat op.  In de verte klinkt de campingfuif.  En ja, ook nu weer passeren zoals elke dag, elk jaar de klassieke campinghits die wereldberoemd zijn in Frankrijk : 'Hey baby' van DJ Otzi en 'Last Night' van Chris Anderson.  Al moet gezegd dat er dit jaar een serieuze zwakte is voor Boney M en het liedje 'Gotta go home' in het biezonder.

Vader gaat rond 22u slapen.  Moeder ligt een dennenbos om te zagen.

     

     

     

     


Woensdag 24 augustus

Vader heeft het niet gemakkelijk gehad deze nacht.

Vader had in de pizzeria nog een espresso gedronken en was nog redelijk fris toen hij ging slapen.  Voor de eerste keer is de warmte blijven hangen in de bungalow.  Moeder lag te snurken gelijk een bronstige zeug en lag te vertellen vanuit haar dromen.  Zoonlief trok de nacht weer door en stond te pas en te onpas op om te drinken, net als moeder maar zij om te naar het toilet te gaan en te paffen.  En vader die hoorde alles ; vader heeft er met andere woorden een verkwikkende nacht op zitten.

Moeder staat om 5u30 op.  In 3 uur tijd wordt het slagveld herschapen tot een blanco strafblad.

Om het te laten vooruit gaan staat vandaag onderweg enkel stokbrood met salami op het menu.

En het is ook nodig want in Parijs is het koekenbak van je welste.  1u30 tijdverlies in de file en dat bij 39 graden.  Vader en moeder kunnen gelukkig lachen met de feiten ; zoonlief die maft de file uit.

Om 20u30 is Waregem bereikt.  Frituur Eric zet een orgelpunt achter de vakantie.