Home  Vakantieblogs

   

ZOMERVAKANTIE 2017
PUGET-SUR-ARGENS
 
volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief
dagelijks op de voet

 

 


Zaterdag 12 augustus

Bison Futé voorspelt dat deze zaterdag in Frankrijk één van de zwartste zal zijn in het verkeer.  Niet dat nu alle Franse negers samen een motortreffen hebben georganiseerd, nee, het is een wisselweekend.  Vanuit hun zuidelijke vakantiebestemming gaan de zwartgeblakerde vakantiegangers weer naar het kille noorden om plaats te maken voor een verse lading bleekscheten.  De chassé-croisé heten de Fransen dat.  En dat met een gegarandeerd rendement : massa's files.  Om aan deze miserie te ontsnappen boekte vader de vorige jaren altijd van woensdag tot woensdag maar dit jaar kon dit niet door de zware vakantieagenda van zoonlief.

Om 3u loopt de wekker af.  Toch iets te vroeg naar vader zijn gedacht die middernacht nog bewust heeft meegemaakt.  Moeder hoort de wekker niet.  Vader is verplicht om haar manueel terug ter aarde te brengen.  Maar moeder rebelleert.  Moeder maakt vader er op attent dat zij deze zaterdag wel mag uitslapen want ze moet vandaag niet gaan werken.  Moeder heeft er gisteren een zware dag opzitten.  Zoonlief is donderdag teruggekeerd van chirokamp met een berg wasgoed.  Moeder heeft dat vrijdag nog allemaal mogen verwerken.  Daarnaast moesten ook nog de valiezen worden gemaakt.  Moeder kon geen structuur brengen in haar werk ; een probleem waar vader eigenlijk ook mee kampte.  En moeder is die vrijdag 's avonds nog naar Zulte-Waregem versus Club Brugge gaan kijken waarvan het resultaat niet echt verhelderend van geest was.  Moeder heeft net als vader ook middernacht nog bewust meegemaakt.  De scheefgetrokken realiteit op dit prématinaal uur is dus begrijpelijk.

Vader slaagt er vrij snel in om moeder ter orde te brengen.  Maar moeder komt ook vandaag maar niet op dreef.  De klok tikt en niets gaat vooruit.  Dat begint op vader zijn zenuwen te werken.  De rest van de bagage geraakt moeizaam afgewerkt en het gevoel dat er vanalles vergeten is begint meer en meer bij moeder te domineren.  Wanneer vader alles inlaadt krijgt hij ook die indruk want kan hij door de achteruitkijkspiegel door de achterruit kijken zonder dat er bagage in de weg ligt.  Iets wat in het verleden niet het geval was.

Om 5u zet vader de rit van 1150 km in.  Het traject loopt over Reims-Dijon-Lyon-Orange om dan tot slot af te buigen naar het oosten.  Alles rijdt redelijk vlot maar vanaf Dijon is voelbaar dat er meer volk op de weg is.  Lyon nadert en de verkeersinfo meldt dat het daar dik in orde is.  Vader besluit om niet door Lyon te rijden maar de ruime omweg te nemen die de stad langs het oosten omringt.  Een omweg maar de juist keuze.  Ondertussen zijn de verkeersberichten alsmaar slechter.  Tussen Lyon en Orange is al een extra wachttijd van 2u30 genoteerd en die blijft maar groeien.  Moeder, die al groen kleurt van de niet toegekende strafschop de dag voordien, kleurt als met de minuut donkergroener als ze er nog maar aan denkt dat ze straks 2u30 of meer gaat stilstaan.  Zoonlief trekt er zich niets van aan.  Hij blijft maar slapen.

Kort buiten Lyon, in Vienne, is de ellende duidelijk zichtbaar op de GPS.  De A7 kleurt in als één grote file.  Boven de snelweg meldt een dynamisch bord 'Valence, suivez BIS'.  De Itineraires BIS zijn alternatieve wegen uitgewerkt door Bizon Futé wat zowat vergelijkbaar is het het Belgische Touring Mobilis.  Vader slaat op goed geluk af zodat hij zich niet te pletter rijdt op de file.  De eerste kilometers vallen redelijk tegen.  Vader wordt volledig van de werk weggestuurd, krijgt een omleiding binnen de omleiding op zijn bord.  Vader vloekt, twijfelt even om terug te keren.  Maar de weg groeit uit in een waardig alternatief, vlot rijdend, lopende volledig door het binnenland langs de A7 naar beneden en heeft ondertussen als eindbestemming Marseille gekregen.  Een mooie route voor wie in alle rust van Lyon naar de middellandse zee wil rijden, wie geregeld wil genieten van mooie landschappen, wie geregeld wil stoppen in pittoreske dorpjes, wie geregeld een pintje wil drinken.  Het traject zou een étappe uit de Tour de France kunnen zijn en lijkt zo te zien erg in trek bij motorrijders.

De GPS geeft aan dat de ellende stopt nabij Bollène.  Vader verlaat na 150 km de Itineraire BIS en gaat daar terug de A7 op met als resultaat dat vader geen files heeft gezien.  Op enkele vertragingen na aan een Péage blijft dat immers zo tot aan de eindbestemming.  Onderweg valt wel nog een uitgedoofd bosbrandje te bewonderen.  Klokslag 19u en 1200 km verder (50 km omrijden is de tol om het filevrij te houden) checkt vader in.

Een pizza gaat 's avonds nog de maag in het restaurantje van de camping om vervolgens het bed in te duiken.

    

     


Zondag 13 augustus

Omdat dit jaar de reis maar 10 dagen lang duurt heeft vader wat het weer betreft geen risico's genomen.  De bestemming is de Azuurkust geworden.  Camping "La Bastianne" ligt in Puget-sur-Argent op een boogscheut van Frejus.  Als het hier 10 dagen lang zou regenen dan is het klimaat wel echt definitief omzeep.  De camping is niet al te groot en tot nu toe al bij al rustig.

Vader heeft als logement geopteerd voor het model "Villa". Met een ruime living, twee slaapkamers, airco en een groot naar het zuiden gericht terras is deze alleenstaande luxueuze woning het ideale vakantieverblijf.  Het uitzicht vanaf het balkon over de tropische voortuin op de hoofdstraat is uniek.  De private parkeerplaats zorgt voor extra comfort.

Om te bekomen van de lastige dag van gisteren staat vandaag een dag zwembad op het programma.

Maar eerst moet de frigo gevuld worden met spijs en drank.  Vader en moeder gaan 's ochtends naar de nabijgelegen grote Carrefour.  Toeristen crossen er gelijk mieren in rond op zoek naar proviand.  Veel te druk.  Vader denkt er aan om voor de volgende dagen een kleinere winkel te zoeken om boodschappen te doen.

Het zwembad is wat het moet zijn : een bad om in te zwemmen.  De tijd dat zoonlief zich uitleefde in glijbanen is immers voorbij.  Nu verkiest hij pina colada boven een polyesteren buis gevuld met chloorwater.

Vader maakt 's avonds spaghetti ; moeder ruimt de boel op.  Vader is blij dat moeder in zijn team zit !

Morgen weer actie.

     

     


Maandag 14 augustus

De luxueuze villa met zicht over de tropische tuin op de hoofdstraat heeft toch zijn nadelen.  Aan de hoofdstraat ligt ook de speeltuin.  De vorige dagen was het er zeer rustig maar vanmorgen is het andere koek.  Rond 8u komt daar een dochterlief van een andere vader eventjes met een schelle stem de wijde omgeving van haar aanwezigheid kenbaar maken.  Moeder ergert zich mateloos.  Daarnaast is de inrichting van de villa niet zo stevig als hij lijkt.  Vader loopt tegen de opgehangen brandblusser die vervolgens net naast zijn voet op de grond kletst ; moeder slaagt er in om de douchekop van de muur te rukken alsook bij het vegen de bezem te ontmantelen in losse delen.  Genoeg redenen om vandaag op stap te gaan !

In zijn dakkoffer steekt vader in België bij vertrek al het lompere strandgerief : stoelen, ligzetel, opblaasbare matrassen, parasol, enz...  Maar gezien daartussen wel wat plaats is steekt vader daar op het einde nog de door moeder klaargezette schoenen tussen.

Een oorlog is snel gebeurd... Vandaag staat een dag aan het meer van Saint-Cassien op het menu.  Kwestie van daar vlot het strandgerief te kunnen lossen haalt vader er voor vertrek de nog niet gebruikte schoenen van tussenuit.  Het was vader bij het laden niet opgevallen maar moest eerstdaags de derde wereldoorlog uitbreken dan heeft moeder er tenminste voor gezorgd dat er genoeg schoeisel is om de oorlog te overbruggen.

Het meer van Saint-Cassien ligt amper 20 km van de camping.  Een verstandige bestemming want de weg naar de kust is één grote file.  Vader kent het meer al van in zijn jonge jaren en moeder is er later ook al eens met vader, met een zoonlief met melktanden en met vader zijn slechte moaten naartoe geweest.  Ondanks de charme van het meer is het er nog altijd even rustig als toen.  Toeristen verkiezen er nog altijd voor om in de file te gaan staan, wanhopig te zoeken naar een parkeerplaats en om vervolgens als braadkippen op het strand te gaan liggen.

Het meer ligt een stuk lager dan de weg die er langs loopt.  Wegens onaangepast schoeisel is de tocht naar beneden voor moeder allesbehalve een sinecure.

Aan het meer is er plaats zat.  Moeder kiest een plaats in de schaduw.  Iedereen doet waar hij goed in is : moeder in drijven, zoonlief in het opzoeken van de 4G verbruikslimiet en vader in eten.  Een groot deel van de namiddag wordt doorgebracht aan het meer.

Eenmaal terug duiken vader, moeder en zoonlief het zwembad van de camping in om vervolgens, na een ruime aperitief, via de take-away twee pizza's en een portie frieten met kipnuggets af te halen.  Geen afwas vandaag voor moeder.

     

     

     


Dinsdag 15 augustus

Vanmorgen is het rustig aan de luxueuze villa met zijzicht op de speeltuin.  De schelklinkende klinke zal nog in haar bed liggen wat vader en moeder zijn vroeg op.  Vandaag is een bezoek aan Saint-Tropez gepland waarbij de verplaatsing gebeurt per boot.  En gezien voor vader de vroegste boot al laat genoeg is is iedereen al op om 7u.  Vanuit Les Issambres is er een veerdienst naar Saint-Tropez.  De boot vertrekt om 8u30 en de overzet duurt zo'n 30 minuten.

Gezien de bakker op de camping pas open gaat om 7u30 is er geen tijd meer om te ontbijten.  Vandaar dat het ontbijt genuttigd wordt in Saint-Tropez zelf.  Koffie, stokbrood, confituur, chocopasta, koffiekoek en vers geperst fruitsap.  Een kloek ontbijt voor een al even kloeke prijs.  Eenmaal op kracht begeven vader, moeder en zoonlief zich langs de matuvuboten het centrum in.

Op het moment van het ontbijt viel Saint-Tropez nog mee.  Maar in de duur van het ontbijt is de badplaats uitgegroeid tot een mierennest van toeristen.  Op de wekelijkse dinsdagmarkt is het één en al drummen.  Allesbehalve gezellig.  Moeder die anders graag op zuiderse marktjes rondloopt heeft het binnen de kortste keren gehad.  En vader is van hetzelfde gedacht.  In de straatjes is het al een even groot zottekot, al ziet moeder door de massa wel wat schoeisel staan dat haar bevalt, maar haar kundig oog heeft gezien dat het namaak is.

Na nog geen 3 uur wordt Saint-Tropez voor bekeken gehouden en wordt terug koers gezet langs de matuvuboten naar de veerboot.  Een matuvuboot hebben is een zaak.  Als er dan een grotere matuvuboot naast je vaart dan kom je maar vrij onnozel over en ga je maar beter gaan kakken...

Geen schoenen dus uit Saint-Tropez.  Terug aangekomen op de camping is het even schrikken want daar lijkt effectief de derde wereldoorlog uitgebroken.  De Amerikanen hebben er al postgevat !

Na een duik in het zwembad besluit moeder om een grote tuk te doen in de tropische tuin van de luxueuze villa met zicht op de hoofdstraat.  Die hoofdstraat begint trouwens meer en meer een bron van ergernis te worden.  Veel lawaai makende spelende kinderen en getier.  Bij momenten is het echt niet aangenaam.

Terwijl moeder haar uiltje vangt gaan vader en zoonlief boodschappen doen in een andere winkel dan het mierennest van de Carrefour.

Vanavond maakt vader kippenbillen met provençaalse saus.  En moeder die goed uitgerust is, die mag weer afwassen.

     

     

     

     

     

     

     


Woensdag 16 augustus

Moeder wil graag eens het zilte middellandse zeewater voelen.  Doorgaans gaat dat gepaard met een hoop gezaag van zoonlief want die verdraagt geen zoutwater.  Er is een compromis : vader en moeder gaan vroeg op de ochtend naar de beach en zoonlief mag alleen blijven en uitslapen.  Een voorstel dat zoonlief met open armen in ontvangst neemt.  Zo zal hij geen tijd verknoeien en zich nuttig kunnen bezig houden met youtube.

Rond 9u30 zetten vader en moeder aan richting Les Issambres.  Onderweg is het al redelijk druk.  Andere vaders en moeders zijn duidelijk van hetzelfde gedacht.  Onderweg wordt het alsmaar drukker en moeder vindt qua strand haar gedacht niet.  De bakkende massa volk die moeder ziet doen haar nieuwe orders uitvaardigen : kar keren en naar het zwembad.  Daar is het tenminste rustig op dit uur.  Vader doet nog een ijdele poging door om te rijden langs Fréjus-Plage maar ook daar is het al een legbatterij kiekens.  Case closed.  Terug naar de camping waar zoonlief al zijn dagelijkse fulltime job youtuben is begonnen.

Na een goede aperitiefbeurt vergezeld van stukjes stokbrood met Mousse de canard au porto is het op de middag tijd voor het zwembad.  De rust die daar heerst staat in schril contrast met dat van de stranden.  Moeder geniet.  Zelfs zoonlief onderbreekt zijn youtubebestaan even om te komen zwemmen en een cocktail drinken.

Dit jaar geen kampioenschap Splash in het zwembad maar wel een duel waterbandtrekken.  Twee groepen moeten ontersnelst de banden naar de overkant trekken.  Naargelang het thema worden de banden gevuld met kinderen, volwassenen of obezen, soms zittend en soms rechtstaand.  Leuk tijdverdrijf.  Vader verkiest om toe te kijken vanaf de zijkant.

De kippenbillen van vader werden gisteren beleefd opgegeten.  Vandaag tijd voor de echte Franse keuken.  Vader gaat een poging doen om in het nabij gelegen Le Muy iets leuks te zoeken om uit te gaan eten.  Maar amper de weg op naar Le Muy is het al prijs.  Al die braadkiekens van het strand gaan 's avonds terug naar hun logement in het binnenland : file !  Vader slaat evenwel nog voor Le Muy af om via kleine wegen langs Roquebrune aan zijn bestemming te geraken.  Maar die weg is dan plots afgesloten wegens te groot brandgevaar.  Uiteindelijk wordt Le Muy bereikt maar daar is niets gezelligs te vinden.  Vader zet dan maar koers op Callas.

In 2008 zijn vader, moeder en zoonlief, toen nog met de tent, gaan kamperen in Callas.  Vader zijn eerste en tweede slechtste moat in rang verbleven daar toen ook in de buurt.  Op een avond is het ganse gezelschap er gaan eten in een restaurant op het marktje.  Daar zal het vanavond weer gebeuren.

Het 'Hotel de France' is nog niets veranderd.  Het zijn wel nieuwe eigenaars.  Moeder stelt vast dat de kaart verfijnder is dan 9 jaar geleden.  Vader kan het zich niet meer herinneren maar het is volgens hem zeker niet verslecht : de porto's zijn dik in orde !  Zoonlief speelt zeker en neemt een pizza.  Vader een menu met een ravioli van fois gras en truffelsnippers gevolgd door een assortiment van drie gegrillde visfilets ; moeder een krokantje van geitenkaas gevolgd door een eendenborst met honingsaus.  En voor dessert, kwestie van de bergop geparkeerde auto al puffend te bereiken een tiramisu.

Het fileleed van vandaag is vergeten.  Leve het binnenland.

     

     

     

     


Donderdag 17 augustus

Dat moeder een onweerstaanbaar lijf heeft, dat weet vader al 17 jaar.  De autochtone insecten zijn hier ook tot die vaststelling gekomen.  Moeder krijgt tegenwoordig de ene insectenbeet na de andere.  Zelfs de onderkant van moeders voeten blijkt onweerstaanbaar.  Naar vaders lijf kijkt het ongedierte echter niet om...

Vader heeft voor vandaag een rit uitgedokterd in het binnenland ten oosten van de camping.

Onderweg stopt vader aan een apotheek en parkeert zich een paar graden te scheef.  Moeder, die is blijven zitten, krijgt het aan de stok met een wilde Française die er een vierde-wereldoorlogs-drama van maakt dat ze haar parkeermanoeuver nu in 20 tijden heeft moeten doen in plaats van 18.

Eerste stop is Grasse, stad bekend om zijn parfumindustrie.  Al wordt stoppen moeilijker dan verwacht.  Parkeerplaatsen zijn niet te vinden en alle parkings zijn in de hoogte beperkt : 1.90 meter, net de hoogte van vader zijn bolide met dakkoffer.  Geen risico's.  Grasse is volledig op een helling gebouwd en vader zoekt in de steile kleinere straatjes buiten het stadscentrum iets om zijn rijtuig te stallen.  Uiteindelijk vindt vader een plaats ver in de hoogte.  Een trap op de juiste plaats gaat recht naar het centrum.

De laatste keer dat vader in Grasse is geweest moet hij zowat de leeftijd hebben gehad van zoonlief nu.

Grasse is best charmant : kleine steegjes, winkeltjes en terrasjes.  De steegjes worden geparfumeerd waardoor het overal lekker ruikt.  Enig nadeel is dat de terrasjes enkel voorzien zijn voor etend cliënteel.  Wie dorst heeft zit met een probleem.  Moeder slaagt er in om een paar schoenen te vinden voor haar geteisterde voeten.  Diezelfde voeten kunnen er niet mee lachen wanneer er moet worden teruggekeerd naar de auto.  Eén grote klim naar boven ; klein bier in vergelijking met de klim van gisteren in Callas.

Vanuit Grasse gaat het naar Gourdan.  Onderweg zijn verschillende uitzichten te bewonderen.  Gourdan is gebouwd boven op een helling en is zo'n typisch toeristisch dorpje dat zou kunnen in handen vallen van Marc Coucke.  Deel uitmakend van Les plus beaux villages de France ligt het uitgebuit toerisme er iets te dik op maar het is wel mooi.  Moeder houdt het snel voor bekeken.

Het goed getrainde oog van vader heeft gezien dat er nabij de parking van Gourdan een bankje staat.  Daar gaat het middagmaal binnen.

De rit loopt verder langs de Georges du Loup waar de waterval Le saut du Loup te zien is valt.

Via Tourrettes-sur-Loup rijdt vader naar Saint-Paul-de-Vence, ook zo'n Marc Coucke dorp, waar moeder al veel heeft van gehoord en graag wil zien.  Helaas is het daar zeer druk en is parkeren een onbegonnen zaak.

De eindstop wordt niet Saint-Paul-de-Vence maar een Leclerc supermarkt voor wat avondmaal in te kopen.

Vader staat achter de kookpotten.  Het kan gesteld worden : dit jaar is het wel degelijk een luxueuze villa.  Het is het eerste keer in 9 jaar mobilhomen dat vader er in slaagt om meer dan 2 potten terzelfdetijd op het vierpittig gasfornuis te krijgen ; vorige jaren duwde de derde pot altijd een andere de gracht in.

Vandaag op het avondmenu van zoonlief de nationale trots van Frankrijk : de steak haché.  Onverkoopbare stukken rundsvlees die worden gemalen tot gehakt en geperst in ovalen plastieken vormen en dichtgeplakt.  Uiteindelijk, gebakken in boter, zijn die wel best te vreten.  Vader heeft voor zichzelf een pot cassoulet gekocht en moeder heeft voor haar een slaatje met tonijn klaargemaakt.

De afwas is niet mis.  Moeder is allesbehalve blij dat ze in vader zijn team zit.

     

     

     

     

     

     

     

     


Vrijdag 18 augustus

Vandaag een tweede sessie meer van Saint-Cassien.  Het blijft een aangename plaats om naartoe te gaan.

Vader zoekt een ander strandje dan enkele dagen geleden.  Terwijl de modale toerist de weg naar het meer afdaalt met een handdoek doen vader, moeder en zoonlief dat met handdoeken, twee stoelen, een ligzetel, een frigozak, een eetzak, waterschoenen, zwemvliezen, een drijfplank en een luchtmatras.  Een mens kan niet uitgerust genoeg zijn.

Vandaag is het bijzonder warm.  De temperatuur loopt op tot 33 graden.  Het meer is een zeer welgekomen verfrissing.

Wanneer de magen beginnen te knorren barbatruukt vader met de neergedaalde uitrusting een keukentafel in elkaar voor het middagbuffet.

Later op de middag krijgt moeder blue lagoon filmsterallures ; zoonlief mediteert.

Vanavond staat vis op het menu in de "Comme Chez Vader" : gebakken zalm en mosselen provençale.

Dat mediteren aan het meer is zoonlief blijkbaar ergens misvallen.  Met een hormonenopstoot verknalt zoonlief de avond van moeder en probeert hij het kieken uit te hangen tegen vader.  Eigenlijk zou zoonlief het al moeten weten... vader wint altijd in het kieken uithangen.

Maar de verknalde avond van moeder krijgt toch nog een happy end : Zulte-Waregem knalt 4 ballen in de netten van Standard.

     

     

     


Zaterdag 19 augustus

Door puberaal gedrag een verloren dag.


Zondag 20 augustus

De groeihormonen van zoonlief lijken uitgewerkt en de verloren dag van gisteren zal vandaag worden gecompenseerd : een uitstap naar Monaco en bij uitbreiding ook naar Nice.

Omdat vader geen zin heeft zich in het gindse hectische verkeer te gaan begeven - de rijstijlinvloeden van vaders geliefde Italiaanse vrienden komen daar al aardig in de buurt - kiest vader voor een verplaatsing per de trein.  Het station van Fréjus ligt maar op amper 5 km van de camping.

Net zoals bij de boot naar Saint-Tropez is de vroegste trein al laat genoeg.  Die vertrekt om 8u06 maar heeft al meteen een vertraging van 5 minuten wegens een brand langs het spoor.  De rit duurt zo'n 90 minuten en het traject volgt een groot deel van de kustlijn.  Onderweg is de nodige dosis graffiti te bewonderen.  Naarmate Monaco nadert zijn de landschappen mooier en mooier en zakt het bak-en-go gehalte op de stranden.

Wat meteen opvalt in Monaco is de properheid ; hier wordt duidelijk niet gelachen met sluikstorten.

Nadat het lichaamsvocht terug op peil is gebracht gaan vader, moeder en zoonlief de kleine staat te voet verkennen.  Al snel blijkt dat een fysiek zware opdracht te worden omwille van de serieuze hoogteverschillen die klein bier zijn in vergelijking met Grasse.  Een "hop on hop off" bus brengt redding.  Die bedient gans Monaco in 12 stops.

De eerste stop komt er na een pittige helling.  Moeder is dolenthousiast over de formule ; te voet was dit een disaster.  Boven is een fantastisch zicht op de haven en op de omliggende als aan elkaar geplakte luciferdozen uitziende appartementen.  Even verder ligt ook het koninklijk paleis waar witte bobby's de wacht houden.  Die lijken volgens vader nog geen haar veranderd sinds 1979, jaar dat vader ook al in Monaco is geweest.

In een snakbar in de kleine straatjes nabij het koninklijk paleis bestelt moeder pizzabroodjes en verslikt moeder zich in een pint omdat ze de trappen van vergelijking rond de beschikbare formaten van pinten van de Franse serveuse niet goed had begrepen.

Met gevulde maag gaat het verder naar de kathedraal van Monaco waar vader door de security er op wordt gewezen dat het dragen van een pet niet staat in Gods huis.  Moeder houdt er even stand aan het graf van Grace Kelly en Rainier.

Met de bus gaat het naar Monte Carlo aan de andere kant van de haven.  Daar ligt het Casino waar schone occasies voor de deur staan geparkeerd.  Moeder laat even haar oog vallen op de menukaart van het Hotel de Paris, maar gezien de magen al gevuld zijn met pizzabroodjes is het niet verantwoord voor de lijn om daar nog eens een poitrine de pigeonneau bij te gaan draaien...

Het belangrijkste van Monaco is gezien.  Van het Hotel de Paris gaat het te voet bergaf naar het station.

Na een gevecht met een drankautomaat, die precies ook last heeft van puberaal gedrag, volgt een treinrit van 30 minuten naar Nice.

De volgorde had beter anders geweest want Nice is toch van een lager niveau dan Monaco.  Rond het station is het niet al te proper al verbetert dat wel naarmate het zicht op zee nadert.  Ondertussen is het bloedheet geworden.  Moeder, stilaan versleten, beperkt het bezoek tot een stuk van de oude stad om vervolgens via de Promenade des Anglais langs het bakstrand richting Hard Rock Café te gaan om zoonlief van een warme sweater te voorzien.  Van het Hard Rock Café gaat het rechtstreeks terug naar het station van Nice-Ville.

Rond 18u15 zijn vader, moeder en zoonlief terug in Fréjus.

Vanavond een maaltijd op het terras van het campingrestaurant.  Het dagmenu biedt een brochette d'onglet (kraaibiefstuk) aan met provençaalse groentjes en gebakken aardappeltjes.  Vader en moeder zien er iets in ; zoonlief houdt het bij zijn merk.  Vader kauwt goed en eet zeer voorzichtig zijn vlees op.  De laatste keer dat hij vlees in zulk een gedaante heeft binnengedraaid is er een gastroscopie aan te pas gekomen...  Het dagmenu omvat een dessert en vader mag zowel zijn tiramisu als moeders croustillant de chocolat opkuisen.  Vader krijgt het er niet allemaal meer in.

     

     

     

     

     

     

     

     


Maandag 21 augustus

Zoonlief wil eens uitslapen ; moeder wil na het Saint-Tropez debacle een tweede marktpoging ondernemen.  De twee zijn perfect te combineren : zoonlief slaapt uit terwijl vader en moeder naar de maandagmarkt van Les Issambres gaan.

Om 9u30 vertrekken is meteen al goed voor een portie aanschuiven in het verkeer.  Een groot deel braadkiekens ligt al op het strand en de rest maakt files door op zoek te zijn naar parkeerplaatsen langs het strand.  Ook in Les Issambres-San Peire is het stroppend verkeer niet mis.

Moeder is direct in haar element.  Al bij het eerste kraam komt het leer boven : twee sjaaltjes.  Moeder doet zo nog een goed uur aan een verder volledig marktonderzoek en schaft zich nog een kleedje en een soort zomeronesie aan.

Het is bloedheet ; en frisse Jupiler is meer dan welkom.

Onderweg naar de camping worden de laatste inkopen gedaan van de vakantie.  Moeder legt een stock van wijn aan voor de komende harde Waregem Koerse tijden.

Terug op de camping is het meteen richting zwembad om af te koelen.  Daar is een partij waterpolo aan de gang.  Moeder (rechts) en zoonlief hebben een logeplaats.

In de kar van de Carrefour werden eerder op de dag een vierling aan steak haché gedropt alsook diepvries aardappeltjes om te bakken.  Dat staat vanavond op het menu samen met wat de frigo en de diepvries nog te bieden heeft, zoals vader zijn kieken dat eerder vorige week liefdevol werd bereid en vriendelijk werd opgegeten.  Alles moet immers tegen morgenavond soldaat zijn gemaakt.  Vader moet zich ontfermen over zijn eigen kieken ; moeder en zoonlief verkiezen de verse keuken.

Eenmaal de zon onder begint vader aan zijn dagelijks schrijven.

     

     

     

     

     


Dinsdag 22 augustus

Moeder heeft slecht geslapen wegens een loopneus.  Daarom wil moeder vandaag geen wilde dingen meer doen.

De laatste voormiddag zal doorgebracht worden aan het meer van Saint-Cassien.  Rustiger in de regio bestaat niet.  Maar eerst wil moeder een apotheek binnenstappen om een doos Sinutab te kopen.  Maar dat kennen ze hier niet.  Moeder krijgt DolirhumePro mee, een gelijkaardig geneesmiddel.  Het product kan nervositeit als bijwerking hebben en dat zal vader geweten hebben.  Moeder neemt onmiddellijk een pil.

De weg naar het meer loopt over een stuk snelweg met een grote Péage.  Vader kiest een wachtrij en het gaat er natuurlijk niet vooruit.  Moeder haar medicatie werkt want moeder begint te zagen.  Er staat een bestuurder geblokkeerd ; de rij moet achteruitrijden.  Moeder en wachtrijen dat is water en vet : onverenigbaar.  Moeder staat op 60°.  Vader kiest de rij links van de geblokkeerde rij.  Daar gaat het nu ook niet vooruit.  Blijkt dat er daar ook een chauffeur niet in slaagt om te betalen.  Moeder staat op 80°.  De rij moet weer achteruit rijden.  Vader kiest weer de rechtse rij waar het ondertussen weer rijdt.  Voor moeder is dat een vervloekte rij, moeder haalt het kookpunt.

Aangekomen aan het meer kiest vader een derde en andere plaats om af te dalen dan tijdens de eerdere bezoeken.  Vader neemt meteen ook een nog niet gebruikt vaartuig mee uit zijn dakkoffer.  Het is er een oase van rust.

Kort na de middag vliegt alles wat nog in de frigo ligt en eetbaar is de magen van vader en zoonlief in.  Met ongeziene combinaties tot gevolg : gebakken aardappelen met resten steak haché en zalm, en drie spiegeleieren.

Na een laatste bezoek aan het zwembad leegt vader zijn dakkoffer om die opnieuw gestructureerd te vullen.  Alles wat er in moet kan er in, al zit die goed vol.

Vanavond zal het laatste avondmaal geconsumeerd worden op restaurant in buurgemeente Roquebrune-sur-Argens.  Moeder kleedt haar op voor deze feestelijke gelegenheid.  Moeder, die nu al gans de week niet heeft omgezien naar haar verzameling schoenen, wil nu natuurlijk dat ene paar dat past bij haar kleed.  En al de schoenen zitten natuurlijk al in de dakkoffer.  Vader staat op 40°.

In restaurant "Le Bistrot des Saveurs" gebeurt het.  Vader kiest voor een "Dorade Royal", moeder een zeebaars en zoonlief een entrecôte.  Zoonlief krijgt zijn lap vlees niet op, vader helpt zeer voorzichtig.  Vader heeft geen goede herinneringen aan zijn laatste entrecôte.  Als dessert neemt vader dan nog een ijs van Limoncello.  De slokdarm zal er vannacht niet kunnen mee lachen...

     

     


Woensdag 23 augustus

Om 5u30 loopt de wekker af.  Vader en moeder kunnen als eerste op de camping beginnen kraaien.

Om 7u30 is alles ingeladen.  Kort voor 8u komt een verantwoordelijke van de camping kijken of de luxevilla zich nog bevindt in de staat waarin hij zich bevond.  Vader krijgt zijn waarborg terug.  Hoewel bij het inchecken gevraagd werd om het kuisen aan de camping over te laten is de verantwoordelijke blijkbaar onder de indruk van moeder haar netheid en moet geen kuisforfait betaald worden ; het is blijkbaar al proper genoeg.

Na een laatste kort ontbijt aan de superette van de camping is het tijd om te vertrekken.

De 1150 km verlopen vlot.  Enkel in Lyon stropt het aan de Tunnel de Fourvière, goed voor een half uur vertraging.  Moeder jaagt zich weer op omdat het andere rijvak weer vlotter rijdt dan het hare.  Maar vader plooit niet en blijft mooi in zijn rijvak.

Om niet te veel tijd te verliezen gaan voorbij Lyon wat stokbrood met rosette binnen op een snelwegparking.

Vader krijgt onderweg rellen met een Thelma die voor zijn neus plots nog snel een vrachtwagen wil oversteken.  Vader moet in de remmen slaan om een ongeval te vermijden.  Wanneer vader phart om zijn ongenoegen te uiten begint die domme troela te remmen en aan de snelheid te rijden van de te oversteken vrachtwagen om vader te pesten.  Uit de handel nemen dergelijke foorwijven !

Op geregelde tijdstippen volgt een paf en pulstop.

Om 20u15 is frituur Eric in Waregem bereikt waar de vakantie, net zoals vorig jaar, wordt afgesloten.