Home  Vakantieblogs

   

ZOMERVAKANTIE 2019
VAMOS, KRETA
 
volg de avonturen van vader, moeder en zoonlief
dagelijks op de voet

 

 


Proloog - De helaasheid der verblijven

In 2001, ten tijde van de prille liefde tussen vader en moeder, was er nog niet veel.  Vader en moeder hadden enkel een Lafuma Taiga tent, een opblaasbare matras en een kampeertafeltje gekocht.  De tuinstoelen en de parasol van oma dienden als meubilair.  Intense liefde duwde het gebrek aan comfort in een achterkamer van moeder haar brein.

Met in 2002 de komst van zoonlief werd de infrastructuur wat uitgebreid en werd er uitgepakt met deftige stoelen en een grotere tafel.  De Taiga tent had maar één slaapcompartiment dus sliep iedereen knus samen.  Koken verliep ambachtelijk op twee gaspitten.

In 2008 werd er een upgrade gedaan naar een Lafuma Toundra tent, familie van de Taiga.  Een model met twee slaapcompartimenten.  Daarnaast werd ook een meubel gekocht voor in de living om alle kampeerattributen ordelijk en stofvrij in op te bergen.  Totaal uitgedost om nog jaren gezellig te kunnen kamperen.

Maar in 2009 was dat al meteen buiten moeder de waard gerekend.  Moeder had er zo stilaan haar buik van vol dat wanneer haar buik vol was ze een toilet moest gaan zoeken ver buiten de tent in collectieve sanitaire blokken.  Sanitaire blokken waarin ze ook dagelijks samen met andere moeders haar afwas mocht gaan doen terwijl de vaders op hun luie krent aan de tent bleven liggen.  Omdat vader nogal fan is van het kamperen werd een compromis gevonden in de vorm van een stacaravan op een camping ; de sfeer van de camping maar toch met alle comfort.  De Homair formule zal zorgen voor 10 verschillende locaties over 9 jaren heen.  Zelfs oma, nonkel en tante doen er enkele edities aan mee.

In 2018 kwam de volledige kentering.  Moeder had er zo stilaan haar buik van vol dat wanneer haar buik vol was ze in een toilet moest gaan zitten van 1,5 vierkante meter en moest gaan zwemmen met andere moeders in collectieve zwembaden terwijl de vaders op hun luie krent aan de stacaravan bleven liggen.  Het resulteerde in een echt stenen vakantiehuis dat geen wolf kon omverblazen.  Een stenen huis met een toilet waarin kon worden gedanst, een eigen zwembad met enkel de persoonlijke salmonellabacterie.

In moeder haar brein zit een clicquetsysteem.  Eenmaal een bepaalde graad van comfort is bereikt wordt die als verworven beschouwd.  Dit jaar zal het systeem zeker weer in gang schieten.  Vader kan maar best beginnen met zijn campinggevoelens op zijn buik schrijven.  Gelukkig heeft vader er door de jaren heen grondig aan gewerkt om genoeg schrijfruimte te voorzien.


Maandag 5 augustus

Vader heeft onder druk moeten plooien.  Geen Frankrijk dit jaar maar Kreta.  Enerzijds omdat moeder er haar buik van vol had van Franse zomervakanties en anderzijds omdat zoonlief er zijn buik van vol had zich bij elk begin van een nieuw schooljaar te moeten schamen dat hij nog maar eens ergens in Frankrijk heeft vertoefd.  Een leerling van het college van Waregem gaat niet op reis naar Frankrijk en al zeker niet op een camping.  Een leerling van het college van Waregem neemt minstens het vliegtuig en dwarst minstens één zee of oceaan en landt liefst ergens zo ver mogelijk van België. Kreta is geen Dubai maar het voldoet toch aan de minimumvoorwaarden.

Om 10u vertrekt vader naar Vilvoorde.  Daar heeft vader een parkeerplaats voor zijn wagen geboekt op de Airport Quick-Parking.  Een overvolle bus bestuurd door een eerder vlotte chauffeur brengt de lading vakantiegangers verder naar Zaventem.

Middagmalen gebeurt op de luchthaven.  Het boarden is immers pas om 14u.  Op het menu pizza met drank.  Vader en zoonlief bestellen zich elk een halve liter Stella en moeder gaat voor een glaasje wijn.  Na bestelling en het wat grondiger bestuderen van de kaart wordt moeder al meteen onwel.  8 euro voor 15cc witte wijn ten opzichte van 5.50 euro voor een 500cc Stella.  Moeder is tijdens de maaltijd nog nooit zo omzichtig omgesprongen met een glas wijn.  Aan tafel worden de eerste compromissen gesloten.  Bij de heenvlucht zit vader aan het venster ; bij de terugvlucht is het de beurt aan zoonlief.  Na de maaltijd gaat zoonlief zich een koffie bestellen bij Starbucks.

Vader is liefhebber van het vlieggebeuren.  Vader weet wat een ILS approach is.  Vader weet dat TCAS best handig kan zijn als er een spookvlieger opduikt.  Vader weet dat de piloot best zijn flaps uitsteekt bij het opstijgen wil die niet meteen op de Airport Quick-Parking eindigen.  Vader heeft al elke aflevering van Air Crash Investigation gezien op National Geografic.  Vader kijkt uit om aan het venster te zitten en het gebeuren intens te kunnen meemaken.  Maar dat is buiten de waard van Brussels Airlines gerekend.  In de Airbus A320 krijgen vader, moeder en zoonlief rij 30 toegewezen.  Laatste rij, bijgevolg zonder venster en meteen goed voor een blinde vlucht.  Bovendien staat de laatste rij ook gelijk aan geen plaats voor handbagage want boven de laatste rijen zit EHBO materiaal.  Gelukkig heeft moeder het goed bekeken om zich zo op te stellen dat ze van bij de eerste in het vliegtuig zit en zo de twee handkoffers ergens kwijt kan boven rij 27.  Zo krijgt moeder een vrijstelling voor het handbagagegevecht.  Vader wringt zich tijdens de vlucht in alle houdingen om toch maar iets te zien door de vensters van rij 29 maar zonder succes.  Vader is licht gefrustreerd.  Meer dan de middengang en de twee bordjes met 'Exit' zal vader niet gezien hebben tijdens de 3u durende vlucht.  Daarboven zit vader met zijn rij 30 het dichtst bij de keuken én de toiletten waardoor hij op geregelde tijdstippen wordt getrakteerd op een amalgaam van al dan niet te verwerken of verwerkte etensgeuren.  Kwestie van het compleet te maken verspreidt rij 29 af en toe wat extra persoonlijke dampen.  Ondanks alles is het een aangename vlucht.

Om 18u plaatselijke tijd zet de ijzeren vogel zijn voeten op het tarmac van Kreta.  Zoonlief lijkt precies ook interesse te hebben in de vliegtoestanden.  De luchthaven van Heraklion zou wel eens een opfrisbeurt kunnen gebruiken.  Na het oppikken van de koffers, die gezien deze tijden miraculeus mee zijn gevlogen, gaat vader zijn huurvoertuig oppikken bij Hertz.

Het is een Toyota Yaris benzine 997cc geworden die luister naar de naam ITH-2946.  Al na een aantal kilometers heeft vader meteen door dat dit topvoertuig zijn beste prestaties levert bergaf.  Het vermogen van dit voertuig dient uitgedrukt te worden in ezelskracht in plaats van paardenkracht.  Bergop een totale ramp.  Een helling van 10% levert planché een topsnelheid op van 80km/u.  En zeggen dat vader dan nog een klasse hoger heeft gevraagd dan het oorspronkelijke voorziene type van voertuig...

Vanaf het vertrek van de luchthaven heeft vader gelijk de indruk dat al die Grieken precies één canard zwalpen over de rijvakken.  Na een half uur rijden is duidelijk dat hier andere regels, voor zover het regels zijn, gelden in het verkeer.

Hoofdstuk 1 : De lijnen.  In het midden van de rijweg zijn ooit, naar gelang het esthetisch past bij de omgeving, een ofwel een dubbele of enkele volle lijn, ofwel een stippellijn geschilderd.  Ooit, want op regelmatige basis zijn die lijnen nog amper zichtbaar.  Dit is de middellijn.  Dubbel, vol of niet, over deze lijn mag naar hartenlust gereden worden.  De lijn dient enkel om de chauffeur visueel aan te duiden waar het midden van de weg ligt en dat wanneer de chauffeur die links overschrijdt de kans bestaat dat er een voertuig uit de andere richting kan opduiken.
Aan de rechterkant van de weg ligt dan meestal, indien zichtbaar, een volle witte lijn.  Die mag eveneens naar hartenlust overschreden worden.  Dit is de grachtlijn.  Deze lijn geeft aan dat wanneer de chauffeur zich anderhalve meter naar rechts over deze lijn begeeft de kans bestaat dat hij het ravijn insukkelt.  Gebruik makend van deze twee lijnen is het hier de mode dat wanneer een achterliggend voertuig een voorligger wil inhalen, het ingehaalde voertuig zich naar rechts over de grachtlijn begeeft zodat het inhalend voertuig, mits wat rijdend over de middellijn, het voorliggend voertuig inhaalt.  Duidelijk, klaar en eenvoudig.  Langs de weg zijn regelmatig kleine kapelletjes te zien met kaarsjes, waarschijnlijk plaatsen waar het ooit eens niet helemaal liep zoals voorzien.

Hoofdstuk 2 : De borden.  Waarschijnlijk ten gevolge van de financiële crisis wordt hier niet geïnvesteerd in verkeersborden allerhande, zowel snelheidsborden als richtingsborden.  Weten waar hoeveel mag gereden worden is een algemeen mysterie.  Oplossing zou kunnen zijn om de maximum snelheid te gebruiken die de GPS aangeeft maar al snel blijkt dat wanneer er dan eens een snelheidsbord opduikt dat niet overeenkomt met de maximumsnelheid aangegeven door de GPS.  Het is dus hopen dat de voorrijdende Griek weet wat de snelheid is en aan te sluiten bij die mens.

Deze twee essentiële verkeersregels zorgen ervoor dat vader er toch 2u over doet om van de luchthaven naar zijn vakantieverblijf te rijden.  Bovendien is het vroeg donker, en donker betekent hier ook nog echt donker.  Om 22u bereikt vader de eindbestemming Vamos.

Na het aanmelden gaan vader, moeder en zoonlief nog vlug iets eten in één van de twee plaatselijke restaurants.  Moeder eet een Griekse salade, vader twee hamburgers en zoonlief een verzameling worsten.  Hier kan je met het geld besteed in Zaventem meer dan een kilo witte wijn kopen ; hier kan aan business gedaan worden !  40 euro voor aperitief en drank, en de zaakvoerder trakteert nog met wat meloen en een digestief.  Hiervoor kan een mens niet sukkelen.  Vader geeft de mens maar meteen een dikke fooi.

Om middernacht zit iedereen in zijn bed.


Dinsdag 6 augustus

Doordat moeder er haar buik van vol had om naar Frankrijk te gaan lag het initiatief bij haar om een locatie op te zoeken.  Op de website www.elizawashere.nl kon ze gelijk haar gedacht vinden.  De Ellotis Villas in Vamos sloten daarbij nog het meest aan.  Jammer genoeg was daar zo goed als alles volzet ; enkel een verblijf met drie slaapkamers bleek nog vrij te zijn.  Vader heeft dan maar toegezegd.

Vamos ligt landinwaarts aan de noordwestkant van Kreta op hooguit een 5 tal kilometer van de kust.  Op een paar honderd meter van het centrum liggen de Ellotis Villas met daarin de oversized villa van moeder.  Binnenin is het zeer ruim en het interieur komt recht uit een aflevering van Zorro.  Drie slaapkamers goed voor één dubbel en vijf enkele bedden... eigenlijk bedoeld voor vaders die performanter zijn geweest dan vader.  Elke villa heeft zijn eigen zwembad.  Het domein telt zo'n 10-tal villa's.

In de voormiddag gaan vader en moeder in de buurwinkel van Vamos het ontbijt halen.  Grote inkopen zijn hier duidelijk niet aan de orde waardoor vader, moeder en zoonlief later in de voormiddag maar meteen naar het nabije Kalyves gaan om een winkelkar te vullen.  Vader koopt er onder het bedenkelijk oog van moeder enkele dikke (vermoedelijk) rundshamburgers.  Verder vliegen in de kar bier, wijn en andere maagvullingen.

Na de vlucht en autorit van gisteren is het vandaag platte rust ; een caloriepositieve dag.  Zwemmen, drinken, eten, zwemmen, drinken.  Zoonlief kan leven met de kwaliteit van de WiFi.  De dag kabbelt rustig voorbij.

Het is tijd voor het avondmaal.  Vader ziet de dikke hamburgers samen met Griekse rijst en Provençaalse groenten hem al toelachen van op een bord.  Maar de plannen draaien in de soep.  Vader, gewend van op gas te koken gelijk de echte, moet het stellen met een klassiek elektrisch fornuis.  Bovendien staan op de knoppen geen markeringen.  Geen flauw idee wat harder en zachter is.  Al speelt dat toch geen rol... onmiddellijke reactie is er toch niet en aanbranden is een zekerheid.  De hamburgers kiezen voor die optie en gaan richting zwart langs buiten en rauw van binnen.  Vader trekt aan de noodrem, plet de hamburgers in de pan.  Kwestie van die gebakken te krijgen en te redden van een stille dood in de vuilbak.  Een ravage wordt vermeden.  De geplette gebakken hamburgers gaan bij de Provençaalse groenten en de Griekse rijst wordt er meteen ook maar bijgekieperd.  Onder intensieve zorgen gaart het geheel in één pot.  Het is resultaat lijkt precies nog in de smaak te vallen ook.  De pot wordt volledig uitgekuist.

Vader zijn conclusie is dat er de komende dagen niet veel meer gekookt zal worden.

De avond valt over het domein.


Woensdag 7 augustus

Gisteren werd er enkel op het water gelegen, het is tijd om de activiteitsgraad voorzichtig wat op te drijven.

Om even van nabij te gaan kijken hoe de zee hier uitziet zet vader koers naar het dichtste kustdorpje Kalyves.  Vader parkeert zijn racecar langs de dijk en bij het uitstappen blijkt de warmte hier stukken drukkender te zijn dan aan de villa.  Na een korte wandeling richting centrum en bezoek aan het orthodox kerkje heeft moeder er al genoeg van.  Nog maar 11u (10u Belgische tijd) en al veel te warm.  Moeder wil terug naar waar het frisser is.

Maar eerst wordt er gestopt aan de supermarkt van Kalyves om wat drank en hapjes bij te kopen.  Tijdens het oprijden van parking ontsnapt vader zijn bolide nipt aan een bezoek aan een Griekse carrossier.  Een Griekinne heeft haar auto geparkeerd op een helling en is haar vers gekochte boodschappen aan het inladen.  Wanneer ze zich omdraait naar de koffer van haar auto slaat haar kar in een ware Benny Hill stijl op hol en dondert de helling af richting vader zijn sportcar, meer bepaald de achterdeur aan moeder haar kant.  Moeder ziet het tafereel gebeuren en haar TCAS schiet onmiddellijk in gang : moeder maakt vader kort en krachtig duidelijk dat hij kordaat en aangepast een handeling dient uit te voeren.  Maar vader kan geen kant uit en een aanrijdingsformulier lijkt onvermijdelijk.  Gelukkig kan de Griekinne nog juist haar kar vastgrijpen en is een drama op enkele centimeters na vermeden.  Moeder wil na de boodschappen de kortste weg naar de villa zien gebruikt te worden.

Om te bekomen van al die emoties smijt moeder zich bij thuiskomst in de Ouzo vergezeld met een aangepast aperitiefhapje.

De dag gaat richting niets doen.  Het is duidelijk dat wanneer er activiteiten moeten gebeuren die best zo vroeg mogelijk in de ochtend geschieden.

Zoonlief heeft honger.  Gisteren werden naast de dikke hamburgers ook kippenbrochettes gekocht.  Gezien de oncontroleerbaarheid der koopfaciliteiten wil vader die zo snel mogelijk verwerkt zien zodat hij er van af is.  Vader besluit om hetzelfde recept te gebruiken als gisteren maar nu meteen in één pot.  Zo goed als alle nog aanwezige ingrediënten in de frigo vliegen de pot in.  Er schieten enkel nog 1 kilo patatten over die vader eerstdaags moet zien te verwerken.  Zoonlief geeft weer een positieve recensie.  Beter nog, hij wil dit thuis ook op tafel zien komen.  

Moeder geeft de keuken een kuisbeurt en vader bedankt haar en de keuken voor alles.

In de namiddag wordt er enkel nog gewandeld van het zwembad naar de frigo en omgekeerd.

Gezien de zelfkookpartijen naar een minimum zijn herleid zal er vanavond gegeten worden op restaurant.  Er zijn meer dan twee restaurants in Vamos ; vader heeft zich de eerste dag miskeken.  Verder in de straat is er nog een aanbod.  De keuze gaat naar Marouvas, een Griek die zijn uiterste best doet om zijn in de loop der jaren geleerde woordjes Nederlands op tafel te gooien.  Zelf Waregem kent hij zowaar van het voetbal al vindt moeder dat hij daar beter niet had over begonnen.  Vader en moeder gaan voor de dorade ; zoonlief kiest pikante Griekse balletjes.  De dorade is lekker maar gepresenteerd alsof er een winkelkar in haar zijkant heeft gezwommen.  De maaltijd eindigt ook hier met kruikje digestief en meloen.


Donderdag 8 augustus

Vandaag een bezoek aan Chania, havenstad ten westen van Vamos.

Onderweg ligt Aptera, een archeologische site waar nog stenen liggen geordend zoals in de tijd van de Hellenistische periode.  Zo is er het oud theater en het driedeling watercitern.  Los van de site staat verderop nog het Turks fort.  De winkel is niet toegankelijk maar van daar is er wel een mooi zicht op de baai van Souda.

Aangekomen in Chania is vader uitgedroogd en smijt hij zich meteen op het eerst in zicht komend terras in de Mythos, de Jupiler van de Grieken.  Moeder koelt haar oververhitte voeten in het zeewater alvorens verder te wandelen richting haven.  Daar is het ook het ene terras naar het andere.

De honger komt op en het is Apostolis die de maag zal vullen.  Lookbroodjes en een Griekse salade als voorgerecht, daarna voor vader gefrituurde inktvis en voor moeder de gegrilde variant, al blijkt dat niet onmiddellijk moeder haar smaak te zijn.  Vader kiept er nog een halve liter Mythos op en vol zit hij.  Overal zijn het dezelfde rituelen : de garçon maakt aan elke tafel indruk met woordjes die hij kent uit de taal van zijn gast en op het einde van de maaltijd komt er een kruikje digestief.  Moeder begint al goed overweg te kunnen met de Griekse tradities.  Alsof vader nog niet vol genoeg zit komen er nog druiven, meloen en een soort gekonfijt fruit in dikke siroop op tafel.

De tocht gaat verder door de haven en het oude stadsgedeelte waar moeder schoenen ziet hangen die ze nog niet heeft.

Ondertussen is de temperatuur boven de 30 graden gestegen en is er genoeg gezweet.  Afronden en richting Vamos.

Het zwembad brengt er koeling.  Een lichte maaltijd sluit de dag af.


Vrijdag 9 augustus

De voeten van vader hebben gisteren een behoorlijke zonneslag gekregen tijdens de wandeling in Chiana.  Nochtans moeten vader zijn 

voeten in topconditie zijn tegen het einde van de vakantie.  Dan staat de fameuze wandeling door de Samariakloof gepland.

Zoonlief heeft dringend nood aan een portie me-time.  Hij wil eens op zijn gemak uitslapen en niet opgezadeld zitten met één of andere uitstap.  In dat kader zoekt vader een activiteit uit aan de zee want van zeewater is zoonlief toch geen fan.  Vader ontdekt via Google Maps dat er niet ver van Vamos een weg lijkt te lopen naar een zekere Octopus Bay.  Dat klinkt niet slecht.  Op de GPS 10 km ver maar wel goed voor 30 minuten rijden.  De rit verloopt over kleine wegen en moeder ervaart een paar keer het laatste oordeel.  Op het laatst duikt er in een bocht plots een vrij vlot rijdende tegenligger op.  Gelukkig is het dan maar 1 kilometer meer rijden want moeder heeft er genoeg van.

Octopus Bay is idyllisch.  Moeder betreedt als eerst het azuurblauwe warme water.  Maar het baden verloopt alles behalve vlot omwille van de gladde stenen op de bodem.  En zeggen dat het aangepast schoeisel thuis is gebleven.  Een bedenking die vader ook maakt wanneer hij eveneens gaat zwemmen en plots het gevoel krijgt zich te snijden aan een rots.

Aan de Octopus Bay ligt er een gelijknamig restaurant.  Vader en moeder gaan er iets drinken.  Maar wanneer de gerechten voor hun ogen defileren besluiten ze er maar meteen wat te eten.  Een mixed grill zou er wel in kunnen.  Moeder bestelt een fles wijn maar het formaat valt tegen.  Ook hier eindigt de zaak met een digestief.

Terug aan de villa inspecteert vader van nabij zijn teen en blijkt dat die vol zit met zwarte stekels ; vader heeft een zee-egel begroet.  Vader probeert de stekels er uit te trekken met een pincet maar dat lukt niet.  Moeder verzorgt de teen verder met lichamelijke warmtestralen en isobetadine.  Na de zonneslag op de voet is nu ook de teen gehavend.  De voeten van vader moeten er aan...

De rest van de dag gaat voorbij aan het zwembad.

Gezien vader niet meer wil koken gaan vader, moeder en zoonlief 's avonds (weer) op restaurant.  De ganse rij restaurants in Vamos zullen gedurende de rest van het verlof een bezoek krijgen en vandaag is dat de Pizzeria Apxontiko.  Moeder heeft woensdag bij Marouvas te weinig eten gekregen.  Deze keer zal het geen waar zijn met de kleine porties en moeder bestelt als voorgerecht een salade en en een spaghetti arrabiata als hoofdgerecht.  Vader en zoonlief houden het bij één enkel gerecht.  Maar hier vallen de porties wel groot uit en moeder mag persen om alles binnen te krijgen.  Om niet te willen afgaan bij vader en zoonlief eet moeder ondans haar verzadeging zo goed als alles op.  Uiteindelijk is het vader die afgaat want die laat een stuk van zijn Pizza Special onaangeroerd op zijn bord liggen.

Elke dag gaan eten zal toch van het goede teveel zijn.


Zaterdag 10 augustus

Nadat vader zijn teen wat heeft laten weken in water probeert moeder nog eens om er de stekels uit te halen.  Maar het is verloren moeite.  De stekels zitten te diep.  Vader zal er mee moeten leren leven.

Vader wil vandaag op stap gaan ; moeder wil vandaag aan het zwembad in haar boek lezen.

De enige uitstap die vader vandaag doet is die naar de de Synka winkel in Kalyves om aankopen te doen voor het avondmaal.  Want vader gaat nog eens een poging doen om te koken om zo de patatten te verwerken.

Gans de dag gaat voorbij aan het zwembad.  Vader initieert zoonlief in het gebruik van het professioneel filmgerief.

Aan krekels hier geen gebrek.  Geregeld moet vader in gevecht gaan met zo'n beest dat op hem af komt gevlogen.

Vanavond maakt vader een grote omelet met aardappelen, paprika, ui en hesp.  Vader heeft ondertussen via trial-and-error ontdekt hoe de knoppen moet worden gedraaid om het vuur harder en zachter te zetten.  Maar het zal niet baten.  Aanbakken doet het.  Zoonlief geeft vader deze keer een negatieve recensie.

Om de dag af te sluiten bekijkt moeder via de wonderen der techniek de prestaties van haar ploeg Zulte-Waregem op Genk.

Vader wil morgen op stap gaan.


Zondag 11 augustus

Zoals geweten wil vader vandaag op stap gaan, een idee dat zoonlief volledig deelt.  En hoe kan een mens het best op stap gaan ?  Inderdaad door te gaan stappen.

Op het einde van de vakantie staat, zoals reeds eerder vermeld, een trektocht door de fameuze Samariakloof gepland.  Moeder heeft al veel wilde verhalen gehoord over de haalbaarheid van die tocht.  Vader, die niet meer weet over kloven dan de gemiddelde vader, heeft wat opzoekwerk gedaan op het internet en is terechtgekomen op een alternatieve kloof, de Imbroskloof.  Een kloof voor beginners, een kloof waarvoor de betere kloofkenner zijn schoenen niet aantrekt.  Als deze tocht afloopt als een wandeling door het park dan zal de Samariakloof wel best kunnen meevallen.

De Imbroskloof ligt op zo'n 40 kilometer ten zuiden van Vamos en is goed voor één uur rijplezier door de bergen.  De tocht door de kloof is zo'n 8 kilometer lang (de helft van de Samariakloof), start op 780 meter en daalt af tot 200 meter.  De gemiddelde klooftrekker doet er zo'n 2,5 à 3 uur over.  De tocht start in het dorpje Imbros en eindigt in Komitades.

Het is 11u30 en zo'n 28 graden warm.  Vader parkeert zijn Toyota Yaris aan het einde van de kloof waar op datzelfde moment enkele Franse toeristen de kloof uit komen gewandeld.  Vader informeert zich.  De kloof zou best haalbaar zijn en grote stukken lopen in de schaduw.  Moeder heeft haar bedenkingen en maakt vader er op attent dat het misschien toch beter zou zijn om die tocht een andere dag te doen, wat vroeger in de morgen wanneer het frisser is.  Een Griek ziet het tafereel en biedt zijn taxidiensten aan.  Vader hakt de knoop door en geeft groen licht.  De Griek brengt vader, moeder en zoonlief met een Toyota van een ander kaliber naar de start, zo'n model dat bergop kan optrekken.

De tocht start om 12u.  Meteen maakt zoonlief zijn punt : zoonlief stapt op zijn eigen tempo.  Goede keuze vanuit zoonlief zijn standpunt.  Al na enkele minuten is zoonlief uit het zicht van vader en moeder.

Het parcours valt redelijk mee en is constant in verschillende gradaties bergaf.  Dit lijkt mee te vallen.

Onderweg is er een andere vader indruk aan het maken op zijn moeder.  Die is de rotswand opgeklommen en zit ondertussen op de duizelingwekkende hoogte.

De temperatuur is gestegen tot zo'n 30 graden.  De passages in vlakke zon beginnen op moeder haar humeur te werken.  Wie haalt het in zijn hoofd om op het warmste moment van de dag dergelijke wandelingen te doen ?

13u15.  Zoonlief belt om te melden dat hij de finish heeft bereikt.  Dat klinkt goed in de oren van moeder.  Zo ver zal de finish niet meer zijn.  Minder goed in de oren klinkt het dat de plaats waar de geiten lopen ongeveer de helft van het parcours is.  Moeder heeft zopas de geiten gepasseerd.

Moeder krijgt het meer en meer hard te verduren.  Vader ook.  Die weet ondertussen meer als geen andere vader dat men een randdebiel moet zijn om bij zulke temperaturen op dat tijdstip van de dag dergelijke activiteiten te doen.

13u45.  Zoonlief belt om te vragen hoe het zit.  Zoonlief weet te vertellen dat er kort voor de finish een kleine drankgelegenheid is en dat hij daar op vader en moeder zal wachten.

Op het pad liggen meer en meer grote keien wat het stappen moeilijker maakt.  Moeder haar voeten zijn niet meer aanspreekbaar.  Moeder haar hoofd begint te koken.  Moeder denkt dat ze onwel gaat worden.  Moeder is kwaad op de wereld.  Moeder is kwaad op de schepper.  Moeder is kwaad op vader.  Vader krijgt de volle laag.  Vader kan maar best afstand houden.  En vooral no more pictures allowed.  Moeder hoopt na elke bocht het café te zien waar zoonlief het over had maar helaas.  Na elke bocht duikt een pad op dat leidt naar een nieuwe bocht.

Om 14u35 komt het café als een oase in de woestijn in zicht.  Moeder doet zich tegoed aan een stoel en een cola.  Moeder wil het woord kloof niet meer horen.  De eerste die het woord kloof uitspreekt in een perimeter van 1 meter rond moeder zal er een kloof in zijn gezicht aan overhouden.  Van de Samariakloof is geen sprake meer.

De Grieken zijn vriendelijke mensen maar hebben als geen ander verstand van commerce.  De Griek van het café biedt naast drank ook een taxidienst aan naar het dorp.  500 meter rijden goed voor 15 euro.  Maar moeder geeft niet af en zal de laatste meters voor haar rekening nemen.

Uiteindelijk is de Imbroskloof binnen een zeer correcte tijd uitgewandeld.

Onderweg naar Vamos is te zien welke helling moeder heeft afgedaald.

Op zo'n 10 km van de villa ziet vader in Vryses een gezellig terras.  Aanvankelijk stopt vader er enkel om één te drinken maar algauw, zoals al eerder is gebeurd, komt een upgrade naar eten en drinken.  De kaart is aanlokkelijk ; wie scheel van de honger is kan hier een Imam opeten.

Moeder neemt zoals gisteren geen risico's en bestelt een voorgerecht en een hoofdgerecht.  Vader en zoonlief doen niet onder.  Helaas wordt moeder weer overdonderd.  Voorgerecht en hoofdgerecht komen samen op tafel.  Blijkbaar hebben de Grieken de betekenis van het woord voorgerecht, zijnde wat-komt-voor-het-gerecht, niet echt door.  Het lijkt erop dat ongeacht wat er onder welke noemer in één handeling wordt besteld dat altijd samen op tafel komt.  Eigenlijk zou moeder eerst een voorgerecht moeten bestellen, het verorberen en vervolgens het hoofdgerecht laten noteren.  De huidige all-in-one zorgt een voor rare combinatie : frieten met spaghetti carbonara voor zoonlief.  Moeder en vader treffen het wat beter met de Griekse salade met lam in tomatensaus en mergeuz met datzelfde lam in tomatensaus.

Terug aan de villa is moeder weer volledig in topconditie want ze kan weer vlot de was ophangen.  Zoonlief heeft zelfs nog energie over en trekt enkele baantjes.


Maandag 12 augustus

Vader stapt uit zijn bed als een houterige Koning Filip.  De kloof is blijven hangen in zijn benen.  Dat er vandaag niet veel zal gebeuren bevestigt moeder volmondig.  Moeder heeft evenwel iets minder last van de kloof.

Het kan verkeren.  Zelfs in Kreta durft er wel eens een wolk op te duiken.

Vandaag gebeurt er effectief niet veel.  Enkel het essentiële zijnde eten, drinken en zwemmen.

Plots blijkt dat de villa naast die van vader nieuwe bewoners heeft.  Bewoners die oranje Nederlands spreken en dat aan een oranje volume.  De rust is voorbij.  Wanneer vader zijn ogen sluit slaat de nostalgie toe en voelt hij zich terug op een camping in Frankrijk.  Moeder ergert zich te pletter.  Flodder in Kreta.

In de namiddag gaat vader naar de winkel in Kalyves om wat extra spullen te kopen die passen bij wat nog overschiet in de frigo.  Het is de laatste keer dat vader een poging gaat doen om iets niet te laten aanbakken.  Op de terugweg tankt vader de Yaris vol.  Vader heeft morgen grote plannen en hoopt tegen dan weer deftig te kunnen lopen.

Door al die nostalgie krijgt zoonlief als avondmaal campingfood uit een ver verleden voorgeschoteld, uit de tijd dat alles in één pan moest gebeuren : een omelet met patatten en knakworsten.  Moeder eet koude pla, vader alles wat is blijft liggen en niet tot de rubriek koude pla behoort.


Dinsdag 13 augustus

Vader stapt vandaag weer uit zijn bed als een houterige Koning Filip maar wordt ditmaal bijgestaan door zijn koningin.  Ook bij moeder komt elke beweging achter op wat de hersenen bevelen.

Vader heeft op basis van Google Maps een route uitgestippeld langs enkele bezienswaardigheden aan de Libische zee, zijnde de zuidkant van Kreta.  Op het eerste zicht fysiek aan de makkelijke kant.

De route loopt door de Kourtaliotio kloof maar de kloof dient niet gepenetreerd te worden.  Langs de weg stoppen en kijken naar het landschap volstaat.

Vader heeft een tweede stop gepland aan Preveli Beach waar ook de monding is van de Kissano Fariggi rivier.  Wat echter niet is gepland is dat het strand enkel vanuit de hoogte bereikbaar is.  Vanaf de parking bovenaan moet een pad afgedaald worden om zo het strand te bereiken.  Al snel tekent zich een vraagteken af boven moeder haar hoofd.  Moeder ziet het niet zitten om af te dalen laat staan om straks weer naar boven te klimmen.  Het is tegen de middag en 30 graden warm ; dit grenst aan het randdebielisme van tijdens de Imbroskloof.  Amper al na een stuk afdalen geeft moeder forfait en bij het terug naar boven gaan vindt vader dat eigenlijk ook geen slechte keuze.  Zoonlief daarentegen begint het beu te worden opgezadeld te zitten met twee oudevandagen.  Naast de parking ligt een gemakkelijk bereikbare taverne en dat is voor vader en moeder een betere optie.  Jammer.  Vanuit de hoogte zag Preveli Beach er wel mooi genoeg uit om eens van dichterbij te gaan bekijken.

Verder op de route ligt het Monastery of Preveli.  Moeder wast er haar handen in heilig water.  Baat het niet dan schaadt ook niet ; misschien loopt moeder straks hellingen op als een Forrest Gump.

Van al dat wandelen krijgt een mens natuurlijk honger.  Op de route ziet moeder een restaurant met uitzicht op zee.

In de Plateia Tavern van Mirthios ziet moeder op de kaart mezze staan.  Moeder kijkt al gans de vakantie daar naar uit.  Mezze als hoofdgerecht zou misschien wat weinig kunnen uitvallen en vader overtuigt moeder om nog eens een poging te doen om een voorgerecht en een hoofdgerecht samen te bestellen.  Het lijkt te lukken.  Eerst komt de mezze voor moeder en de aardappel-kaaskroketten voor vader op tafel.  Na een pauze komen de twee dorades op tafel.  Hier heeft men verstand van keukencoördinatie.  De dorade is megalekker gekruid.  Zoonlief eet een klassieke steak.

Laatste stop op de route is het meer van Kournas, enig zoetwatermeer op het eiland.  Vader huurt er een pedalo.  Terwijl vader en moeder naarstig trappelen ligt zoonlief mooi te rusten op het achterdek.  Maar de rust voor zoonlief is kort.  Wanneer moeder beslist om even te gaan zwemmen in het meer geraakt zij niet meer op de pedalo.  Zoonlief trekt moeder uit het water waarna moeder in ware zeehondstijl het dek opkruipt.  Nu is het meer dan duidelijk, moeder heeft wel echt een probleem om hoogteverschillen te overwinnen.

Vanavond wordt de frigo verder uitgekuist.  Zoonlief zal stokbrood eten met salami.  In dat kader stopt vader aan het buurtwinkeltje in Vamos om er een vers stokbrood te kopen.  Helaas, de voorraad is op.  Vader stelt als alternatief voor om een pizza te gaan afhalen voor zoonlief.  Vader zal zich wel ontfermen over de frigo.  Het idee is maar van korte duur.  Vader beslist om een tweede pizza mee te brengen en die te delen met moeder.

Bij maanlicht gaan de pizza's de buik in.


Woensdag 14 augustus

Fenomeen op het domein is dat men hier graag kuist.  Om de drie dagen komt de kuisploeg de villa van vader weer op orde stellen ; om de drie dagen verse lakens.  Geen idee wat de boodschap is.

Na de inspanningen van gisteren wil moeder vandaag een activiteitenloze dag en wil moeder zich enkel bezighouden met de belangrijke dingen des levens.

De frigo is leeg en het fornuis gekuist.  Rond 20u is een nieuw restaurant in Vamos aan de beurt.  De keuze gaat naar de Sterna tou Bloumosifi.  Op het gezellige terras onder een druivenhemel bestelt moeder langoustines in de look, vader lam in rodewijnsaus.  Zoonlief kiest voor gegrilde kip.  Vader is zeer tevreden met zijn smoutzachte lam.

Het valt op dat de Griek niet houdt van regels.  Zo razen motorijders hier zond ronder helm, in zwembroek en met teensletsen.  Zo parkeren autobestuurders hun auto waar ze goesting hebben zolang ze maar hun vier pinkers aanzetten.  Zo mag er zorgeloos gerookt worden op restaurant.  Zo mogen drie katten de tafels van de Sterna tou Bloumosifi afschuimen om zo een evenwichtige en gevarieerde maaltijd samen te stellen.


Donderdag 15 augustus

Er zijn van die dagen dat een mens beter in zijn broek kakt dan kiest voor de pot met een vuile badkamer tot gevolg...

15 augustus, hoogdag voor Maria, hoogdag voor zoonlief.

Vandaag gaat zoonlief de Samariakloof te lijf.  Solo want vader en moeder zijn daar niet toe in staat.  De tocht loopt door het Nationaal Park Samaria, start op 1250 meter hoogte in Omalos en eindigt op zeespiegelniveau in Agia Roumelie, terminus die overigens enkel bereikbaar is per boot.

Het plan is eenvoudg : vader en moeder brengen zoonlief vanuit de villa in Vamos naar Omalos (62 km, 1u20).  Terwijl zoonlief de Samariakloof afdaalt (16 km, 4u à 6u volgens de boekskes) rijden vader en moeder naar Chora Sfakion (104 km, 2u06) waar vader en moeder de veerdienst nemen naar Agia Roumeli (15 km, 1u20) om zoonlief daar op te wachten.  Samen keren ze dan per veerboot en auto terug naar Vamos.

Vanaf Chania is de weg naar Omalos één grote kronkelroute bergop.  Onderweg neemt moeder enkele foto's van vader die zijn job aan het uitoefenen is.  Moeder blijkt uitermate getalenteerd te zijn en slaagt er zowaar in een voorbijzoevende wesp in beeld te brengen.

Aangekomen aan de start van de Samariakloof neemt moeder unilateraal en emotioneel afscheid van zoonlief.  Zoonlief koopt zich een ticket en gaat de kloof in.  Moeder is er niet gerust op.

Onderweg neemt zoonlief foto's van de kloof.  Het is duidelijk ; had moeder deze tocht gedaan dan had men haar ergens moeten evacueren met een helikopter.

Terwijl zoonlief zijn 16 km afdaalt rijden vader en moeder hun omweg van 104 km uit naar het haventje van Chora Sfakion waar zij om 12u30 aankomen.  Er van uitgaande dat er een vlotte veerdienst is tussen de haven en het eindpunt van de kloof zijn vader en moeder er aan voor de moeite.  De boot naar Agia Roumeli is om 12u vertrokken, de volgende is om 17u maar éénmaal aangekomen is er geen boot meer terug.

Moeder wil naar Agia Roumalie.  Per vliegtuig, per duikboot, per drone,... maakt niet uit.

Er is wel een taxibootdienst.  Persoonlijk bootje aan navenant tarief.  Moeder informeert bij de schipper maar die heeft geen tijd en vraagt om binnen een uur eens terug te komen.

Zoonlief moet op de hoogte gebracht worden maar zoonlief is telefonisch onbereikbaar.  Vader heeft hem wel voorzien met plannetje waarop wie waar naartoe moet gaan.  Vader stuurt een SMS met de vraag aan zoonlief zodra bij bereik heeft hem op te bellen.  Vader vraagt aan de garçon of er wel GSM bereik is aan de aankomst maar die brave mens kan dat niet bevestigen.  Maar moeder loopt rond als een klokhen dat haar jong gaat verliezen.  Moeder smijt zich terstond in het Griekse gerstenat.

Na een half uur wachten komt er eindelijk reactie van zoonlief.  Vader legt de benarde situatie uit en stelt voor dat zoonlief zelf de boot neemt van 17u30 naar Chora Sfakion.  Zoonlief reageert lauw en moeder maakt er koud van.

Vader en moeder nemen de taxiboot en binnen het half uur en aan vijfvoudig tarief zijn klokhen en jong weer verenigd.  In het eerste het beste café gaat moeder door het stof om de situatie uitgelegd te krijgen.

Zoonlief heeft de afdaling gedaan in een betere tijd van 3u20 minuten en kan wel wat eten gebruiken.

In een ander en beter uitziend etablissement met zicht op andere kloofgangers eet zoonlief een cheeseburgers met frieten.

Om 17u30 brengt een vluchtelingenboot met een naam klinkend als een VRT journaliste terug naar Chora Sfakion.  Daar worden al de vluchtelingen opgewacht door bussen die hen terug naar hun startplaats brengen.  De weg terug is één en al een kronkelweg bergop.  Kwestie van niet constant achter die bussen te rijden stopt vader aan een nabij terras met zicht op Libische zee.  Daar drinken vader en moeder op zoonlief zijn prestatie.

Op de dag dat de moeder der moeders omhoog ging en haar zoonlief terugvond heeft moeder haar zoonlief teruggevonden die naar beneden kwam.


Vrijdag 16 augustus

Vader ziet in de keuken nog drie eieren liggen.  Ideaal als ontbijt denkt hij.  Helaas komt daardoor een villamankement boven water : er zijn geen eierdopjes te vinden.

Zoals moeder zich geregeld afvraagt waarom vader zit te kijken naar neerstortende vliegtuigen op National Geographic, vraagt moeder zich geregeld nog meer af waarom vader zit te kijken naar Roger op Dobbit TV.  Moeder is eerder van mening dat vader beter zou kijken naar 'Help mijn man is een klusser'...

Voor het eierdopjesprobleem heeft vader de oplossing.  Ooit maakte Roger zelf eierdopjes en dat ging zo : 'Nadat Roger zijn veiligheidsbril, veiligheidsschoenen, veiligheidshandschoenen, veiligheidsoorkappen en fluovest heeft aangetrokken gaat Roger naar de berging een oude eierdoos halen.  Roger snijdt aan de hand van een mes twee eieropbergeenheden uit de eierdoos en fixeert die vervolgens samen aan elkaar met montagelijm.  Roger beschikt nu over een milieuvriendelijk eierdopje.  En vergeet niet : wat je zelf doet doet je meestal meer zweten dan dat je het door een ander laat doen."

Moeder staat perplex van vader zijn problemsolvingscapaciteiten.

Op deze laatste dag in Vamos is het volledige rust.  Zoonlief bekomt in zijn chambre royal van zijn Samaraklooftocht.  Moeder bekomt op haar luchtmatras van de emoties die de tocht heeft meegebracht.  Vader bekomt van zijn eierdopassemblage.

Vanavond is er het laatste avondmaal en moeder maakt zich een beetje mooi.

Gezien de Sterna tou Bloumosifi veruit het best scoorde bij de bezochte eetgelegenheden in Vamos kiest moeder om terug naar daar te gaan.

Voor de deur vindt een demonstratie plaats van het verkeerdparkerengebruik.  Een wagen stopt voor het restaurant om een klapke te doen met de baas.  Hij beseft volkomen dat hij het verkeer hindert, dus steekt hij zijn vier pinkers aan en zo is hij meteen in regel met het Griekse verkeersreglement.

De garçon zet op tafel een samenvatting van deze Griekse 12 daagse : Grieks bier, witte wijn en Samariawater (zij het dan om de Ouzo aan te lengen).  Laatste dag dus uitgebreid menu met voorgerecht.  Moeder kiest voor de gebakken champignons in lookboter en peterselie, vader voor kaasballetjes.  Als hoofdgerecht kiest moeder terug de langoustines in de look en vader voor geroosterd lam.  Zoonlief gaat voor de worsten met frieten.  Moeder krijgt er niet genoeg van.

Dit is het restaurant waar de poezen uit het gebuurte de tafels komen afschuimen.  Gelukkig weet moeder niet dat er op 10 centimeter van haar been zich een gast bevindt...

De nacht begint in Vamos.  De volle maan schijnt boven het zwembad.


Zaterdag 17 augustus

Vader en moeder zijn om 7u wakker en starten na het ontbijt meteen aan het opkuisen van de villa.  Nog voor 10u is de villa verleden tijd.

De vlucht naar België vanuit Heraklion is pas om 19u55 waardoor vader nog gans de dag moet zien te vullen.

Om 12u komen vader, moeder en zoonlief aan in Knossos nabij Heralkion waar opgravingen te bewonderen zijn van en rond het Minoïsche paleis van Knossos.  Must-see volgens de boekskes.  Maar vader en moeder zijn geen al te wilde liefhebbers van blootgelegde stenen.  Moeder beperkt zich tot een oppervlakkige wandeling.  Van aanschuiven aan de wachtrij aan de troonzaal is geen sprake.  Moeder en wachtrijen is een moeilijke combinatie.  Na 45 minuten is het afgelopen.  Nog 7u45 te vullen.

Middagmalen gebeurt in Skalani wat weg van Knossos.  Bij Elia en Disosmos bestelt vader een voorgerecht en hoofdgerecht en hij heeft het aan zijn rekker.  Amper begonnen aan zijn lamstaartje (taart van lam voor de duidelijkheid) en hopla daar zijn ze met de moussaka.  Moeder eet een risotto van inktvis en zoonlief een burger met frieten.  Vader vindt zijn mousakka best lekker ; moeder is minder overtuigd van de keuken.  Het eten in de kleine dorpjes beviel haar beter.  Na de maaltijd geen klein dessertje en geen digestief van de patron, dus geen fooi van vader.   Nog 5u te vullen.

Om te tijd te doden stopt vader langs de kustweg naar Heraklion om naar vliegers te kijken.  Opmerkelijk veel vuil langs de weg.  Zoals overal staan hier ook van die kapelletjes en niet per ongeluk in een bocht.  Nog 4u45 te vullen.

Vader moet zijn Toyota tegen 17u inleveren en vanaf dan zit hij vast op de luchthaven.  Om nog wat tijd te vullen stopt vader aan een bar langs de zee.  Strand met zicht op de luchthaven bezet met volk uit de categorie massatoerisme.  Moeder bestudeert de vaders die er londlopen en stelt vast dat het eigenlijk nog niet zo heel slecht gesteld is met de vormen van haar adonis van een vader.  Nog 3u45 te vullen.

Vader levert zijn bolide in bij Hertz.  De rest van de tijd zal doorgebracht moeten worden in het mierennest dat de luchthaven van Heraklion is.  Nog 3u te vullen.

Om 17u30 gaat de incheckbalie open voor vlucht SN3258.  Blijkbaar lezen ze bij Brussels Airlines de vakantieblog van vader want nu hebben ze, uit medeleven met de blinde heenvlucht en om geen verdere rellen te veroorzaken, vader, moeder en zoonlief achter elkaar aan een venster gezet in plaats van op één rij naast elkaar.  Nog 1u30 te vullen.

Tijdens het boarden krijgt moeder rellen met een Duitser die vindt dat moeder de wachtrij voorbijsteekt.  Duitsers moeten zwijgen want wir haben den Krieg gewonnen.  Vader had niet opgelet maar blijkt dat moeder staat aan te schuiven bij de vlucht naar Leipzig.  Moeder en wachtrijen blijft een moeilijke combinatie.  Even later start het boarden voor Brussel aan diezelfde gate.  Nog 30 minuten te vullen.

Op het vliegtuig zitten vader, moeder en zoonlief keurig netjes achter elkaar.  Omdat het nog niet lang genoeg geduurd heeft vertelt de airhostess dat de vlucht wat vertraging aan het oplopen is omdat er nog enkele documenten ontbreken.  En omdat het echt dan nog wat langer zou duren vertelt diezelfde airhostess wat later dat ze aan het wachten zijn op een Griek die de ladder van het vliegtuig wil halen.

De geplande takeoff van 19u55 gebeurt uiteindelijk om 20u30.  Vader zit nu eens aan het venster maar door de vertraging is het al bijna zo goed als donker ; veel plezier zal hij er niet aan beleven.  Brussels Airlines biedt zijn passagiers een chocolaatje aan voor het ongemak.  Om 23u landt het vliegtuig in Zaventem.

Wanneer vader in de aankomsthal door de speakers hoort dat het treinverkeer verstoord is door een staking, wanneer vader bij het aanzetten van de radio zijn goede vriend Tom Boudeweel op radio 1 hoort, wanneer vader zijn ruitenwissers moet aanzetten om de weg te zien dan weet vader dat hij terug in België is.

De volgende ochtend bij daglicht is het duidelijk : vader is echt terug in België.